Πέμπτη, 26 Απριλίου 2007

Οι νόμοι του Χάγκμπαρντ Σελίν

Οι νόμοι του Σελίν είναι μια σειρά τριών νόμων σχετικά με τις κυβερνήσεις και την κοινωνική αλληλεπίδραση, που αποδίδονται στον φανταστικό χαρακτήρα Χάγκμπαρντ Σελίν από το Illuminatus! Trilogy του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον και του Ρόμπερτ Σι. Ο Σελίν, ένας ιδιόμορφος αναρχικός λειτουργεί ως φερέφωνο για τις προοδευτικές, αναρχικές και μερικές φορές πέρα από κάθε κατηγοριοποίηση ιδέες του Γουίλσον σχετικά με τη φύση της ανθρωπότητας. Οι Νόμοι του Σελίν σκιαγραφούνται στην Τριλογία σε ένα μανιφέστο με τίτλο Ποτέ μη σφυράς όσο κατουράς. Ο Γουίλσον αργότερα τους αναπτύσσει στο βιβλίο του Prometheus Rising και τους θεωρεί λογικές συνέπειες της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Ένα άρθρο με τίτλο Οι Νόμοι του Σελίν εμφανίζεται στο βιβλίο του Γουίλσον Τα Έγγραφα των Ιλλουμινάτι, βιβλίο που περιέχει άρθρα γραμμένα από τον Γουίλσον με το όνομα πολλών από τους χαρακτήρες του Illuminatus! όπως και συνεντεύξεις του συγγραφέα.

Ο Σελίν, στο μανιφέστο του, αναγνωρίζει πως οι Νόμοι αποτελούν γενικότητες, λέει όμως επίσης πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξηγήσουν τον λόγο της παρακμής και τελικά της πτώσης των εθνών και συνεχίζει ισχυριζόμενος πως είναι τόσο οικουμενικοί όσο οι Νόμοι του Νεύτωνα και πως ισχύουν για τα πάντα.

Ο Πρώτος νόμος του Σελίν

Η Εθνική Ασφάλεια είναι η πρωταρχική αιτία της εθνικής ανασφάλειας.

Αντικατοπτρίζοντας την παράνοια του Ψυχρού πολέμου, ο πρώτος νόμος του Σελίν εστιάζει στο γεγονός πως για να υπάρξει εθνική ασφάλεια, πρέπει να δημιουργηθεί μια μυστική αστυνομία. Εφόσον εσωτερικοί επαναστάτες και εξωτερικοί εχθροί θα κάνουν την αστυνομία αυτή πρωταρχικό στόχο τους και θα προσπαθήσουν να διεισδύσουν μέσα της και επειδή η μυστική αυτή αστυνομία αναγκαστικά θα πρέπει να έχει στα χέρια της τεράστια εξουσία για να εκβιάζει και να εκφοβίζει άλλα μέλη της κυβέρνησης, πρέπει να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμα επίπεδο μυστικής αστυνομίας για να αστυνομεύει την μυστική αστυνομία. Μετά πρέπει να δημιουργηθεί άλλο ένα επίπεδο μυστικής αστυνομίας για να αστυνομεύει το προηγούμενο επίπεδο μυστικής αστυνομίας. Επαναλαμβάνουμε εις άπειρον.

Αυτή η φαινομενικά άπειρη λογική παγίδα συνεχίζεται μέχρι ο καθένας στη χώρα να κατασκοπεύει τον άλλο, ή μέχρι «να εξαντληθούν οι οικονομικοί πόροι».

Εφόσον αυτή η παρανοϊκή κατάσταση αυτοπαρακολούθησης έχει ως στόχους της τους ίδιους τους πολίτες του κράτους, το μέσο άτομο στο κράτος απειλείται περισσότερο από τα τερατώδη γρανάζια της μυστικής αστυνομίας παρά από τον οποιονδήποτε εχθρό είχαν αρχικά φτιαχτεί να περιορίσουν. Ο Γουίλσον επισημαίνει πως στη Σοβιετική Ένωση, που κάτι τέτοιο συνέβαινε κατά κόρον, έφτασαν στο σημείο να φοβούνται ζωγράφους και ποιητές που στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να τους βλάψουν.

