Το Μαγικό Σύμπαν του W.S. Burroughs

Ο Γουίλιαμ Μπάροουζ πολεμούσε πάντα πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Τολμούσε να περιπλανηθεί στα άκρα της ανθρώπινης εμπειρίας έτσι ώστε να μπορέσει όχι μόνο να λειτουργήσει ως "πολεμικός ανταποκριτής", αλλά φέρνοντας πίσω εμπειρίες και σκέψεις, να επεκτείνει τα όρια του πραγματικού και του δυνατού.

"Η επιστήμη πρέπει να γίνει πιο μαγική και διαισθητική, και η μαγεία πιο τεκμηριωμένη και επιστημονική, έτσι ώστε να επιτευχθεί μια σύνθεση που θα απορρίψει κάποια από τα δόγματα της επιστήμης που είναι τόσο παράλογα όσο αυτά της θρησκείας", λέει ο ίδιος στην εισαγωγή του Between Spaces.

"Δόγμα #1: Η ανθρώπινη θέληση δεν μπορεί να επηρεάσει τις φυσικές διαδικασίες. Αυτό το δόγμα καταρρίπτεται από απλή παρατήρηση και κοινή λογική [...] Στο Μαγικό Σύμπαν τίποτα δε συμβαίνει αν κάποια Δύναμη, κάποιο Πρόσωπο, κάποια Οντότητα ή κάποιο Πνεύμα δεν θελήσει να συμβεί. Το Μαγικό Σύμπαν είναι απροσδόκητο, αυθόρμητο και ζωντανό... ένα σύμπαν όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και όπου τα πάντα είναι δυνατά για τον Οποιονδήποτε έχει τη γνώση και το κουράγιο να κάνει ένα βήμα προς το άγνωστο.

Ο άνθρωπος χρειάζεται παιχνίδι και κίνδυνο. Ο πολιτισμός του δίνει δουλειά και ασφάλεια

Νίτσε

Η μαγεία, είτε είναι επικίνδυνη, είτε δεν είναι τίποτα. Στη βουδιστική κοσμολογία, οι Κόσμοι του Παραδείσου είναι πιο επικίνδυνοι από αυτούς της κόλασης, γιατί οι παραδεισένιοι κόσμοι μπορεί να παγιώσουν τεμπελιά και στασιμότητα. Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο για το πνεύμα από την ασφάλεια.

"Τα κατάφερε".

Προχώρα, Ταξιδιώτη.

Καλή σταθερή δουλειά, μονοκατοικία με κλιματισμό, πίνακες του Βαν Γκογκ στον τοίχο, μπάρμπεκιου στην πίσω αυλή... και όλα αυτά συνδυασμένα με σύζυγο, δύο παιδιά και ένα σκύλο που τα σάλια του κρέμονται μέχρι το πάτωμα.

Τι περισσότερο θα μπορούσε να θέλει κάποιος;

Προχώρα, Ταξιδιώτη."

Το παραπάνω απόσπασμα περιγράφει τέλεια το Μαγικό Σύμπαν μέσα στο οποίο ζούσε ο Μπάροουζ και φυσικά φέρνει στο νου το κεφάλαιο 23 από το Book Of Lies του Aleister Crowley.

Στον τομέα αυτού που αποκαλούμε "μαγικές πρακτικές", ο Μπάροουζ ήταν ξανά πρωτοπόρος. 

Πειραματίστηκε με την μαγική εφαρμογή των τεχνικών cut-up σε συνδυασμένες "επιθέσεις ήχου και εικόνας" όπως τις χαρακτήριζε, με τεχνικές απο/επαναπρογραμματισμού του εγκεφάλου, ήταν επίσημο μέλος των Illuminates of Thanateros με καταλυτική επιρροή στο τότε ανερχόμενο κύμα του Chaos Magick, πέρασε από την διαβόητη Εκκλησία της Σαϊεντολογίας (προτού οργανώσει μια μαγική επίθεση εναντίον των γραφείων τους στο Λονδίνο), χρησιμοποίησε και εξέλιξε τη "μηχανή των ευχών", ήταν συν-δημιουργός της "μηχανής των ονείρων" και πολλά άλλα.

Η επίθεση στο Moka Bar

To Moka Bar ήταν το πρώτο espresso bar που άνοιξε στο Λονδίνο. Λειτουργούσε με μεγάλη επιτυχία από το 1955 έως το 1972, ώσπου ο Μπάροουζ έπεσε τυχαία πάνω του και έμεινε δυσαρεστημένος από την "απαράδεκτη και αγενή" εξυπηρέτηση που έλαβε, αλλά και από το τσιζκέηκ που δοκίμασε, το οποίο και χαρακτήρισε "δηλητηριώδες". Έτσι, στις 3 Αυγούστου 1972 αποφάσισε να εξαπολύσει μια "επίθεση ήχου και εικόνας" με σκοπό να κλείσει μια για πάντα το άθλιο εκείνο μπαρ. Στη συνέχεια την κατέγραψε στο βιβλίο του "Ηλεκτρονική Επανάσταση".

"Ηχητική καταγραφή. Φωτογραφίες. Κάθομαι έξω από το μαγαζί. Τους αφήνω να με δουν. Τους νιώθω να βράζουν από θυμό εκεί μέσα. Ο απαίσιος ηλικιωμένος διευθυντής, η γυναίκα του με τα φουντωτά μαλλιά, ο σαγόνιας γιος του, ο ξινισμένος ταμίας. Τους έχω στο τσεπάκι μου και το ξέρουν.

"Εσείς εδώ έχετε φήμη ότι δημιουργείτε μπελάδες. Ελάτε έξω λοιπόν αν σας βαστάει. Τολμήστε να σπάσετε την κάμερά μου και θα φωνάξω τους μπάτσους. Έχω κάθε δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω σε δημόσιο δρόμο".

Αν τελικά έφταναν ως εκεί τα πράγματα, θα εξηγούσα στον αστυνομικό ότι τραβούσα φωτογραφίες για ένα ντοκιμαντέρ που κάνω για το Σόχο. Ούτως ή άλλως ήταν το πρώτο espresso bar του Λονδίνου έτσι δεν είναι; Χάρη τους έκανα. Δεν μπορούσαν να πουν αυτό που και οι δύο ξέραμε, χωρίς να ακουστούν γελοίοι...

