RAW - Hall of Fame moments

Υπάρχουν κάποια πράγματα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να ξεχωρίζουν και να αποκτούν μια ειδική θέση στην καρδιά μας. 

Ο Robert Anton Wilson ήταν και είναι από τους μεγαλύτερους Δασκάλους μας, όχι μόνο για τα γραπτά του (αν και νομίζω θα αρκούσε), αλλά και για κάποια άλλα, μικρά πράγματα που έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το παρακάτω είναι ένα παράδειγμα από αυτά.

Είμαστε λοιπόν στο 1977. 

Το Illuminatus! Trilogy του RAW και του Robert Shea έχει κυκλοφορήσει δύο χρόνια πριν και οι ευαίσθητοι έχουν ήδη πιάσει τις αναταράξεις του. Μέσω μιας σειράς συγχρονικοτήτων (ω, τι περίεργο) ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Ken Campbell πέφτει πάνω στην τριλογία και αποφασίζει να την ανεβάσει σα θεατρική παράσταση στο θέατρο του Λίβερπουλ.

Πολλά αξιοσημείωτα ακολουθούν αυτό το γεγονός, αλλά είναι μια άλλη ιστορία. Με λίγα λόγια το θεατρικό έργο ανεβαίνει και δημιουργεί αίσθηση, με αποτέλεσμα να παιχτεί και σε μια sold out παράσταση στο National Theater of London τον Μάρτιο του 1977.

Στην παράσταση αυτή θα συμμετέχει και ο ίδιος ο Robert Anton Wilson, σε έναν περίεργο cameo ρόλο. Ο ρόλος του περιλαμβάνει να κάθεται γυμνός στη σκηνή και να φωνάζει το γνωστό μότο του Άλιστερ Κρόουλι "Do what thou wilt, shall be the whole of the Law".

Η Prunella Gee, σύζυγος του Ken Campbell,
στο ρόλο της Έριδος

Μια μοναδική ευκαιρία λοιπόν, όχι μόνο για την προώθηση του βιβλίου και του ίδιου του RAW σε ένα πιο mainstream κοινό, αλλά και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη διάδοση της φιλοσοφίας του ντισκορντιανισμού σε μυαλά που δύσκολα θα έφτανε αλλιώς. Η παράσταση είναι sold out. Θεατρόφιλοι, κριτικοί, δημοσιογράφοι, περίεργοι, όλοι μαζεμένοι να παρακολουθήσουν την παράσταση-μαμούθ των 8.30 ωρών, με τους μόλις 23 ηθοποιούς που αλλάζουν ρόλους κατά τη διάρκεια της.

Ο RAW φτάνει στο θέατρο και πηγαίνει να γνωρίσει τους ηθοποιούς και τους συντελεστές. Όλως τυχαίως, κουβαλάει πάνω του μεγάλη ποσότητα LSD το οποίο και το προσφέρει σε... όλους, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση. Ο Bill Nighy, ηθοποιός, θυμάται:

"όταν μας προσέφερε το LSD έπεσε σιωπή για λίγο και μετά όλοι σκεφτήκαμε "ναι μωρέ εντάξει, γιατί όχι, ευχαριστούμε" και πήραμε όλοι. Το να πάρεις LSD προτού ανέβεις στη θεατρική σκηνή είναι κακή ιδέα αλλά το κάναμε ούτως ή άλλως...".

Η θέση του Nighy ήταν ακόμα πιο δύσκολη, γιατί κατά τη διάρκεια της παράστασης είχε ένα σημείο με τον Neil Cunningham όπου έπρεπε να το παίξουν τριπαρισμένοι. 

"Αναρωτιόμασταν πως θα μπορούσαμε να το παίξουμε τριπαρισμένοι, ενώ ήδη τριπάραμε...", λέει ο Nighy. "Ο Cunningham πρότεινε να καθόμαστε ακίνητοι και να κρατάμε χέρια. Οπότε ανεβήκαμε στη σκηνή και απλά καθόμασταν εκεί και κρατούσαμε ο ένας τα χέρια του άλλου".

So, there you have it.

Πρεμιέρα στο National Theater of London με τη σφραγίδα έγκρισης "of Her Majesty the Queen" και ο άνθρωπος αντί να ξεζουμίσει την ευκαιρία και να αποκομίσει όσο μεγαλύτερο όφελος μπορεί, πάει και στέλνει στο διάστημα ηθοποιούς και συντελεστές γιατί... πως αλλιώς; All Hail Discordia!

*High five Bob, high five*

Ken Campbell και Robert Anton Wilson στο Λονδίνο, 1977

Cosmic Trigger Play

Το 1976 ο Ken Campbell σήκωσε τη θεατρική παράσταση Illuminatus! στο Λίβερπουλ. Αυτή η παραγωγή - και το βιβλίο πάνω στο οποίο ήταν βασισμένη - άλλαξε οριστικά τις ζωές όλων όσων συμμετείχαν, ηθοποιών και κοινού, και κορυφώθηκε με την πρεμιέρα του στο Cottesloe του National Theatre. Στο Λίβερπουλ ακόμα μιλάνε για την παράσταση ως ένα από τα μεγαλύτερα χάπενινγκ της πόλης.

Τώρα επικαλούμαστε ξανά αυτή την μυθική παραγωγή, αλλά αυτή τη φορά λέγοντας την ιστορία που περιβάλει την συγγραφή και την παραγωγή του Illuminatus! με την εξωπραγματική ζωή ενός από τους δύο συγγραφείς, του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον ως κεντρικό άξονα, την ασταμάτητη δύναμη του Ken Campbell στο παρασκήνιο, και μερικά αποσπάσματα από την αυθεντική παραγωγή μέσα στο μείγμα. Όπως θα έλεγε και ο Κεν, "πρόκειται για μια παραγωγή ανθρώπων παθιασμένων με το θέμα".

Όπως είδα από ένα φίλο, η κόρη του Ken Campbell, δεσποινίς Daisy Campbell, φιλοδοξεί να χρηματοδοτήσει - με τη βοήθειά μας- μια θεατρική παράσταση βασισμένη πάνω στο βιβλίο του Wilson, Cosmic Trigger.
Ο στόχος της καμπάνιας στο indiegogo είναι -φυσικά- 23.000 λίρες.
Αν έχετε τον οβολό, ρίξτε τον, αν πάλι όχι μπορούμε να μοιράσουμε τα νέα και να ενώσουμε τελείες.

Απομένουν 5 μέρες.

****UPDATE: Το πρότζεκτ έπιασε τον στόχο. GG all around!

Black Iron Prison

Το να προσπαθείς να ορίσεις τον Ντισκορντιανισμό είναι εξ’ ορισμού μάταιο. Παρόλα αυτά, πολλοί προσπαθούν να το κάνουν και κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται ότι το καταφέρνουν. Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω. Όλοι φαίνεται να έχουν μια απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου και του Ντισκορντιανισμού), έστω κι αν αυτό που θα έπρεπε να ψάχνουν είναι η ερώτηση.