Την ίδια στιγμή, δεδομένου του χρηματικού περιορισμού, δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ ένα ιδανικό Κράτος Ασφάλειας, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να παραμένει ευάλωτος στην αρχική απειλή, ενώ του προσθέτει και την σκιά μιας τερατώδους Οργουελικού τύπου μυστικής αστυνομίας.

Ο Δεύτερος νόμος του Σελίν

Η Επικοινωνία είναι δυνατή μόνο σε ένα περιβάλλον χωρίς ποινές.

Ο Γουίλσον πολλές φορές το παραφράζει λέγοντας «επικοινωνία είναι δυνατή μόνο μεταξύ ίσων». Ο Σελίν λέει για τον νόμο αυτόν ότι «απλά εκθέτει ένα προφανές γεγονός» και αναφέρεται στο γεγονός πως ο καθένας που δουλεύει κάτω από την επίβλεψη ενός αφεντικού τείνει να λέει ψέματα και να κολακεύει το αφεντικό αυτό για να προστατεύσει τον εαυτό του είτε από βία είτε από στέρηση ασφάλειας (όπως για παράδειγμα απόλυση). Στην ουσία, είναι συνήθως προς το συμφέρον του κάθε εργάτη να λέει στο αφεντικό του αυτό που θέλει να ακούσει, παρά αυτό που ισχύει πραγματικά.

Σε οποιοδήποτε καθεστώς κυριαρχίας, κάθε επίπεδο κάτω από την κορυφή κουβαλάει το βάρος ότι πρέπει να βλέπει τον κόσμο με τον τρόπο που οι ανώτεροί του περιμένουν να τον βλέπει και οι πληροφορίες που θα λαμβάνουν οι ανώτεροι αυτοί θα είναι αυτές ακριβώς που θα θέλουν να ακούσουν. Τελικά, κάθε ιεραρχική δομή υποστηρίζει αυτό που οι αρχηγοί της ήδη θεωρούν ως πραγματικό παρά παρακινεί τα μέλη της να σκέφτονται εναλλακτικά. Τα κατώτερα επίπεδα ενδιαφέρονται περισσότερο να κρατήσουν τις δουλειές τους παρά να πουν την αλήθεια.

Ο Γουίλσον στο Prometheus Rising, χρησιμοποιεί το παράδειγμα του διευθυντή του FBI Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ο Χούβερ έβλεπε παντού κατασκόπους και κομμουνιστές και έδωσε εντολή στους πράκτορές του να τους καταδιώκουν. Έτσι, οι πράκτορες του FBI άρχισαν να βλέπουν παντού κομμουνιστικές συνωμοσίες και μετέφραζαν ό,τι μπορούσαν ως μέρη των συνωμοσιών αυτών. Μερικοί μάλιστα παγίδευαν ανθρώπους και τους κατηγορούσαν ως κομμουνιστές, κάνοντας ένα μεγάλο αριθμό αστήριχτων συλλήψεων και γενικά ό,τι μπορούσαν για να ικανοποιήσουν την ανάγκη του Χούβερ να βρει και να εξαρθρώσει την κομμουνιστική συνωμοσία. Το πρόβλημα είναι πως, δεν υπήρξε ποτέ καμία μορφή τέτοιας συνωμοσίας. Ο Χούβερ πίστευε πως υπήρχε και κανένας πράκτορας δεν τόλμησε να παρουσιάσει στον Χούβερ την έλλειψη αποδείξεων καθώς έτσι στην καλύτερη θα στερούταν κάποιας προαγωγής και στη χειρότερη θα κατηγορούταν ο ίδιος ως κομμουνιστής και θα έχανε τη δουλειά του. Όποιος πράκτορας γνώριζε την αλήθεια ήταν πολύ προσεκτικός και το έκρυβε.

Τελικά, όπως λέει ο Σελίν, κάθε ιεραρχία προσπαθεί περισσότερο να κρύψει την αλήθεια από τους αρχηγούς της παρά να την ανακαλύψει.

Ο Τρίτος Νόμος του Σελίν

Ένας ειλικρινής πολιτικός αποτελεί εθνική καταστροφή.