"Δε γυρνάει ντοκιμαντέρ. Προσπαθεί να ανατινάξει την μηχανή του καφέ, να βάλει φωτιά στην κουζίνα, να πυροδοτήσει καυγάδες, να μας κόψει κλήση η υγειονομική υπηρεσία".

Ναι, τους είχα και το ήξεραν. Κοίταξα τον γέρο διευθυντή και του χαμογέλασα. Αργότερα θα ξεκινούσα το playback συνοδευμένο με ακόμα περισσότερες φωτογραφίες. Πήγα με το πάσο μου μια βόλτα και κατέγραψα έναν παπατζή. Τώρα το βλέπεις, τώρα όχι...

Τα playback έλαβαν χώρα αρκετές φορές και με αρκετές ακόμα φωτογραφίες. Η δουλειά έπεσε έξω. Έμεναν ανοιχτά όλο και λιγότερες ώρες. Στις 30 Οκτωβρίου 1972, το Moka Bar έκλεισε..."

Σύμφωνα με τον Μπάροουζ, οι καταγραφές από το Moka Bar, αποτελούν κομμάτι του Moka Bar και δίνουν πρόσβαση. Από τη στιγμή που γίνει η καταγραφή, τότε το κομμάτι αυτό φεύγει από τον έλεγχό τους και γίνεται αυτόνομο. Στη συνέχεια το κομμάτι αυτό διανθίζεται με οποιεσδήποτε αλλαγές θέλει να κάνει ο Μπάροουζ, και κατά τη διαδικασία του playback στον χώρο του Moka Bar, οι αλλαγές αυτές γίνονται "πραγματικότητα". Τους επηρεάζει, σε παραπάνω από ένα επίπεδα.  

Και οι φωτογραφίες; Τι ρόλο παίζουν οι φωτογραφίες; 

Σύμφωνα με τον Μπάροουζ, "ο γραπτός λόγος είναι μια εικόνα είναι μια φωτογραφία. Ο προφορικός λόγος μπορεί να οριστεί σαν φωνητικές μονάδες που αντιστοιχούν σε αυτές τις εικόνες και που μπορούν να επεκταθούν σε οποιαδήποτε φωνητική μονάδα που αντιστοιχεί στις εικόνες... Η καταγραφή και οι φωτογραφίες δίνουν πρόσβαση. Το Playback είναι η "πραγματικότητα". Για παράδειγμα, φανταστείτε ότι κάποιος έχει βάλει υπέρυθρες κάμερες στο μπάνιο και την κρεβατοκάμαρά σας. Αυτές οι φωτογραφίες και οι καταγραφές δίνουν πρόσβαση. Μπορεί να μη νιώθεις ντροπή όταν πας τουαλέτα ή κάνεις σεξ, αλλά πιθανότατα θα νιώσεις ντροπή όταν οι καταγραφές αυτές παρουσιαστούν σε κάποιο συγκεκριμένο κοινό, με ένα συγκεκριμένο τρόπο".

ΥΓ: Μια ακόμα ματιά στο Μαγικό Σύμπαν του Μπάροουζ δίνει η συνέντευξη αυτή που μεταφράστηκε σ'αυτό το blog κάποια χρόνια πριν.

ΥΓ #2: Κυκλοφορεί και βιβλίο με τίτλο The Magical Universe of W.S. Burroughs (από το οποίο αχμ... "δανείστηκα" τον τίτλο...), το οποίο υποψιάζομαι πως είναι καλό και είναι στην λίστα "To Read", αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα οπότε δεν έχω άποψη. Σύντομα όμως...

RAW - Hall of Fame moments

Υπάρχουν κάποια πράγματα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να ξεχωρίζουν και να αποκτούν μια ειδική θέση στην καρδιά μας. 

Ο Robert Anton Wilson ήταν και είναι από τους μεγαλύτερους Δασκάλους μας, όχι μόνο για τα γραπτά του (αν και νομίζω θα αρκούσε), αλλά και για κάποια άλλα, μικρά πράγματα που έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το παρακάτω είναι ένα παράδειγμα από αυτά.

Είμαστε λοιπόν στο 1977. 

Το Illuminatus! Trilogy του RAW και του Robert Shea έχει κυκλοφορήσει δύο χρόνια πριν και οι ευαίσθητοι έχουν ήδη πιάσει τις αναταράξεις του. Μέσω μιας σειράς συγχρονικοτήτων (ω, τι περίεργο) ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Ken Campbell πέφτει πάνω στην τριλογία και αποφασίζει να την ανεβάσει σα θεατρική παράσταση στο θέατρο του Λίβερπουλ.

Πολλά αξιοσημείωτα ακολουθούν αυτό το γεγονός, αλλά είναι μια άλλη ιστορία. Με λίγα λόγια το θεατρικό έργο ανεβαίνει και δημιουργεί αίσθηση, με αποτέλεσμα να παιχτεί και σε μια sold out παράσταση στο National Theater of London τον Μάρτιο του 1977.

Στην παράσταση αυτή θα συμμετέχει και ο ίδιος ο Robert Anton Wilson, σε έναν περίεργο cameo ρόλο. Ο ρόλος του περιλαμβάνει να κάθεται γυμνός στη σκηνή και να φωνάζει το γνωστό μότο του Άλιστερ Κρόουλι "Do what thou wilt, shall be the whole of the Law".

Η Prunella Gee, σύζυγος του Ken Campbell,
στο ρόλο της Έριδος

Μια μοναδική ευκαιρία λοιπόν, όχι μόνο για την προώθηση του βιβλίου και του ίδιου του RAW σε ένα πιο mainstream κοινό, αλλά και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη διάδοση της φιλοσοφίας του ντισκορντιανισμού σε μυαλά που δύσκολα θα έφτανε αλλιώς. Η παράσταση είναι sold out. Θεατρόφιλοι, κριτικοί, δημοσιογράφοι, περίεργοι, όλοι μαζεμένοι να παρακολουθήσουν την παράσταση-μαμούθ των 8.30 ωρών, με τους μόλις 23 ηθοποιούς που αλλάζουν ρόλους κατά τη διάρκεια της.