Έστω.

Κάποιοι ψάχνουν απαντήσεις, κάποιοι άλλοι τις προσφέρουν απλόχερα και αυτοί που ψάχνουν βρίσκουν αυτούς που προσφέρουν και έτσι οι απαντήσεις αλλάζουν ξενιστή και συνεχίζουν την πορεία τους στο χώρο και στο χρόνο.

Οι ερωτήσεις είναι πολύ πιο περίπλοκο πράγμα και δεν ενδιαφέρουν πολλούς. Συνήθως όσοι έχουν ερωτήσεις νιώθουν την ανάγκη να τις θεραπεύουν με μια γερή δόση απαντήσεων.

Κάτι ήθελα να πω όμως... Α, ναι. Στο PrincipiaDiscordia.com υπάρχει μια κοινότητα Ντισκορντιανών που ισχυρίζονται ότι μπορούν να μας δείξουν τον κόσμο γύρω μας όπως πραγματικά ΕΙΝΑΙ και όχι όπως νομίζουμε ότι είναι. Αφήνω τα σχόλια και τις παρατηρήσεις πάνω σας, σε περίπτωση που έχετε την όρεξη να βουτήξετε στα κελιά της μαύρης, σιδερένιας φυλακής τους. Εγώ, απλά ενώνω τις τελείες.

http://www.principiadiscordia.com/bip2013.php

Discordian Projects

Μας δείξανε τα fluxcraft (a decentralized collaborative interdisciplinary workshop - a playground) και το EHNIX - Discordian Communication Network, δύο φρέσκα [fn0rd] projects και μας άρεσαν πολύ!

Σκεφτόμαστε εδώ και 1 λεπτό να ξεκινήσουμε ένα section με ενδιαφέροντα projects και σας καλούμε να βοηθήσετε. Έχετε υπόψιν σας ντισκορντιανοερισιανες δράσεις? Αν δεν έχετε καιρός να ξεκινήσετε μια!

και όπως λένε και στο EHNIX, let's Unite in Divided Discord!

Το Παιχνίδι της Έριδος

image by the amazing "Public Workshop"

Σε ένα κείμενο του 2008 ο Al-X μας προέτρεπε να στήσουμε ένα θεατρικό για την Εριδα. Εγώ πάλι θα σας προτείνω να στήσετε ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι μεταδοτικό. Και όχι ένα αλλά πολλά. Και μάλιστα όχι σε ένα μέρος αλλά παντού. Γίνετε παιχνιδοGuerilla, αγκαλιάστε τον καταστασιακό μέσα σας, στήστε επιτέλους το δικό σας Temporary Autonomous Zone, πετάξτε τους το μήλο! Και πάντα με την ευλογία της Εριδας!

Train Mafia, Come Out and Play 2009. Photo by Lia Bulong

Η διαδικασία είναι απλή και φυσικά μπορείτε να της αλλάξετε τα φώτα.

·  Διαλέγετε το αγαπημένο σας παιχνίδι. Μπορεί να είναι το κουτσό, μπορεί να είναι το κρυφτό, μπορεί να θέλετε να παίξετε μήλα *fnord*, Tichu, δολοφόνο/lupus/Palermo, νεροπόλεμο, Tetris, Μονόπολη ή WOW. Μπορείτε να σχεδιάσετε το δικό σας παιχνίδι από την αρχή. Μπορείτε να πάρετε αντικείμενα ή ρούχα που θα σας βοηθήσουν.

·  Διαλέγετε τον χώρο του παιχνιδιού. Μπορεί να είναι σε έναν συνωστισμένο πεζόδρομο, μπορεί να είναι μέσα στο τρένο, σε ένα μαγαζί με ρούχα, στην αποβάθρα του πλοίου, στην καντίνα του Πανεπιστημίου, σε μια βαρετή συνάντηση στο γραφείο ή και κατά τη διάρκεια ενός πρώτου ραντεβού.

·  Διαλέγετε το αν θα το παίξετε μόνος ή με φίλους. Για τις πρώτες φορές προτείνω να πάρετε τους φίλους σας είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Αν τρέχετε γρήγορα μπορείτε να προσπαθήσετε και μόνος.

·  Διαλέγετε συμπαίκτη. Μπορεί να είναι ένας ανυποψίαστος φίλος σας, το αφεντικό σας ή κατά προτίμηση ένας τυχαίος περαστικός. Ζητήστε τους να ρίξουν τα ζάρια, πετάξτε τους τη μπάλα, φωνάξτε τους ότι είναι σειρά τους να τα φυλάνε. Όπως και να έχει προσκαλέστε και προκαλέστε τους να παίξουν. Η Πόλη είναι ο παιδότοπος σας και μην τους αφήσετε να σας πείσουν το αντίθετο.

·  Μην σταματήσετε να παίζετε για να μιλήσετε για άλλα ζητήματα. Είστε εκεί για να παίξετε και δεν υπάρχει τίποτε πιο σοβαρό και διασκεδαστικό από το παιχνίδι. Στόχος σας είναι να κάνετε τους περαστικούς να ξεχάσουν ηλικία, χώρο, προβλήματα και taboo και να συμμετέχουν στο δικό σας παιχνιδοκύκλο. Σπάστε τους τη ρουτίνα και τη ροή αλλά μην είστε πιεστικοί και παραμείνετε ευγενικοί εκτός αν όπως είπαμε και πριν τρέχετε γρήγορα.

·  Όταν θέλετε να φύγετε ή αν θέλουν να φύγουν αυτοί κολλήστε τους ένα αυτοκόλλητο «το παιχνίδι είναι μεταδοτικό», «η Ερις παίζει», «ΠαιχνδοΠάπας» και εξαφανιστείτε.

Hopscotch Highway, Come Out and Play 2009. Φωτογραφία απο την Lia Bulong

Το παιχνίδι είναι από μόνο του μια διαδικασία πολύ πολύ ιδιαίτερη. Ο όρος μαγικός κύκλος χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια για να περιγράψει αυτό τον ιδιαίτερο χωροχρόνο που αναπτύσσεται όταν κάποιος ή κάποιοι, αποφασίσουν να διαρρήξουν τον ιστό της πραγματικότητας και τους κανόνες του και να υποδυθούν ρόλους, να υπακούσουν σε κανόνες ή να τους σπάσουν και όλα αυτά για ένα μόνο λόγο. Για να περάσουν καλά!

Και πότε σταματάμε να παίζουμε? Συνήθως όταν κάποιος μας πείσει ότι «τώρα δεν παίζουμε, τώρα δουλεύουμε» και ότι για να ευτυχίσουμε και να γίνουμε «πετυχημένοι» και «χρήσιμοι» άνθρωποι ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΠΑΙΧΙΔΙΑ. 

E λοιπόν μας κορόιδεψαν, μας τη φέρανε, την πατήσαμε. Το πώς και το γιατί θα τα πούμε άλλη φορά γιατί πρέπει να βγω έξω να μεταδώσω παιχνίδια! Αψού!

Hail King Mob, All Hail Barbelith!

Για όσους δεν το ξέρουν, είμαστε μεγάλοι φαν του κ. Grant Morrison. Έχουμε βιώσει πολλές «νοήμονες συμπτώσεις» (ο Politically correct όρος να λες συγχρονικότητες) μαζί του.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί βαριέμαι, μεγάλα παιδιά είστε (και να μην είστε έχετε Internet οπότε μπείτε στον κόπο και ακολουθείστε το νήμα, ναι;) αλλά προτείνουμε να διαβάσετε το Invisibles, κόμικ και hypersigil project του κ. Morrison με καθαρά Discordiaνή κατεύθυνση.

Αυτό που μπορεί να μην έχετε υπόψη, είναι πως ο κ. Morrison είναι επηρεασμένος πολύ από τις ιδέες του Robert Anton Wilson του Timothy Leary και του Peter Carroll, ασχολείται με τον αποκρυφισμό και συγκεκριμένα με το ρεύμα του Chaos Magick και μάλιστα είχε μιλήσει εκτενώς για όλα αυτά τα θέματα στο Disinformation Con του 2000, ένα συνέδριο που έχει αφήσει ιστορία καθώς μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι: Robert Anton Wilson, Kenneth Anger, Douglas Rushkoff κ.α.

Εδώ παραθέτουμε την ομιλία του κ. Morrison. Αν δεν την έχετε δει δείτε την, θα σας λύσει όλες τις απορίες. Αν την έχετε δει ξαναδείτε την για τον ίδιο λόγο!

Hail Eris!

All Hail Barbelith!

Erisian of the Year (2011 anniversary edition)

Το 2011 ήταν απροσδόκητα χαοτικό, ακόμα και για εμάς τους Ντισκορντιανούς. Ειδικά πάνω από την Ελλάδα, είναι λες και έχει εγκατασταθεί μόνιμα μια τεράστια δίνη που ρουφάει ενέργεια.

Φυσικά, βρισκόμαστε σε πλεονέκτημα απέναντι στα Ανεριστικά μέλη του είδους μας καθώς μας είναι περισσότερο εύκολο να προσαρμοστούμε στις καινούργιες συνθήκες και να αντισταθούμε στα παντός είδους Βαμπίρ που έχουν ξαμοληθεί. Για την ακρίβεια πολλές φορές αισθανόμαστε right at home που θα έλεγαν και οι Βρετανοί και δεν μπορούμε να κρύψουμε ένα γελάκι, αν και δε θα έπρεπε… But we fuckin’ told you so, you damn cabbages!

–        Έι εσύ! Μην παίζεις με το φαγητό σου! –

Είναι κάτι σαν τις βόλτες με το τρενάκι στο λούνα παρκ. Άλλοι το διασκεδάζουν περισσότερο, άλλοι λιγότερο.

Βέβαια δεν είναι όλο το χάος δημιουργικό, αλλά μπορεί με λίγη (ή και περισσότερη) προσπάθεια να μετασχηματιστεί. Είναι πολύ πιο εύπλαστο από την Τάξη. Θερμοπλαστικό, όπως έλεγε και ο Σάιμον Μουν, όχι Θερμοσκληρικό.

Λοιπόν.

Σεβόμενοι το γεγονός ότι πολλοί από εσάς ακολουθείτε το Γρηγοριανό ημερολόγιο από συνήθεια, και μιας και το 2011 τελειώνει σε ένα μήνα, σκεφτήκαμε ότι είναι κρίμα να περάσει μια τόσο Εριστική χρονιά χωρίς κάποιου είδους Βραβείο.

Για αυτό και αποφασίσαμε να απονείμουμε το βραβείο του «Ερισιανού της Χρονιάς» σε αυτόν που κατάφερε να προωθήσει το Λόγο της Θεάς (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο!

Ο νικητής θα λάβει το βραβείο του και θα ανακηρυχτεί τιμητικό μέλος της Στοάς του Σάπιου Μήλου.

Παρακαλείσθε, όσοι θέλετε, να στείλετε υποψηφιότητες και τον λόγο που τις προτείνετε, όπως επίσης και ιδέες για το βραβείο.

Φυσικά θα σας ενημερώσουμε για τα αποτελέσματα.

Fnord out.

23/5 Happy Eris Day

23/5 σήμερα και για ευνόητους λόγους την έχουμε ανακηρύξει Eris Day. Κάποιοι ανόητοι αιρετικοί (στον Ντισκορντιανισμό αυτός ο χαρακτηρισμός θεωρείται φυσικά κομπλιμέντο) ορίζουν ως μέρα της Έριδος στις 5 Ιανουαρίου, μέρα που καταχωρήθηκε επίσημα ο πλανήτης Έρις, αλλά εμείς φυσικά ξέρουμε καλύτερα.

Έχουμε σχεδόν καθιερώσει να προσφέρουμε ένα δωράκι κάθε τέτοια μέρα. Το σημερινό δωράκι συνεχίζει, κατά κάποιο τρόπο, το προηγούμενο ποστ.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, ο Μπάροουζ είναι αυτός που πρωτοεντόπισε την επιμονή του 23 να εμφανίζεται στα πιο περίεργα μέρη και το αναγνώρισε σαν "υπόθεση άξια έρευνας". 

Σύμφωνα λοιπόν με τον Μπάροουζ, το 1960 στην Ταγγέρη, ήξερε έναν τύπο που τον έλεγαν Κάπταιν Κλαρκ, που μια μέρα του περηφανεύτηκε πως ταξίδευε 23 χρόνια χωρίς να έχει ποτέ κάποιο ατύχημα. Την ίδια μέρα, το καράβι του Κλαρκ βυθίστηκε, σκοτώνοντας όλο το πλήρωμα, μαζί με τον Κάπταιν. Εκείνο το απόγευμα, ο Μπάροουζ συλλογιζόταν πάνω σε αυτή την ωμή επίδειξη ειρωνείας από τους Θεούς, όταν μια έκτακτη είδηση στο ραδιόφωνο ανακοίνωσε την συντριβή ενός αεροπλάνου στην Φλόριντα. Ο πιλότος του αεροπλάνου ονομαζόταν Κάπταιν Κλαρκ και η πτήση ήταν η Πτήση #23. Μετά από αυτή την μακάβρια συγχρονικότητα, ο Μπάροουζ άρχισε να συλλέγει και να ερευνά τις περίεργες εμφανίσεις του 23.(Robert Anton Wilson, 1977)

Το 1967 έγραψε μια σύντομη (και σπάνια πλέον) ιστορία με τίτλο "23 Skidoo"... Εμείς την βρήκαμε για εσάς (στα αγγλικά βεβαίως, γιατί όπως θα δείτε η μετάφραση είναι λίγο... δύσκολη) και σας την δίνουμε σαν δωράκι για τη μέρα της Έριδος.