Ο Σελίν αναγνωρίζει πως ο τρίτος νόμος του φαίνεται αδιανόητος εξ’ αρχής. Ενώ ένας διεφθαρμένος πολιτικός ενδιαφέρεται μόνο να αυξήσει τα πλούτη του κάνοντας κατάχρηση της εμπιστοσύνης των πολιτών, ένας ειλικρινής πολιτικός είναι πολύ πιο επικίνδυνος αφού ενδιαφέρεται ειλικρινά να βελτιώσει την κοινωνία μέσω πολιτικών πράξεων, κάτι που σημαίνει την σύνταξη και την θέσπιση όλο και περισσότερων νόμων.

Ο Σελίν υποστηρίζει πως το μόνο που καταφέρνουν οι περισσότεροι νόμοι είναι να δημιουργούν περισσότερους εγκληματίες. Οι νόμοι εξ ορισμού περιορίζουν την προσωπική ελευθερία και με την γεωμετρική πρόοδο με την οποία αυξάνονται, κανένας πολίτης δεν είναι δυνατόν να μην παραβιάσει μια πληθώρα νόμων απλά ζώντας την καθημερινότητά του. Μόνο μέσω ειλικρινών πολιτικών που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο επιβάλλοντας καινούργιους και υπερβολικούς νόμους μπορεί να υπάρξει ένα καθεστώς πραγματικής τυραννίας.

Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί απλά γεμίζουν τις τσέπες τους. Οι ειλικρινείς και ιδεαλιστές πολιτικοί ακρωτηριάζουν την ατομική ελευθερία μέσω υπερβολικής ποσότητας νόμων.

Οπότε, σύμφωνα με τον Σελίν, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί είναι προτιμότεροι.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2007

Τα 8 κυκλώματα του εγκεφάλου

~~ από την προσπάθεια μετάφρασης αυτού του άρθρου στη Wikipedia.

To μοντέλο των 8 κυκλωμάτων της συνείδησης είναι ένα μοντέλο αντίληψης που προτάθηκε από τον Δρ. Τίμοθυ Λίρι. Ο Λίρι πίστευε πως είναι καλύτερο να αντιμετωπίζουμε τον εγκέφαλο σαν μια ομάδα από 8 κυκλώματα, ή αλλιώς «επίπεδα», «ταχύτητες» ή «μίνι-εγκέφαλοι». Κάθε επίπεδο υποτίθεται πως αντιπροσωπεύει ένα ανώτερο επίπεδο εξέλιξης από το προηγούμενό του.

Ο Λίρι παρουσίασε ένα μοντέλο βασισμένο πάνω στην ασύμμετρη λειτουργία του εγκεφάλου και τον διαχωρισμό των λειτουργιών του στα δύο ημισφαίρια (το ένα ελέγχει τη γλώσσα, το άλλο κανονίζει την αντίληψη), προχώρησε όμως τα συμπεράσματά του πέρα από τους κλασικούς νόμους της νευροψυχολογίας. Τα πρώτα τέσσερα επίπεδα, που ο Λίρι τοποθέτησε στον αριστερό εγκεφαλικό λοβό, είναι υπεύθυνα για την επιβίωση των οργανισμών στον πλανήτη, τα άλλα τέσσερα , που ο Λίρι τοποθέτησε στον δεξί εγκεφαλικό λοβό, χρησιμεύουν στην μελλοντική εξέλιξη των ανθρώπων και παραμένουν αδρανή στην πλειονότητα του ανθρώπινου είδους.

Τα οκτώ κυκλώματα είναι:

  1. Το Κύκλωμα Βιο-Επιβίωσης είναι υπεύθυνο για τις πιο πρώιμες μεθόδους επιβίωσης και τον βασικό διαχωρισμό όλων των αντικειμένων σε επιβλαβή και ασφαλή. Αυτό το κύκλωμα λέγεται πως πρωτοεμφανίστηκε στην πολύ αρχική εξέλιξη του εγκεφάλου των ασπόνδυλων. Είναι το πρώτο κύκλωμα που ενεργοποιείται στον εγκέφαλο ενός νεογνού. Ο Λίρι υποστηρίζει πως το κύκλωμα αυτό διεγείρεται από τις οπιούχες ουσίες. Επίσης το κύκλωμα αυτό μας εισάγει σε μία μονοδιάστατη αντίληψη: εμπρός και πίσω (π.χ. εμπρός προς την τροφή, την θρέψη και αυτού που θεωρείται ως ασφαλές, και πίσω – μακριά από τον κίνδυνο και τους κυνηγούς).
  2. Το Συναισθηματικό Κύκλωμα είναι υπεύθυνο για το ατόφιο συναίσθημα και τον διαχωρισμό της συμπεριφοράς σε ενεργητική (κυριαρχική) και παθητική (ενδοτική). Το κύκλωμα αυτό πρωτοεμφανίστηκε στα σπονδυλωτά. Στους ανθρώπους, ενεργοποιείται όταν το παιδί μαθαίνει να περπατάει. Ο Λίρι το συσχετίζει με το αλκοόλ. Μας εισάγει μια δεύτερη διάσταση, πάνω και κάτω και συσχετίζεται με τις επεκτατικές πολιτικές και τα παιχνίδια κυριαρχίας στις αγέλες (πάνω, όπως όταν κορδώνει κάποιος το κορμί του για να δείξει κυριαρχία, και κάτω, όπως όταν καμπουριάζει από δειλία, η παθητική στάση με την ουρά στα σκέλια).
  3. Το Συμβολικό Κύκλωμα είναι υπεύθυνο για τη λογική και την συμβολική σκέψη. Ο Λίρι λέει πως το κύκλωμα αυτό πρωτοεμφανίστηκε όταν τα ανθρωποειδή άρχισαν να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Ο Λίρι πίστευε πως το κύκλωμα αυτό ενεργοποιείται από την καφεΐνη, την κοκαΐνη και άλλες διεγερτικές ουσίες. Το κύκλωμα αυτό εισάγει την τρίτη διάσταση, αριστερά και δεξιά και σχετίζεται με την εξέλιξη της αμφιχειρίας και του χειρισμού αντικειμένων (ονομάζεται επίσης από τον Λίρι και ως Κύκλωμα Ευλυγισίας-Συμβολισμού και από τον Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον ως Σημασιολογικό Κύκλωμα.
  4. Το Εσωτερικό Κύκλωμα είναι υπεύθυνο για την λειτουργία εντός του πλαισίου μιας κοινωνικής ομάδας και την μετάδοση κουλτούρας, πολιτισμού και ιδεών στο χρόνο. Το κύκλωμα αυτό μάλλον αναπτύχθηκε μαζί με την εξέλιξη των φυλών. Ο Λίρι δε συσχέτισε ποτέ κάποια ουσία μαζί του, μετέπειτα μελετητές όμως το συσχέτισαν με το MDMA. Το τέταρτο κύκλωμα περιέχει τους ηθικούς-κοινωνικούς/σεξουαλικούς κανόνες που περνάνε από γενιά σε γενιά και αποτελεί εισαγωγή στην τέταρτη διάσταση – τον χρόνο. (ονομάζεται επίσης από τον Λίρι και τον Γουίλσον Κοινωνικό-Σεξουαλικό Κύκλωμα).
  5. Το Νευροσωματικό Κύκλωμα, είναι το πρώτο από τα «ανώτερα» κυκλώματα του δεξιού ημισφαιρίου που παραμένουν ανενεργά στους περισσότερους ανθρώπους. Επιτρέπει σε κάποιον να βλέπει τα πράγματα σε πολυδιάστατο χώρο πέρα από τις δεδομένες τέσσερις Ευκλείδιες διαστάσεις του χωροχρόνου, και λέγεται πως θα μας βοηθήσει στην μελλοντική εξερεύνηση του διαστήματος. Πρωτοεμφανίστηκε στις οικονομικά ανεπτυγμένες κοινωνίες του 2000 ΠΧ. Σχετίζεται με τον ηδονισμό και τον ερωτισμό. Ο Λίρι λέει πως το κύκλωμα αυτό διεγείρεται από την κάνναβη και την ταντρική γιόγκα, ή απλά με την αίσθηση της ελεύθερης πτώσης τη σωστή στιγμή.
  6. Το Νευροηλεκτρικό Κύκλωμα είναι υπεύθυνο για την συνειδητοποίηση από το μυαλό του εαυτού του, ανεξάρτητα από τα πρότυπα που έχουν εντυπωθεί στα προηγούμενα πέντε κυκλώματα. Ονομάζεται επίσης «μεταπρογραμματιστικό» ή «συνείδηση του αφηρημένου». Ο Λίρι λέει πως το κύκλωμα αυτό επιτρέπει την τηλεπαθητική επικοινωνία και πως είναι αδύνατο να το εξηγήσεις σε αυτούς που έχουν αναπτύξει μόνο τα πρώτα τέσσερα κυκλώματα του αριστερού ημισφαιρίου και είναι δύσκολο να εξηγηθεί σε εκείνους με ενεργό το πέμπτο κύκλωμα. Λέγεται πως αναπτύχθηκε το 500 ΠΧ σε συνδυασμό με τον δρόμο του μεταξιού που ένωσε Ανατολή και Δύση. Ο Λίρι το συσχετίζει με το πεγιότ και την ψιλοκυβίνη (Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον το ονομάζει Μεταπρογραμματιστικό Κύκλωμα).
  7. Το Νευρογενετικό Κύκλωμα επιτρέπει την πρόσβαση στην γενετική μνήμη που περιέχεται στο DNA. Συσχετίζεται με αναμνήσεις από προηγούμενες ζωές, τα Ακασικά Αρχεία, το συλλογικό ασυνείδητο και παρέχει ουσιαστικά στους ανθρώπους την αθανασία. Το κύκλωμα αυτό πρωτοεμφανίστηκε στις σέκτες των Ινδουιστών και των Σούφι στις αρχές τις πρώτης χιλιετίας. Διεγείρεται από το LSD και την Ράθα Γιόγκα (Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον το ονόμασε Μορφογενετικό Κύκλωμα).
  8. Το Ψυχοατομικό Κύκλωμα επιτρέπει την πρόσβαση στην διαγαλαξιακή συνείδηση που προυπάρχει της ζωής στο σύμπαν (πολλοί την χαρακτηρίζουν ως Θεό, Υπερεγκέφαλο ή εξωγήινους) και επιτρέπει στους ανθρώπους να λειτουργήσουν εκτός χωροχρόνου και χωρίς τους περιορισμούς της Σχετικότητας. Το κύκλωμα αυτό σχετίζεται με την Κεταμίνη και το DMT από τον Λίρι (ονομάζεται επίσης από τον Λίρι Νευρο-ατομικό Κύκλωμα, ή Μεταφυσιολογικό Κύκλωμα, ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον το ονομάζει Κβαντικό Μη-τοπικό Κύκλωμα.