Ο RAW φτάνει στο θέατρο και πηγαίνει να γνωρίσει τους ηθοποιούς και τους συντελεστές. Όλως τυχαίως, κουβαλάει πάνω του μεγάλη ποσότητα LSD το οποίο και το προσφέρει σε... όλους, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση. Ο Bill Nighy, ηθοποιός, θυμάται:

"όταν μας προσέφερε το LSD έπεσε σιωπή για λίγο και μετά όλοι σκεφτήκαμε "ναι μωρέ εντάξει, γιατί όχι, ευχαριστούμε" και πήραμε όλοι. Το να πάρεις LSD προτού ανέβεις στη θεατρική σκηνή είναι κακή ιδέα αλλά το κάναμε ούτως ή άλλως...".

Η θέση του Nighy ήταν ακόμα πιο δύσκολη, γιατί κατά τη διάρκεια της παράστασης είχε ένα σημείο με τον Neil Cunningham όπου έπρεπε να το παίξουν τριπαρισμένοι. 

"Αναρωτιόμασταν πως θα μπορούσαμε να το παίξουμε τριπαρισμένοι, ενώ ήδη τριπάραμε...", λέει ο Nighy. "Ο Cunningham πρότεινε να καθόμαστε ακίνητοι και να κρατάμε χέρια. Οπότε ανεβήκαμε στη σκηνή και απλά καθόμασταν εκεί και κρατούσαμε ο ένας τα χέρια του άλλου".

So, there you have it.

Πρεμιέρα στο National Theater of London με τη σφραγίδα έγκρισης "of Her Majesty the Queen" και ο άνθρωπος αντί να ξεζουμίσει την ευκαιρία και να αποκομίσει όσο μεγαλύτερο όφελος μπορεί, πάει και στέλνει στο διάστημα ηθοποιούς και συντελεστές γιατί... πως αλλιώς; All Hail Discordia!

*High five Bob, high five*

Ken Campbell και Robert Anton Wilson στο Λονδίνο, 1977

Ερισιανές περιπλανήσεις: #1 ~ Η Μηχανή του Χάους

Λίγα πράγματα αγαπώ περισσότερο από τα ταξίδια. Κοντινά, μακρινά, πνευματικά, δεν έχει σημασία. Όταν ταξιδεύουμε το μυαλό μας ανοίγει, ξεφεύγει από τις νόρμες της καθημερινότητας και υποδέχεται το άγνωστο. Νέες εμπειρίες, νέες παραστάσεις, νέες γνωριμίες... Από κανένα ταξίδι δεν έχω επιστρέψει ίδιος.

Είναι ο καλύτερος τροπος που μπορώ να σκεφτώ για να επεκταθεί αυτό το συνοθύλευμα που ονομάζουμε "εαυτός" πέρα από τα ασφυκτικά όρια που συνήθως το περιορίζουμε. Οι Ερισιανές περιπλανήσεις είναι η προσπάθειά μας να καταγράψουμε κάποιες ιστορίες που πιστεύουμε πως αξίζουν να μη ξεχαστούν.

Η ιστορία λοιπόν που θα σας πούμε σήμερα ξεκινά με ένα τέτοιο ταξίδι, όχι πολύ μακρινό, στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Bristol. Ο λόγος για τον οποίο φτάσαμε ως εκεί είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση, αυτό που μας ενδιαφέρει σήμερα είναι ο καθεδρικός ναός St Mary Redcliffe και η μηχανή του Χάους που κρύβει στα σπλάχνα του, απόδειξη ότι στα πιο απίθανα μέρη βρίσκεις τα πιο απίθανα πράγματα, αν κάνεις φυσικά τον κόπο να ψάξεις, ή αν αρέσκεσαι στα cheats όπως εμείς, αν έχεις τον κατάλληλο Οδηγό.

Στο Bristol πήγαμε για να συναντήσουμε τον Pete, έναν άνθρωπο που μας έχει επηρρεάσει και τους δύο πάρα πολύ, σε παραπάνω από ένα επίπεδα. Μας υποδέχτηκε στο σπίτι του, μας ξενάγησε και μας προσέφερε κακάο κάτω από το βλέμμα της αεικίνητης Αποφένειας.

Μετά από κάνα δυό ρακές (φοβού τους Δαναούς...) μας υποσχέθηκε ότι την επόμενη μέρα θα μας πήγαινε να δούμε την "Μηχανή του Χάους" όπως την αποκάλεσε, κρυμμένη μέσα σε χριστιανική εκκλησία.

Η συνέχεια της ιστορίας δημοσιεύτηκε με μικρές αλλαγές και στο thecricket.gr:

Ο Pete το προηγούμενο βράδυ μας είχε υποσχεθεί πρωινή βόλτα στο Bristol. Συναντηθήκαμε στο κέντρο της οκτάκτινης Queen / George Square και αντί για καλησπέρα μας λέει ένα «Πάμε στην εκκλησία που σας έλεγα χθες να σας δείξω μια μηχανή χάους»! Καταλήξαμε στον καθεδρικό St Mary Redcliffe, κανονικότατο ναό, με τον γοτθικό του ρυθμό, με τα βιτρό και το όργανο του. Ο Pete μας άφησε λίγο να χαζέψουμε το φως και τα αγάλματα και μετά στάθηκε μπροστά μας και μας ανακοίνωσε οτι ήρθε η ώρα να δούμε τη μηχανή του χάους.

Μας έφερε μπροστά σε ένα εκκρεμές στημένο πάνω σε έναν ξύλινο σταυρό. Ένα απλά φτιαγμένο διπλό εκκρεμές, την κίνηση του οποίου προκαλούσε, η συνεχής ροή νερού. Παρ’ όλο που το εκκρεμές θεωρείται το σύμβολο της κανονικότητας και της πρόβλεψης, το συγκεκριμένο είχε σχεδιαστεί ώστε να μην μπορεί να προβλεφθεί προς τα που θα κινηθεί, σε ποια ταχύτητα και γωνία. 