ΥΓ #23: Οποιαδήποτε ενασχόληση των αναγνωστών με το αίνιγμα του 23 και τυχόν παρενέργειες αυτού είναι προσωπική τους ευθύνη και ΔΕΝ βαραίνει με οποιοδήποτε τρόπο το κάρμα αυτού εδώ του blog και κανενός από τους διαχειριστές του. 

Πρακτικές τελετές Ντισκορντιανισμού - The Monty Python Banishing Ritual

Μεγάλη σύγχυση/διαφωνία/έριδα υπάρχει σχετικά με την "σοβαρότητα" του Ντισκορντιανισμού σαν ρεύμα του Chaos Magic(Κ). Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως δεν μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε πιο "παραδοσιακές" και "σοβαρές" σχολές. Κύριος λόγος είναι η πλήρης απουσία δόγματος στον Ντισκορντιανισμό, κάτι που αποθαρύνει όλους τους επίδοξους μελετητές καθώς δεν υπάρχει κάτι να παπαγαλίσουν και κάποια απόλυτη αλήθεια να προσκυνήσουν. Το γεγονός ότι ο Ντισκορντιανισμός γελάει και δεν παίρνει στα σοβαρά τίποτα, ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό, αποθαρρύνει επίσης όλους τους επίδοξους και βλοσυρούς μελετητές που θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με την Μαγεία.
Επειδή όμως κάθε τράπουλα έχει τον Joker της και κάθε Αρκάνα έχει τον Τρελό της, όλοι οι Μάγοι των επίσημων σχολών χαμογελούν ευγενικά στους Ντισκορντιανούς και ενίοτε τους δίνουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, προτού αποχωρήσουν για να κάνουν τις σοβαρές και βλοσυρές τελετές τους. Αποτέλεσμα είναι ο Ντισκορντιανισμός να έχει αποκτήσει τη φήμη του μπάσταρδου και λίγο παράταιρου παιδιού του Chaos Magic(k) που τα άλλα παιδιά δεν τον παίζουν και οι μεγάλοι δεν τον προσκαλούν στα γαμήλια πάρτυ τους... Μισό λεπτό... Βλέπω ένα pattern να σχηματίζεται εδώ...
Τέλος πάντων. Στο θέμα μας.
Οι μόνες μαγικές πρακτικές που εμφανίζονται στην αντίστοιχη "Βίβλο" του Ντισκορντιανισμού το Principia Discordia (αν και δε μας αρέσει η λέξη Βίβλος την χρησιμοποιώ για να δώσω την βαρύτητα που χρειάζονται οι σοβαροί και βλοσυροί μελετητές), είναι η Επίσημη Τελετή Ντισκορντιανής Βάπτισης και η Κατάρα της Γαλοπούλας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως οι Ντισκορντιανοί δε χρησιμοποιούν προσωπικά και άλλες πρακτικές, δικής τους πάντα επινόησης (δε θέλουμε να χρησιμοποιούμε κάτι που έχει φτιάξει κάποιος άλλος, γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε που το είχε βάλει και που το είχε χρησιμοποιήσει πριν το πάρουμε εμείς). Απλά επειδή έχουμε αυτό το θέμα με την αποκεντροποίηση και την παράνοια, λίγες φορές τις επικοινωνούμε προς τα έξω.

Για να δώσω ένα απλό παράδειγμα, ορίστε η Monty Python Banishing Ritual:

Κατ'αρχήν τί είναι μια Banishing Ritual; Είναι μια τελετή που σκοπό της έχει να καθαρίσει την ενέργεια του χώρου και του Μάγου από επιρροές που τυχόν να έχουν απομείνει μετά από μία μαγική τελετή. Ας πούμε ότι κάνετε μια evocation του Mπαφομέτ γιατί σας έλειψε και θέλετε να του/της πείτε ένα γεια βρε αδερφέ. Στη συνέχεια όμως, έχετε κανονίσει να πάτε στο super market με την μάνα σας. Η αλήθεια είναι πως πρέπει η ενέργειά σας να γειωθεί λίγο με τον πλανήτη μας, για να μην είστε σαν χαμένος όταν έρθετε ξανά σε επαφή με τον έξω κόσμο. Εδώ είναι που χρησιμεύουν τα Banishing Rituals. Υπάρχουν πολλές και δε θα σας κουράσω με αυτές. Έχω ήδη βάλει κάποια Link να τις δείτε αν ενδιαφέρεστε. H Monty Python Banishing Ritual πάει ως εξής:
Σχεδιάζετε ένα Πεντάγωνο και στέκεστε στο κέντρο του. Αν δεν έχετε κιμωλία πρόχειρη, μπορείτε απλά να το φανταστείτε. Ενώνετε τα πόδια και σηκώνετε τα χέρια σχηματίζοντας ένα Τ, όπως ο Brian πάνω στο σταυρό. Γέρνετε το κεφάλι ελαφρά προς τα αριστερά και αναπνέετε ελεύθερα. Στη συνέχεια, σφυρίζετε ανέμελα και τραγουδάτε με κέφι το Always look on the bright side of life. Μπορείτε να αγνοήσετε το Πεντάγωνο και την στάση σας μετά απ'αυτό και να χορεύετε ελεύθερα. Μην ξεχνάτε να αναπνέετε.




"Oh my... Try to laugh this one out..."

Who is the master who makes the grass green?

Ένα λίγο σουρεαλιστικό βιντεάκι. Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά, με Ισπανικούς υπότιτλους... Παρόλα αυτά, ελπίζω να το ευχαριστηθείτε.

Με λίγα λόγια: Το "φυσιολογικό" δεν υπάρχει, είναι μια ψευδαίσθηση, έχει να κάνει με την προσωπική μας αντίληψη, η οποία ορίζεται κατά κύριο λόγο από το λεξιλόγιό μας, ο κόσμος μας είναι γεμάτος από ανθρώπους που σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για το ποια αντίληψη είναι η πραγματική, γιατί έρχεται ένας μαλάκας σαν τον Πλάτωνα και μας πείθει ότι τα φύλλα και τα χρώματα υπάρχουν πραγματικά και εμείς τον πιστεύουμε και φανατιζόμαστε.

Reality is what you can get away with, if you can't get away with it, then it ain't real!