Ο Λίρι υποστηρίζει πως το μοντέλο αυτό μπορεί να εξηγήσει μεταξύ άλλων και την κοινωνική σύγκρουση της δεκαετίας του ’60, όπου η μάζα, δηλαδή αυτοί με ενεργά τα πρώτα τέσσερα κυκλώματα που χαρακτηρίζονταν από τον Λίρι ως κοινωνικοί ηθικολόγοι, συγκρούστηκαν με τους αντι-εκπολιτιστές, δηλαδή αυτούς που είχαν ενεργό το πέμπτο κύκλωμα και χαρακτηρίζονταν ως ατομικιστές και ηδονιστές.

Το μοντέλο του Λίρι δεν έτυχε ευρείας αποδοχής από τους επιστήμονες, εν μέρει επειδή ασχολείται κυρίως με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, επειδή δεν έχει δοθεί κάποια συγκεκριμένη ανατομική βάση για το μοντέλο και επειδή η θεωρία δεν εξηγεί τον ρόλο άλλων νευρικών δομών στα βασικά επίπεδα της συνείδησης.

Οι ιδέες του Λίρι επηρέασαν πολύ το έργο του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον. Το βιβλίο του Γουίλσον Prometheus Rising αποτελεί μια εις βάθος, και άκρως αναλυτική ματιά στο μοντέλο συνείδησης των οχτώ κυκλωμάτων του Λίρι.