Έχει τοποθετηθεί στην συγκεκριμένη εκκλησία για να θυμίζει την τυχαιότητα, το αναπάντεχο και τη νίκη του χάους πάνω σε οποιαδήποτε προσπάθεια ελέγχου. Οι επιστήμονες που το σχεδίασαν το τοποθέτησαν εκεί με το σκεπτικό να αποτελέσει μια απόδειξη θριάμβου της πίστης στο Θεό απέναντι στη σιγουριά της επιστήμης.  Φτιαγμένο από -προφανώς θρησκόληπτους- επιστήμονες, το χαοτικό εκκρεμές αποτέλεσε έμπνευση του καθηγητή φυσικής του Cambridge, Sir Brian Pippard FRS, δημιουργία του Κου Robert Knight, και όραμα του Dr Eric Albone, ο οποίος και το τοποθέτησε στην εκκλησία.

Δίπλα ακριβώς, ένα κείμενο σου ξεκαθάριζε ότι « Το αξιοσημείωτο είναι πως, παρόλη την επιστήμη στον κόσμο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς ακριβώς θα κινείται αυτό το εκκρεμές σε ένα λεπτό από τώρα. Έτσι είναι ο κόσμος. Σε αυτό το απλό μηχάνημα, βλέπετε ένα νέο σύνορο στην προσπάθεια κατανόησης του κόσμου μας. Οι επιστήμονες το αποκαλούν χάος». Να θυμίσω ότι βρισκόμαστε σε εκκλησία, χριστιανική.

Και το κείμενο συνεχίζει «Μερικοί άνθρωποι στρέφονται στην επιστήμη για βεβαιότητες πάνω στις οποίες να βασίσουν τη ζωή τους. Ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι η γνώση δεν μπορεί ποτέ να μας παρέχει βεβαιότητα, ακόμη και για αυτό το απλό μηχάνημα. Ο κόσμος είναι πιο όμορφο και πιο εκπληκτικό μέρος από ό, τι θα μπορούσαμε να έχουμε φανταστεί.»

Αν και η κίνηση του συγκεκριμένου εκκρεμούς ίσως υπακούει σε κάποιους -χαοτικούς- κανόνες, θα αφήσω τη φυσική έξω από αυτό γιατί και η ίδια θα το προτιμούσε, και θα θαυμάσω το πως επιστήμονες θέλοντας να υμνήσουν τον θεό, τελικά εξύμνησαν το χάος. Ο ψευδο-επιστήμονας μέσα μου πήγε να ταραχτεί, αλλά ο χαοτιστής έβγαλε το καπέλο του με σεβασμό. Στα χαοτικά συστήματα η παραμικρή αλλαγή μπορεί να έχει αποτελέσματα με αναπάντεχες και δυσανάλογες διαστάσεις. Η ίδια η ύπαρξη του εκκρεμούς μέσα σε μία εκκλησία ήταν η ξεκάθαρη απόδειξη. Τόσα διπλά μηνύματα που αλληλοεξόντωναν το ένα το άλλο και ειρωνεύονταν με χάρη την ίδια τους την ύπαρξη, ούτε η γάτα του Schrödinger δεν θα ανεχόταν.

Κουνήσαμε την ουρά μας, ακούγοντας λίγο το όργανο και λίγο το νερό και κοιτάζοντας υπνωτισμένοι το εκκρεμές. Απροσδιοριστίες, χάος, πίστη και επιστήμη. Μηνύματα, προπαγάνδα και τέχνη. Προσπάθεια να χτυπήσουμε την επιστήμη χρησιμοποιώντας επιστήμη και τελικά εξυμνώντας το χάος και ουχί τον βιβλικό θεό.  Ο Pete μας έβγαλε χαμογελώντας από την εκκλησία πριν ακούσει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα να σκάνε σαν ποπ κορν.

Cosmic Trigger Play

Το 1976 ο Ken Campbell σήκωσε τη θεατρική παράσταση Illuminatus! στο Λίβερπουλ. Αυτή η παραγωγή - και το βιβλίο πάνω στο οποίο ήταν βασισμένη - άλλαξε οριστικά τις ζωές όλων όσων συμμετείχαν, ηθοποιών και κοινού, και κορυφώθηκε με την πρεμιέρα του στο Cottesloe του National Theatre. Στο Λίβερπουλ ακόμα μιλάνε για την παράσταση ως ένα από τα μεγαλύτερα χάπενινγκ της πόλης.

Τώρα επικαλούμαστε ξανά αυτή την μυθική παραγωγή, αλλά αυτή τη φορά λέγοντας την ιστορία που περιβάλει την συγγραφή και την παραγωγή του Illuminatus! με την εξωπραγματική ζωή ενός από τους δύο συγγραφείς, του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον ως κεντρικό άξονα, την ασταμάτητη δύναμη του Ken Campbell στο παρασκήνιο, και μερικά αποσπάσματα από την αυθεντική παραγωγή μέσα στο μείγμα. Όπως θα έλεγε και ο Κεν, "πρόκειται για μια παραγωγή ανθρώπων παθιασμένων με το θέμα".

Όπως είδα από ένα φίλο, η κόρη του Ken Campbell, δεσποινίς Daisy Campbell, φιλοδοξεί να χρηματοδοτήσει - με τη βοήθειά μας- μια θεατρική παράσταση βασισμένη πάνω στο βιβλίο του Wilson, Cosmic Trigger.
Ο στόχος της καμπάνιας στο indiegogo είναι -φυσικά- 23.000 λίρες.
Αν έχετε τον οβολό, ρίξτε τον, αν πάλι όχι μπορούμε να μοιράσουμε τα νέα και να ενώσουμε τελείες.

Απομένουν 5 μέρες.

****UPDATE: Το πρότζεκτ έπιασε τον στόχο. GG all around!

Ενδιαφέροντες καιροί για αιρετικούς

Οι Σταυροφόροι βγήκαν για μια ακόμα φορά από τους τάφους τους διψασμένοι για αίμα, άναψαν τους πυρσούς, ακόνισαν τις τσουγκράνες και κραδαίνοντας τα προσευχητάρια τους ψάχνουν μάγισσες για να κάψουν, μήπως και νιώσουν λίγο χρήσιμοι σε αυτό τον άτιμο κόσμο...