'Οι άνθρωποι πρέπει να χάσουν το μυαλό τους προτού βρουν τα λογικά τους’

«Οπότε όπως βλέπεις», εξήγησε ο Σάιμον όταν έκλεινε το εστιατόριο «το κλειδί της απελευθέρωσης είναι η μαγεία. Ο αναρχισμός παραμένει προσκολλημένος στην πολιτική και έτσι παραμένει ένας ακόμα θάνατος όπως όλη η πολιτική, ώσπου να μπορέσει να ξεφύγει από την προκαθορισμένη ‘πραγματικότητα’ της καπιταλιστικής κοινωνίας και να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα. Ένα γουρούνι για Πρόεδρος. LSD στο δίκτυο ύδρευσης. Σεξ στους δρόμους. Κάνοντας το εντελώς αδύνατο αιώνια δυνατό. Η πραγματικότητα είναι θερμοπλαστική και όχι θερμοσκληρική ξέρεις. Εννοώ ότι μπορείς να την επαναπρογραμματίσεις πολύ πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αυτές οι βασκανίες με τις οποίες μας κοροϊδεύουν, το προπατορικό αμάρτημα, ο λογικός θετικισμός, όλοι αυτοί οι περιορισμοί και οι περιοριστικοί μύθοι, όλα αυτά βασίζονται σε μια θερμοσκληρική πραγματικότητα. Εντάξει υπάρχουν και όρια φυσικά, κανείς δεν είναι τόσο τρελός ώστε να ισχυριστεί το αντίθετο, αλλά τα όρια αυτά δεν είναι τόσο δύσκαμπτα όσο μας έχουν μάθει πως είναι. Είναι πολύ πιο κοντά στην αλήθεια να πεις ότι δεν υπάρχουν καθόλου πρακτικά όρια και πως η πραγματικότητα είναι αυτό που αποφασίζουν οι άνθρωποι πως είναι. Αλλά μας πάνε από περιορισμό σε περιορισμό εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, το μεγαλύτερο εγκεφαλικό τριπάκι του κόσμου και χρειάζεται πραγματική αρνητική εντροπία για να ταράξεις τα θεμέλια. Όλα αυτά δεν είναι μαλακίες. Έχω πτυχίο στα μαθηματικά εγώ φίλε».

«Σπούδασα μηχανική πριν από πολύ καιρό», είπε ο Τζο. «Καταλαβαίνω πως μέρος από αυτά που λες είναι αλήθεια...»

«Όλα είναι αλήθεια. Η γη ανήκει στους γαιοκτήμονες λόγω μαγείας. Οι άνθρωποι λατρεύουν τους τίτλους ιδιοκτησίας στα γραφεία των κυβερνήσεων και δεν τολμούν να πατήσουν πάνω σε ένα τετραγωνικό μέτρο γης αν είναι γραμμένο σε ένα χαρτί πως ανήκει σε κάποιον άλλο. Είναι εγκεφαλικό τριπάκι, ένα είδος μαγείας και χρειάζεται η αντίθετη μαγεία για να σπάσει η κατάρα. Χρειάζεται απανωτά σοκ για να σπάσεις και να αποδιοργανώσεις την αλυσίδα εντολών του εγκεφάλου, τις «νοητικές χειροπέδες» όπως είχε γράψει ο Μπλέικ. Μιλάω φίλε για το στοιχείο του απρόβλεπτου: το ακανόνιστο, το ερωτικό, το Εριστικό. Όπως το είπε ο Τιμ Λίρι: ‘Οι άνθρωποι πρέπει να χάσουν το μυαλό τους προτού βρουν τα λογικά τους’. Δεν μπορούν να νιώσουν, να αγγίξουν και να μυρίσουν τη αληθινή γη όσο οι χειροπέδες στο κεφάλι τους πείθουν πως ανήκει σε κάποιον άλλο. Αν δε θες να το πεις μαγεία, πές το αντίστροφη ρύθμιση, η αρχή παραμένει η ίδια. Να βγούμε από το τριπάκι που μας επέβαλε η κοινωνία και να φτιάξουμε το δικό μας. Να επαναφέρουμε πραγματικότητες που υποτίθεται πως έχουν πεθάνει. Να φτιάξουμε καινούργιες πραγματικότητες. Αστρολογία, δαίμονες, η μετουσίωση της ποίησης από το χαρτί στην καθημερινή μας ζωή. Σουρεαλισμός, με πιάνεις; Ο Αντουάν Αρτό και ο Αντρέ Μπρετόν το συνόψισαν μια χαρά στο Πρώτο Σουρεαλιστικό Μανιφέστο: «πλήρης μεταμόρφωση του μυαλού και όλων όσων του μοιάζουν». Γνώριζαν για τις Πεφωτισμένες Στοές που ιδρύθηκαν στο Μόναχο το 1923 και ότι αυτές έλεγχαν την Γουόλ Στριτ και τον Χίτλερ και τον Στάλιν μέσω της μαγείας. Πρέπει να ασχοληθούμε με τη μαγεία κι εμείς για να μπορέσουμε να ξεκάνουμε τα μάγεια που έχουν κάνει στα μυαλά μας. Δόξα στην Έριδα. Με καταλαβαίνεις;»

~The Illuminatus! Trilogy, Robert Shea - Robert Anton Wilson (Book 1: The Eye in the Triangle)

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Πράγματα που δε θέλετε να ακούσετε έναν Χαοϊστή να λέει

ευγενική προσφορά του Node Fizzgig and friends από το chaosmatrix.org

* Είμαι σίγουρος πως με λίγες μετατροπές θα το βελτιώσω.
* Μήπως είδε κανείς το τάλισμάν μου; Μου φένεται το έχασα.
* Ο Πάρσονς ήταν μαλάκας --- Για δες αυτό!
* Και τώρα, ήρθε η ώρα για την τριπλή επίκληση του Λόκι, του Κογιότε και του Μπαφομέτ.
* Βοήθεια!
* Άμα δε ξέρεις κάτι, δε μπορεί να σε βλάψει, έτσι δεν είναι;
* Μην ανησυχείς, τα πάντα είναι υπό έλεγχο.
* Ξέρω τι κάνω.
* Έχε μου εμπιστοσύνη.
* Χαστούρ, Χαστούρ, Χασ---
* Ουπς
* Όχι, έτσι το είχα σχεδιάσει, αλήθεια!
* Χαίρομαι που ρωτάς...
* Θεωρητικά, είναι σωστό.
* Ναι ξέρω, αλλά πρέπει να δεις και τον άλλο.
* Μα άμα είναι ήδη νεκρό, πως μετράει σαν θυσία;
* Ας είχα μερικά σκοινιά bungee jumping τώρα και θα σου έλεγα.
* Και μετά εμφανίστηκε ο Κθούλου.
* Πραγματικά εύχομαι να είχα λίγη κιμωλία τώρα...
* Όλοι χρειαζόμαστε ένα χόμπι έτσι δεν είναι;


+ 3 ακόμα για ευνόητους λόγους, προσφορά από το discordia.gr:

* Τώρα αυτό πώς ακριβώς προφέρεται;
* Χμ... Ενδιαφέρον... Δεν το ήξερα πως γίνεται...
* Δε γαμιέται...

Steve Jackson Games FTW!

Τί είναι η ζωή χωρίς το παιχνίδι; Ότι και το παιχνίδι χωρίς ζωή... ή κάτι τέτοιο...

Τέλος πάντων είναι κάτι πολύ σημαντικό!

Τέρμα λοιπόν με τα ξενέρωτα, ανάλατα και χλιαρά παιχνίδια παρέας τύπου taboo, mastermind, cinemaχίες κλπ.

Βυθιστείτε στον κόσμο της ομάδας του Steve Jackson και απολαύστε μερικά από τα πιο πρωτότυπα και discoρντιανά παιχνίδια. Από το κλασικό RPG G.U.R.P.S. στο πιο οικείο μας Illuminati, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν θα μετανιώσετε που ασχοληθήκατε μαζί τους.

Δε χρειάζεται να τα παραγγείλετε από το εξωτερικό. Τα βρίσκετε και εδώ. Προτείνω τοMunchkin. Μου το έκαναν δώρο πρόσφατα, το βγάλαμε για ένα test drive και κολλήσαμε.

ΥΓ. Έρχονται με την σφραγίδα της Θεάς. Αλήθεια. Fnord!

Η ζωή είναι ένα πολύ παράξενο μέρος

Η ζωή είναι ένα πολύ παράξενο μέρος. Μερικές φορές, είναι τόσο παράξενο που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν μπορεί να υπάρχει πραγματικά, ή αν είναι απλά κομμάτι της φαντασίας μας. Τις περισσότερες φορές βέβαια, είμαστε τόσο απορροφημένοι στις λεπτομέρειες που δε μας απασχολούν τέτοιες σκέψεις. Κι αν κάτι γίνει και βρεθούμε να κοιτάμε τη ζωή κατάματα, συνήθως τρομάζουμε, γιατί δεν είναι το κλειστό και αποστειρωμένο κλουβί που νομίζαμε και αποστρέφουμε γρήγορα το βλέμμα σε κάτι πιο ασφαλές και κοινό. Οι άνθρωποι το κάνουν συνέχεια αυτό, γιατί έτσι έμαθαν από τους προηγούμενους και το ίδιο θα μάθουν και στους επόμενους. Ονομάζεται η ψευδαίσθηση της ασφάλειας και βασίζεται στην αρχή πως αν αγνοήσεις κάτι αρκετά, τότε αυτό με κάποιο μαγικό τρόπο θα σταματήσει να υπάρχει. Παρά την εξέλιξή τους σε διάφορους τομείς της επιστήμης, οι άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε τέτοιες παγίδες γιατί είναι όντα της συνήθειας. Η αλλαγή και το διαφορετικό τους τρομάζουν, οπότε τα απορρίπτουν. Χρειάζεται μάχη, εσωτερική και εξωτερική, για να μπορέσει να έρθει η αλλαγή.

Υπάρχει ένα ωραίο πείραμα με πιθήκους, που συμπτωματικά περιγράφει και τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες βασίζονται οι ανθρώπινες κοινωνίες. Σε ένα κλουβί λοιπόν, είχαν βάλει 12 πίθηκους. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή τοποθετούσαν στην κορυφή του κλουβιού μια μπανάνα. Όλοι οι πίθηκοι σκαρφάλωναν γρήγορα να την πιάσουν αλλά δυστυχώς μόνο ένας το κατάφερνε. Στη συνέχεια λοιπόν, πετούσαν με πίεση νερό πάνω στους υπόλοιπους πίθηκους και συνέχιζαν για αρκετή ώρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μετά από κάμποσες φορές, μόλις εμφανίζεται η μπανάνα οι πίθηκοι να αρχίζουν να δέρνουν τον πίθηκο που συνήθως την έπαιρνε για να μην την πιάσει και περάσουν τη διαδικασία με το νερό. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε ο πίθηκος αυτός, ο «γρήγορος» πίθηκος και στη θέση του ήρθε ένας άλλος που δε γνώριζε τη διαδικασία. Μόλις εμφανίστηκε η μπανάνα, αυτός φυσιολογικά αντιδρώντας όρμηξε να την πιάσει, για να φάει το ξύλο της χρονιάς του από τους άλλους. Μετά από δύο τρεις φορές εγκατέλειψε κι αυτός την προσπάθεια. Σταδιακά, άλλαξαν όλοι οι πίθηκοι μέσα στο κλουβί, με τους καινούργιους να περνάνε σταδιακά το στάδιο αυτό της «μύησης» στους κανόνες. Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι πως αφού είχαν αλλάξει όλοι οι πίθηκοι, κανείς δεν έκανε κίνηση να πιάσει την μπανάνα, παρά το γεγονός πως κανείς τους δεν ήξερε τι θα γινόταν σε περίπτωση που κάποιος την έπιανε. Είχαν απλά συμβιβαστεί με το γεγονός πως κανείς δεν πρέπει να πιάσει την μπανάνα, άγνωστο γιατί, απλά επειδή έτσι είχαν μάθει. Έτσι λειτουργούν και οι άνθρωποι. Έχουν κάποιες συνήθειες, που τις ακολουθούν τυφλά, επειδή έτσι τους έμαθαν, επειδή έτσι πρέπει. Κανείς δεν τολμά να τις αμφισβητήσει και όταν το κάνει, οι άλλοι πέφτουν πάνω του και τον κλειδώνουν μακριά, τον απομονώνουν από την υπόλοιπη κοινωνία για να μην της κάνει κακό.

Αν και οι περισσότεροι φαίνονται ικανοποιημένοι από τη ζωή τους, υπάρχουν και αυτοί που βλέπουν πάνω και πέρα από τις παγίδες αυτές και τις αναγνωρίζουν. Αν είναι τυχεροί, τότε θα γνωρίσουν κι άλλους και θα προσπαθήσουν να φτιάξουν το μικρόκοσμό τους. Αν δεν είναι τόσο τυχεροί, θα περάσουν τη ζωή τους νομίζοντας πως κάτι πάει στραβά μ’ αυτούς και θα κατηγορούν τον εαυτό τους επειδή δεν μπορούν «να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία».

Βλέπετε, στην πραγματικότητα, η ζωή είναι πολύ απλή (ή τουλάχιστον έτσι λένε). Αυτό που είναι περίπλοκο, είναι το γλοιώδες τέρας που παραμονεύει ανάμεσα στα αυτιά μας. Το πρόβλημα είναι πως ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του μέσω αυτού του τέρατος και έτσι, ο κόσμος γίνεται περίπλοκος. Προσθέστε τώρα και το γεγονός πως ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται και έναν τελείως διαφορετικό κόσμο (ή τουλάχιστον έτσι λένε) ανάλογα με τα μοντέλα που κουβαλάει στο κεφάλι του, κάντε τα μαθηματικά και υπολογίστε από μόνοι σας πόσο περίπλοκη έχει γίνει η ζωή.

Η ανθρώπινη ζωή δηλαδή… Κανένα άλλο είδος δε φαίνεται να συμμερίζεται την σύγχυση και τον πανικό μας.