Λογικά θα περάσουν κι από δω και δε θέλω κανείς να πει πως δεν είμαστε φιλόξενοι. Είναι κατ' αρχήν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τους κάνουμε Πάπες και Πάπισσες της Έριδος.

Μπορείτε να με ευχαριστήσετε αργότερα. Για την ώρα υποπτεύομαι ότι αυτά τα άρθρα θα σας φανούν ενδιαφέροντα και "πιασάρικα":

Πως να σκοτώσετε έναν Θεό
Χαοτική Μαγεία
Η βλασφημία του γέλιου
Η σειρά τριών άρθρων "Μη φοβάστε τη Μαύρη Μαγεία"

...και φυσικά το tour δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς αποδείξεις βλάσφημων τελετών οπότε ορίστε:
Πρακτικές τελετές Ντισκορντιανισμού - The Monty Python Banishing Ritual

Θα σας ενδιαφέρει σίγουρα και το απόσπασμα αυτό του Pete Carroll:
Principia Chaotica


Μπορείτε τώρα να φύγετε ελεύθερα εφόσον είμαστε αυτοί και όχι οι άλλοι.

Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον, επιτέλους, για την πολιτική και το Σπόρο της ανεξαρτησίας!

Science Fiction Review: Θα είχα δίκιο αν υποστήριζα ότι πιθανόν κλίνεις περισσότερο προς την δεξιόστροφη πλευρά του αναρχισμού παρά προς τα κλασσικά αριστερά μορφώματα?

Robert Anton Wilson: Η τροχιά μου είναι κάθετη στον άξονα αριστεράς-δεξιάς της γήινης πολιτικής. Τοποθετώ ένα κομμάτι του βαθύτερου ιδεαλισμού μου τόσο στον Αριστερό Αναρχισμό του Simon Moon όσο και στον Δεξιό Αναρχισμό του Hagbard Celine στο Illuminatus!, αλλά είμαι αποστασιοποιημένος και από τις δύο τάσεις σε ένα άλλο επίπεδο.

Η πολιτική αποτελείται από «απαιτήσεις», μεταμφιεσμένες ή εκλογικευμένες από αμφιβόλου ποιότητας φιλοσοφίες (ιδεολογίες). Η μεταμφίεση αυτή είναι μία ανωμαλία και θα πρέπει να αφαιρεθεί. Κάντε τις «απαιτήσεις» σας σαφείς. Στο μόνο πράγμα στο οποίο δίνω έμφαση είναι οτιδήποτε θα καταστήσει εφικτή τη μετανάστευσή μας έξω από τη Γη πολύ σύντομα.  Οι γραφειοκρατικές κυβερνήσεις, Αμερικάνικες, Ρωσικές ή Κινέζικες, έχουν όλη την πολιτική επιρροή πάνω στον πλανήτη για το εγγύς μέλλον. Κάθε άτομο πρέπει να εκπληρώσει τη γενετική του προδιάθεση να είναι πρωτοπόρος. Ο μόνος τρόπος να κάνει κάτι τέτοιο είναι να μεταναστεύσει στο διάστημα γρηγορότερα από οποιονδήποτε άλλον. Πιστεύω ότι ο Σπόρος της ανεξαρτησίας συμπεριλαμβάνεται στο σχέδιο του DNA για να εξυπηρετήσει αυτή ακριβώς τη λειτουργία κάθε ανθρώπινη περίοδο. Θα εγκαταλείψω τη Γη για τον ίδιο λόγο που οι πρόγονοί μου εγκατέλειψαν την Ευρώπη: Η Ελευθερία βρίσκεται στην προέκταση,  επεκτείνοντας την περίμετρο, ποτέ μέσα στο κεντρικό κράτος. Και για να παραθέσω άλλο ένα Ζεν Κόαν:

«Πού βρίσκεται το Ταό»?

«Προχώρα!»

Απόσπασμα από συνέντευξη του Robert Anton Wilson στο Science Fiction Review, Μάϊος 1976, όπως περιλαμβάνεται στη συλλογή κειμένων “The Illuminati Papers”, Ronin Publishing, Inc., σελ. 67

K Foundation: The White Room

Η βλασφημία του γέλιου

Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: Αγαπητέ μου αδελφέ, υπάρχουν πολλά βιβλία που μιλάνε για την κωμωδία. Γιατί σε τρομάζει τόσο το συγκεκριμένο;

Χόρχε του Μπούργκος: Γιατί αυτό είναι γραμμένο από τον Αριστοτέλη.

Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: [κυνηγώντας τον Χόρχε που τρέχει με το Δεύτερο Βιβλίο των Ποιητικών του Αριστοτέλη θέλοντας να το καταστρέψει] Μα τι είναι αυτό που σε τρομάζει τόσο στο γέλιο;

Χόρχε του Μπούργκος: Το γέλιο σκοτώνει τον φόβο, και χωρίς φόβο δεν μπορεί να υπάρξει πίστη. Χωρίς τον φόβο του Διαβόλου, δεν υπάρχει η ανάγκη για τον Θεό.

Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: Αλλά δεν πρόκειται να εξαφανίσεις το γέλιο εξαφανίζοντας αυτό το βιβλίο.

Χόρχε του Μπούργκος:  Σίγουρα όχι, το γέλιο θα παραμείνει ως η κύρια μορφή διασκέδασης των απλών ανθρώπων. Αλλά τι θα συμβεί αν, με αφορμή αυτό το βιβλίο, οι μορφωμένοι άνθρωποι κατανοήσουν ότι επιτρέπεται να γελάς με τα ΠΑΝΤΑ; Μπορούμε να γελάσουμε με το Θεό; Ο κόσμος τότε θα κατέρρεε στο Χάος! Για τον λόγο αυτό, σφραγίζω αυτό που δεν πρέπει να ειπωθεί.