Χαοτικές διευκρινίσεις

Το παρακάτω ποστ, απευθύνεται σε χειροτονημένους πάπες/παπισσες του Ντισκορντιανισμού. Αν δεν είστε επίσημα χειροτονημένος, τότε δείτε αυτό και επιστρέψτε.

Στο θέμα μας τώρα.

Όπως και όλα τα πράγματα, έτσι και η έννοια του Χάους έχει δύο πλευρές. Την καταστροφική και την δημιουργική. Υπάρχει το Χάος ως αρχέγονη πηγή αλλαγής και δημιουργίας, και υπάρχει και το αδηφάγο και άμυαλο Χάος της καταστροφής.

Το ίδιο συμβαίνει και με την έννοια της Τάξης. Έχει κι αυτή δύο πλευρές. Την δημιουργική και την αρνητική.

Εμείς ως Ντισκορντιανοί (ή ακόμα και Ερισιανοί), πρέπει να αγκαλιάζουμε πρόθυμα την δημιουργική πλευρά του Χάους και της Τάξης, χωρίς να πέφτουμε οι ίδιοι σε νοητικές παγίδες ακολουθώντας τυφλά ταμπέλες.

Για να μιλήσουμε σε πιο πρακτικό επίπεδο, ας φανταστούμε την ανθρώπινη κοινωνία σαν μια ζυγαριά. Αν στα δύο ζύγια τοποθετήσουμε την Τάξη και το Χάος, τότε θα δούμε πως η ζυγαριά αρχίζει να βαραίνει προς την πλευρά της Τάξης. Εμείς οι Ντισκορντιανοί βλέπουμε την ανισορροπία και προσπαθούμε να φέρουμε τη ζυγαριά στα ίσα της, παίζοντας τον ρόλο των "πρακτόρων του Χάους" (ωραίο δεν ακούγεται αυτό;). Εκεί κρύβεται η παγίδα που έχει πολύ έξυπνα στηθεί. Δεχόμαστε τον διαχωρισμό Χάους/Τάξης και είμαστε πρόθυμοι να αγκαλιάσουμε και να υποστούμε και την αρνητική πλευρά του Χάους στην προσπαθειά μας να ισορροπήσουμε τη ζυγαριά. Επίσης, απορρίπτουμε την δημιουργική πλευρά της Τάξης, επειδή ανήκει στο "αντίπαλο στρατόπεδο" (sic).

Αποτέλεσμα; Θεωρούμε το καταστροφικό Χάος ως αντίθετο της καταστροφικής Τάξης που επικρατεί και πολεμάμε τη φωτιά με φωτιά, ενώ θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε νερό. Έτσι, ενώ φαινομενικά η ζυγαριά Τάξης/Χάους μπορεί να εξοσορροπείται, ουσιαστικά το χάσμα μεταξύ δημιουργικότητας και αρνητισμού βαθαίνει.

Εδώ, είναι αναγκαίο να αναφερθούμε στο Principia Discordia, που πρώτο διέκρινε αυτή την παγίδα. Συγκεκριμένα στη σελίδα 00063 αναφέρονται τα εξής:

"Η επιλογή της Τάξης αντί της Αταξίας, ή της Αταξίας αντί της Τάξης, σημαίνει την αποδοχή ενός τριπ τόσο δημιουργικού όσο και καταστροφικού. Η επιλογή όμως της δημιουργίας αντί της καταστροφής είναι ένα καθαρά δημιουργικό τριπάκι που αποτελείται και από Τάξη και από Αταξία. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να αποδεχτεί κάποιος την δημιουργική αταξία σε ισόποση συνεργασία με την δημιουργική τάξη, όπως και να είναι πρόθυμος να απορρίψει την καταστροφική τάξη σαν ένα ανεπιθύμητο αντίστοιχο της καταστροφικής αταξίας."

1 0 | 0 1

Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους που χώριζαν του ανθρώπους σε κατηγορίες. Δεν πίστευα πως μια ταμπέλα μπορεί να χωρέσει την πολυπλοκότητα της ζωής. Οι περισσότεροι όμως το κάνουν. Χωρίζουν τα πάντα σε κατηγορίες. Ακόμα και τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα τους ανθρώπους. Τους χωρίζουν για να μπορούν να τους ξεχωρίζουν, χωρίς να χρειαστεί να ασχοληθούν πάρα πολύ μαζί τους. Κοιτάζουν την ταμπέλα, βλέπουν σε ποια κατηγορία εμπίπτουν και τους φέρονται ανάλογα.

Πάντα οι κατηγορίες είναι δύο। Ποτέ περισσότερες. Είμαστε εμείς και οι άλλοι. Οι μεν και οι δε. Λογικό από μια άποψη. Από την αρχαιότητα ο άνθρωπος έχει μάθει τον εαυτό του να λειτουργεί με το δυαδικό σύστημα. Από την εποχή του Αριστοτέλη. Μετέφερε την ιδιότητα του αυτή στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, στο δημιούργημα του, που το έφτιαξε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» του. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πολύ καλό μοντέλο κατανόησης της λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Μέσω των υπολογιστών, ο άνθρωπος προσπαθεί, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, να αποκρυπτογραφήσει τον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του εγκεφάλου του, ξαναδημιουργώντας τον από την αρχή και βλέποντας τον να μεγαλώνει και να εξελίσσεται.

Πίσω στις κατηγορίες όμως। Αν έπρεπε να χωρίσεις τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες, τότε ποιες θα ήταν αυτές; Ναι, σίγουρα, ζωντανοί και νεκροί είναι ένας διαχωρισμός που δεν αδικεί πολύ ούτε τους μεν, ούτε τους δε. Αλλά από την άλλη οι νεκροί έχουν ήδη διαχωρίσει τον εαυτό τους από εμάς τους υπόλοιπους έτσι δεν είναι; Δεν παίζουν πια το ίδιο παιχνίδι με εμάς, οπότε δεν μετράνε. Επίσης υπάρχει μια μικρή ασάφεια στους ορισμούς της ζωής και του θανάτου. Ξέρω πολλούς ζωντανούς με ζωτικές ενδείξεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν νεκροί και πολλούς νεκρούς που επηρεάζουν τη ζωή μου περισσότερο από οποιονδήποτε ζωντανό. Όχι, αυτός ο διαχωρισμός δε μας κάνει. Άσε που υπάρχουν και πολλοί που πιστεύουν πως ο θάνατος δεν είναι στην πραγματικότητα «θάνατος», αλλά απλά μια μετουσίωση της ενέργειας σε κάτι άλλο. Και αυτοί που πιστεύουν πως ο θάνατος είναι προσωρινός και φυλάνε τα σώματά τους περιμένοντας την ώρα που αυτά θα αναστηθούν. Από όλους τους διαχωρισμούς που έχω κατά καιρούς ακούσει, δει και διαβάσει, μόνο ένας ξεχωρίζει μέσα στο κεφάλι μου. Και παρόλο που δεν ήμουν άνθρωπος που θα πίστευε πως η πολυπλοκότητα ενός ανθρώπινου όντος θα μπορούσε να χωρέσει μέσα σε ένα απλό κουτάκι, οφείλω να ομολογήσω πως αν οι άνθρωποι έπρεπε να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, τότε θα έπρεπε να ήταν αυτές:

Οι άνθρωποι που είναι ανοιχτοί στις αλλαγές
Οι άνθρωποι που είναι κλειστοί στις αλλαγές

Νεόφιλους και νεόφοβους αντίστοιχα τους αποκάλεσε ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον। Οι νεόφοβοι είναι η πλειοψηφία. Είναι αυτοί που προσπαθούν να χωρέσουν τον κόσμο γύρω τους σε συγκεκριμένες και πεπερασμένες διαστάσεις, να του επιβάλλουν «νόμους», να μπορούν να τον προβλέψουν, να τον ελέγξουν. Είναι αυτοί που πάνω από όλα τα αγαθά του κόσμου έχουν την τάξη και την ασφάλεια, που θεωρούν την αλλαγή και το χάος την πηγή όλων των κακών. Συνήθως πιστεύουν σε κάποια θρησκεία, σε κάποιο δόγμα, που τους βοηθάει να παγώνουν το μυαλό και την πραγματικότητα σε απλές και εύκολα κατανοητές μορφές. Είναι αυτοί που βοηθάνε το είδος να επιβιώσει και να παγιωθεί.

Οι νεόφιλοι είναι η μειοψηφία. Είναι αυτοί που κοιτάζουν τα πιο απλά πράγματα κάθε φορά με γουρλωμένα μάτια, λες και τα βλέπουν πρώτη φορά. Είναι αυτοί που καλωσορίζουν την έκπληξη και χαμογελάνε όταν τα πράγματα ακολουθούν περίεργες τροπές. Είναι αυτοί που κάνουν χαζομάρες, οι «Τρελοί», που βαριούνται εύκολα και ψάχνουν την αλλαγή. Συνήθως είναι καλλιτέχνες, και προσπαθούν να μετουσιώσουν στην πραγματικότητα ιδέες, σκέψεις και οράματα που αρχικά φαίνονται ξένα και ασύμβατα προς αυτή. Είναι οι μεταλλάξεις που βοηθάνε το είδος να εξελιχθεί. Τα δειλά εξελικτικά άλματα που έχει κάνει το είδος μας, οφείλονται στους νεόφιλους.

Το χάσμα μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών είναι τεράστιο। Η μοίρα των νεόφιλων, εφόσον είναι η μειοψηφία, είναι η να καταδιώκονται ή να χλευάζονται. Πολλοί προσπαθούν να στριμωχτούν μέσα στα καλούπια των νεόφοβων, αλλά ποτέ δεν το καταφέρνουν πραγματικά. Ασφυκτιούν.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς ανήκουμε στους νεόφοβους, δεν θα έπρεπε να μας στεναχωρεί। Βλέπετε, εδώ δεν πρόκειται για διαχωρισμό τα όρια του οποίου είναι τελεσίδικα. Μπορεί κάποιος συνειδητά να μεταπηδήσει από την μία κατηγορία στην άλλη, μπορεί μάλιστα να το κάνει και χωρίς καν να το καταλάβει. Ξέρω πολλούς νεόφιλους που γίνανε νεόφοβοι χωρίς να αλλάξουν ούτε μια ιδέα μέσα στο κεφάλι τους… και αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα.

Όπως και να έχει το πρώτο βήμα του να αλλάξεις κάτι, είναι να καταλάβεις πως υφίσταται, και ο μόνος τρόπος, όπως λέει και αυτή η όμορφη παροιμία, να γεμίσεις ένα ήδη γεμάτο φλιτζάνι, είναι αφού αδειάσεις πρώτα λίγο।

Ας εξελιχθούμε…

Colbertnation.com

The Colbert Report	Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c
Greece's Economic Downfall - Scheherazade Rehman
http://www.colbertnation.com/
Colbert Report Full Episodes Political Humor Skate Expectations

Και για όσους από σας ΔΕΝ ξέρετε τον Stephen Colbert... Ε, πατήστε το link και διαβάστε...

Ατάκα της μέρας

Imposition of Order = Escalation of Disorder
(Επιβολή της Τάξης = Κλιμάκωση της Α-ταξίας)


Για όλους όσους νομίζουν πώς περισσότερη τάξη φέρνει περισσότερη ασφάλεια, και μένουν άναυδοι από τα (όλο και πιο απρόβλεπτα/βίαια) ξεσπάσματα χάους και νομίζουν πώς η επιβολή ακόμα περισσότερης τάξης θα λύσει το πρόβλημα και μετά μένουν άναυδοι από τα ακόμα πιο απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα χάους και νομίζουν πώς η επιβολή ακόμα περισσότερης τάξης θα... [αέναη επανάληψη]

Επίσης για όλους όσους ανησυχούν με την επιβολή όλο και περισσότερης τάξης και απελπίζονται και βλέπουν τα (όλο και πιο απρόβλεπτα/βίαια) ξεσπάσματα χάους ως κατασκευασμένες δικαιολογίες για την επιβολή εκ των άνω ακόμα περισσότερης τάξης και απελπίζονται και ανησυχούν και βλέπουν τα ακόμα πιο απρόβλεπτα και ανεξέλενγκτα ξεσπάσματα χάους ως...[αέναη επανάληψη]

Η κάθε Δράση, προκαλεί μια αντίθετη και ίση Αντί-δραση και όλα αυτά...

Ίσως

23 Skidoo! (the movie)

Η παρακάτω ταινία αποτελεί ευγενική χορηγία της kouperti, που της το χορήγησε ευγενικά η ημερήσια τυχαιότητα που ίσως να μην είναι και τόσο τυχαία after all...
Enjoy your daily erisian randomness (and meet a great site while you're at it):

Rumors of my death have been greatly exaggerated...

Σπείρες.
Σπείρες έχουν εχουν εισβάλλει από παντού. Γυρίζουν, γυρίζουν και μας παρασέρνουν. Αφηνόμαστε και βρουμ!: αλλάζουμε, μεταλλασόμαστε.
Αλλά,
δεν πεθαίνουμε!

Πετάμε λαζάνια και μακαρόνια παντού, σας κάνουμε χάλια (ο πληθυντικός είπαμε είναι ευγενείας, μην τα ξαναλέμε...) και σας ζητάμε και τον λογαριασμό μετά!
Η Έρις είναι σκύλα και έχω τσαντιστεί πολύ μαζί της, αλλά what else is new?
Επίσης: κάντε σημείωση να προσέχετε τί εύχεστε και όταν ρωτάτε το Ι Τσίνγκ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ!

Αυτά. Εντάξει... δεν το εννοούσα πλήρως αυτό για σένα Έρις μου... Αφού το ξέρεις ότι σε αγαπάω...

Spiral out people!