[Τρώει τις δηλητηριασμένες σελίδες του βιβλίου]

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου "Το όνομα του Ρόδου" από τον Ουμπέρτο Έκο και σκιαγραφεί με μία μόνο πρόταση τον λόγο για τον οποίο οι βλοσυρές "σοβαρές" θρησκείες φοβούνται τόσο πολύ το χιούμορ και το γέλιο.
Αλλά ας δούμε κάτι πιο πρόσφατο. "Ντισκορντιανισμός και νέες εναλλακτικές θρησκείες", το πόνημα της κυρίας Ελένης Ανδρουλάκη για την "Ιερά" Μονή Γλυφάδας, στο οποίο ο Ντισκορντιανισμός έχει κεντρική θέση λόγω της "αίρεσής" του να αγκαλιάζει το χιούμορ κάτι που φυσικά ήταν και είναι ακατανόητο και απειλητικό για τους Χριστιανούς.
Δεν είναι να απορεί κανείς που το φοβούνται... Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι ένας μουσάτος μπάρμπας έφτιαξε τον κόσμο σε 7 μέρες και ότι μας έπλασε από χώμα και νερό πριν από περίπου 6000 χρόνια.
Τι θα συμβεί όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν ότι επιτρέπεται να γελάς με τα πάντα;
Δυστυχώς για αυτούς και παρά τις φιλότιμες (είναι η αλήθεια) προσπάθειές τους, η Έριδα επέστρεψε. Αφήστε τον θυμό, τον θρήνο και τον φόβο σε αυτούς, με δύο χιλιετίες προπόνηση έχουν γίνει ειδικοί σε αυτά εξάλλου.
Όταν πάλι φέτος περιφέρουν το νεκρό θεό τους στις γειτονιές εμείς θα διαβάζουμε αυτό εδώ το κείμενο του Δαλάι Λάμα και θα γελάμε δυνατά.
Εις ανάμνηση.

Brave New World Revisited

«Ελεύθεροι σαν πουλιά», λέμε και ζηλεύουμε τα φτερωτά πλάσματα για την ικανότητά που έχουν  να κινούνται χωρίς περιορισμούς στις τρεις διαστάσεις. Αλλά δυστυχώς ξεχνάμε το νεοσσό. Κάθε πουλί που έμαθε να επιβιώνει χωρίς να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει τα φτερά του, σύντομα θα αποκηρύξει το πλεονέκτημα της πτήσης και θα παραμείνει καθηλωμένο στο έδαφος. Κάτι παρόμοιο ισχύει αναλογικά και για τους ανθρώπους. Αν υπάρχει ψωμί τρεις φορές την ημέρα, πολλοί από τους ανθρώπους θα είναι απόλυτα ικανοποιημένοι να ζουν μόνο με το ψωμί αυτό – ή τουλάχιστον μόνο με ψωμί και θεάματα. «Στο τέλος», όπως λέει και ο Μέγας Ιεροεξεταστής στην παραβολή του Ντοστογιέφσκι, «στο τέλος, θα ακουμπήσουν την ελευθερία τους στα πόδια μας και θα μας πουν, ‘κάντε μας σκλάβους σας, μα ταΐστε μας’. Και όταν ο Αλυόσα Καραμάζοφ ρωτά τον αδερφό του, τον αφηγητή της ιστορίας, αν ο Μέγας Ιεροεξεταστής μιλά ειρωνικά, τότε ο Ιβάν απαντά, «Ούτε καν λίγο! Το θεωρεί ως κατόρθωμα και για αυτόν και για την Εκκλησία που κατάφεραν να εξαλείψουν την ελευθερία και που το έκαναν για να κάνουν τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους». Ναι, για να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους! «γιατί τίποτα», επιμένει ο ιεροεξεταστής «δεν ήταν ποτέ πιο δύσκολο να υποστηριχθεί για τον άνθρωπο ή για την κοινωνία από την ελευθερία». Τίποτα, εκτός από την απουσία της ελευθερίας. Γιατί όταν τα πράγματα χειροτερεύσουν και οι μερίδες φαγητού λιγοστέψουν, οι καθηλωμένοι νεοσσοί θα αναζητήσουν ξανά τα φτερά τους – μόνο για να τα αποκηρύξουν, για μια ακόμη φορά, όταν οι καιροί βελτιωθούν και αυτοί που ταΐζουν τους νεοσσούς γίνουν πιο ελαστικοί και γενναιόδωροι.

Σκηνή από την ταινία/ντοκιμαντέρ Baraka του Ron Fricke

[…] Οι παλιοί δικτάτορες έπεσαν επειδή δεν μπορούσαν να προμηθεύσουν τους υποτακτικούς τους με αρκετό ψωμί, αρκετά θεάματα, αρκετά θαύματα και μυστήρια. Δεν κατείχαν επίσης ένα πραγματικά αποτελεσματικό σύστημα ελέγχουν του νου. Στο παρελθόν, οι ριζοσπάστες και οι επαναστάτες ήταν συχνά προϊόντα της πιο αυστηρής ορθόδοξης εκπαίδευσης. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι ορθόδοξοι εκπαιδευτές ήταν και είναι εξαιρετικά αναποτελεσματικοί. Υπό μία επιστημονική δικτατορία η εκπαίδευση θα δουλεύει πραγματικά – κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα ότι οι περισσότεροι άνδρες και γυναίκες θα μάθουν να αγαπούν την σκλαβιά τους και δε θα διανοηθούν καν να επαναστατήσουν πραγματικά. Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος καλός λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να ανατραπεί μια πραγματικά επιστημονική δικτατορία.

Aldus Huxley
Brave New World Revisited [1958]

...and by He, I mean I!

...cut to black...

Black Iron Prison

Το να προσπαθείς να ορίσεις τον Ντισκορντιανισμό είναι εξ’ ορισμού μάταιο. Παρόλα αυτά, πολλοί προσπαθούν να το κάνουν και κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται ότι το καταφέρνουν. Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω. Όλοι φαίνεται να έχουν μια απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου και του Ντισκορντιανισμού), έστω κι αν αυτό που θα έπρεπε να ψάχνουν είναι η ερώτηση.

Έστω.

Κάποιοι ψάχνουν απαντήσεις, κάποιοι άλλοι τις προσφέρουν απλόχερα και αυτοί που ψάχνουν βρίσκουν αυτούς που προσφέρουν και έτσι οι απαντήσεις αλλάζουν ξενιστή και συνεχίζουν την πορεία τους στο χώρο και στο χρόνο.

Οι ερωτήσεις είναι πολύ πιο περίπλοκο πράγμα και δεν ενδιαφέρουν πολλούς. Συνήθως όσοι έχουν ερωτήσεις νιώθουν την ανάγκη να τις θεραπεύουν με μια γερή δόση απαντήσεων.

Κάτι ήθελα να πω όμως... Α, ναι. Στο PrincipiaDiscordia.com υπάρχει μια κοινότητα Ντισκορντιανών που ισχυρίζονται ότι μπορούν να μας δείξουν τον κόσμο γύρω μας όπως πραγματικά ΕΙΝΑΙ και όχι όπως νομίζουμε ότι είναι. Αφήνω τα σχόλια και τις παρατηρήσεις πάνω σας, σε περίπτωση που έχετε την όρεξη να βουτήξετε στα κελιά της μαύρης, σιδερένιας φυλακής τους. Εγώ, απλά ενώνω τις τελείες.

http://www.principiadiscordia.com/bip2013.php

Discordian Projects

Μας δείξανε τα fluxcraft (a decentralized collaborative interdisciplinary workshop - a playground) και το EHNIX - Discordian Communication Network, δύο φρέσκα [fn0rd] projects και μας άρεσαν πολύ!

Σκεφτόμαστε εδώ και 1 λεπτό να ξεκινήσουμε ένα section με ενδιαφέροντα projects και σας καλούμε να βοηθήσετε. Έχετε υπόψιν σας ντισκορντιανοερισιανες δράσεις? Αν δεν έχετε καιρός να ξεκινήσετε μια!

και όπως λένε και στο EHNIX, let's Unite in Divided Discord!

Το Παιχνίδι της Έριδος

image by the amazing "Public Workshop"

Σε ένα κείμενο του 2008 ο Al-X μας προέτρεπε να στήσουμε ένα θεατρικό για την Εριδα. Εγώ πάλι θα σας προτείνω να στήσετε ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι μεταδοτικό. Και όχι ένα αλλά πολλά. Και μάλιστα όχι σε ένα μέρος αλλά παντού. Γίνετε παιχνιδοGuerilla, αγκαλιάστε τον καταστασιακό μέσα σας, στήστε επιτέλους το δικό σας Temporary Autonomous Zone, πετάξτε τους το μήλο! Και πάντα με την ευλογία της Εριδας!

Train Mafia, Come Out and Play 2009. Photo by Lia Bulong

Η διαδικασία είναι απλή και φυσικά μπορείτε να της αλλάξετε τα φώτα.

·  Διαλέγετε το αγαπημένο σας παιχνίδι. Μπορεί να είναι το κουτσό, μπορεί να είναι το κρυφτό, μπορεί να θέλετε να παίξετε μήλα *fnord*, Tichu, δολοφόνο/lupus/Palermo, νεροπόλεμο, Tetris, Μονόπολη ή WOW. Μπορείτε να σχεδιάσετε το δικό σας παιχνίδι από την αρχή. Μπορείτε να πάρετε αντικείμενα ή ρούχα που θα σας βοηθήσουν.

·  Διαλέγετε τον χώρο του παιχνιδιού. Μπορεί να είναι σε έναν συνωστισμένο πεζόδρομο, μπορεί να είναι μέσα στο τρένο, σε ένα μαγαζί με ρούχα, στην αποβάθρα του πλοίου, στην καντίνα του Πανεπιστημίου, σε μια βαρετή συνάντηση στο γραφείο ή και κατά τη διάρκεια ενός πρώτου ραντεβού.

·  Διαλέγετε το αν θα το παίξετε μόνος ή με φίλους. Για τις πρώτες φορές προτείνω να πάρετε τους φίλους σας είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Αν τρέχετε γρήγορα μπορείτε να προσπαθήσετε και μόνος.

·  Διαλέγετε συμπαίκτη. Μπορεί να είναι ένας ανυποψίαστος φίλος σας, το αφεντικό σας ή κατά προτίμηση ένας τυχαίος περαστικός. Ζητήστε τους να ρίξουν τα ζάρια, πετάξτε τους τη μπάλα, φωνάξτε τους ότι είναι σειρά τους να τα φυλάνε. Όπως και να έχει προσκαλέστε και προκαλέστε τους να παίξουν. Η Πόλη είναι ο παιδότοπος σας και μην τους αφήσετε να σας πείσουν το αντίθετο.

·  Μην σταματήσετε να παίζετε για να μιλήσετε για άλλα ζητήματα. Είστε εκεί για να παίξετε και δεν υπάρχει τίποτε πιο σοβαρό και διασκεδαστικό από το παιχνίδι. Στόχος σας είναι να κάνετε τους περαστικούς να ξεχάσουν ηλικία, χώρο, προβλήματα και taboo και να συμμετέχουν στο δικό σας παιχνιδοκύκλο. Σπάστε τους τη ρουτίνα και τη ροή αλλά μην είστε πιεστικοί και παραμείνετε ευγενικοί εκτός αν όπως είπαμε και πριν τρέχετε γρήγορα.

·  Όταν θέλετε να φύγετε ή αν θέλουν να φύγουν αυτοί κολλήστε τους ένα αυτοκόλλητο «το παιχνίδι είναι μεταδοτικό», «η Ερις παίζει», «ΠαιχνδοΠάπας» και εξαφανιστείτε.

Hopscotch Highway, Come Out and Play 2009. Φωτογραφία απο την Lia Bulong

Το παιχνίδι είναι από μόνο του μια διαδικασία πολύ πολύ ιδιαίτερη. Ο όρος μαγικός κύκλος χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια για να περιγράψει αυτό τον ιδιαίτερο χωροχρόνο που αναπτύσσεται όταν κάποιος ή κάποιοι, αποφασίσουν να διαρρήξουν τον ιστό της πραγματικότητας και τους κανόνες του και να υποδυθούν ρόλους, να υπακούσουν σε κανόνες ή να τους σπάσουν και όλα αυτά για ένα μόνο λόγο. Για να περάσουν καλά!

Και πότε σταματάμε να παίζουμε? Συνήθως όταν κάποιος μας πείσει ότι «τώρα δεν παίζουμε, τώρα δουλεύουμε» και ότι για να ευτυχίσουμε και να γίνουμε «πετυχημένοι» και «χρήσιμοι» άνθρωποι ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΠΑΙΧΙΔΙΑ. 

E λοιπόν μας κορόιδεψαν, μας τη φέρανε, την πατήσαμε. Το πώς και το γιατί θα τα πούμε άλλη φορά γιατί πρέπει να βγω έξω να μεταδώσω παιχνίδια! Αψού!

Ο χορός της πραγματικότητας

Όπως είπε και ένας φίλος, μετά από 23 χρόνια παύσης, ο "δάσκαλος" Alejandro Jodorowsky επιστρέφει με καινούργια ταινία. 

Happy Eris day everyone.

Heresy vol IV

Κεφάλαιο 23

Ελιτισμός

Οι αρχαίοι Κέλτες πρόγονοί μας έλεγαν: "Μην δίνεις ποτέ σπαθί σε κάποιον που δεν μπορεί να χορέψει".

Θα μπορούσαμε άνετα να προσθέσουμε: "Ποτέ μη δίνεις ραβδί σε κάποιον που δεν μπορεί να χειριστεί την κοινή πραγματικότητα".

Η μαγεία τείνει να ενισχύει τις τάσεις που έχει μέσα του ο οποιοσδήποτε. Θα αυξήσει εύκολα την γενική ανικανότητα που έχει κάποιος, όσο εύκολα μπορεί να αυξήσει τη ικανότητα.

Παρόλο που έχουμε δει κάποιους που ξεκίνησαν με μια σχετικά καλά οργανωμένη ζωή και κατάφεραν μέσω της μαγείας να πετύχουν αξιοθαύμαστα πράγματα, έχουμε παρατηρήσει επίσης πολλές περιπτώσεις καταστροφών και περιπτώσεων που έφαγαν τα μούτρα τους με τη βοήθεια του αποκρυφισμού.


Σχολιασμός 23

Τα μεγαλύτερα τάγματα και τα σημαντικότερα βιβλία πάνω στο θέμα της μαγείας, απαιτούν από το νεόφυτο να εργάζεται σκληρά για να αποκτήσει το οτιδήποτε. Αυτό γιατί, αν το καλοσκεφτείς, η ωμή αλήθεια είναι πως τίποτα αξίας δεν προκύπτει για κάποιον από τη μαγεία, αν κάποιος δεν κυνηγά την τελειότητα για χάρη της τελειότητας, όπως κι αν την ορίζει ο καθένας.

Η μαγεία δεν προσφέρει διαφυγή από την κοινή πραγματικότητα. Αντιθέτως, προσφέρει μια κατά μέτωπο αντιπαράθεση μαζί της, μια αντιπαράθεση που κάποιος μπορεί να χάσει πολύ εύκολα.


~ από το Psybermagick του Peter Carroll

Παίζοντας με τον χρόνο

Και γιατί δηλαδή να προσπαθούμε να επηρεάσουμε μόνο το μέλλον; 

Γιατί να θεωρούμε ότι από την οπτική γωνία του παρόντος το μέλλον είναι εύπλαστο και αδιαμόρφωτο, αλλά το παρελθόν είναι χαραγμένο για πάντα σε πέτρα και δεν αλλάζει; 

Γιατί να θεωρούμε αυτή την αυθαιρεσία νόμο και να περιοριζόμαστε ηθελημένα από αυτήν;

Τι νόημα και λογική έχει κάτι τέτοιο σε ένα κβαντικό μοντέλο θεώρησης του σύμπαντος;

Μια τρισδιάστατη αντίληψη του χρόνου μας απελευθερώνει από παρόμοιους νοητικούς αναχρονισμούς και μας ανοίγει δυνατότητες που μέχρι τώρα ούτε που φανταζόμασταν.

Για να δούμε ένα κείμενο του Carroll από το Psybermagick με κάποιες από αυτές:

************************************************************************************************************

Ετεροχρονισμένα ξόρκια

Παρά την ευκολία με την οποία το φαινόμενο αυτό υλοποιείται στο κβαντικό οπτικό πείραμα της καθυστερημένης επιλογής, πολλοί βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν πως δουλεύει και σε μακροσκοπικό επίπεδο.

Δοκιμάστε αυτό το πείραμα:

Περιμένετε μέχρι να χάσετε κάτι.

Αφού το χάσετε, αντί να διεξάγετε περαιτέρω άκαρπες έρευνες για να το βρείτε, προσπαθήστε να ξεγελάσετε το υποσυνείδητό σας και να το πείσετε πως έχετε βάλει το αντικείμενο σε ένα συγκεκριμένο μέρος που θέλετε πράγματι να το βρείτε. Αν χρειάζεται, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα μέρος στο οποίο έχετε ήδη ψάξει, αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να κάνετε την ανάμνηση ότι ψάξατε στο μέρος αυτό όσο πιο θολή γίνεται.

Τότε, αφού φροντίσετε να απασχολήσετε το συνειδητό σας με έναν έντονο αντιπερισπασμό (ο θυμός είναι πολύ αποτελεσματικός), βρεθείτε τυχαία στο επιλεγμένο μέρος και πάρτε το χαμένο αντικείμενο.

Σχόλιο:

Οι ανεπαίσθητες νοητικές μανούβρες που απαιτούνται για τα ετεροχρονισμένα ξόρκια βασίζονται πάνω στην προσωρινή απενεργοποίηση του συνειδητού σκοπού και της μνήμης, οπότε είναι καταδικασμένα να αποτύχουν αν δοκιμάσετε να σκέφτεστε συνειδητά για τις σκέψεις σας.

Συγκρίνετε την νοητική αυτή διαδικασία με τον συγχρονισμό χεριού-ματιών όταν προσπαθήσετε να πιάσετε μια μπάλα. Και τα δύο δουλεύουν καλύτερα αν γίνουν αυτόματα, χωρίς την παρέμβαση του συνειδητού.

Εάν επιτύχετε σε κάποιο τέτοιο κόλπο και επιθυμείτε να διατηρήσετε και να αναπτύξετε την ικανότητα χωρίς να τρελαθείτε τελείως, τότε προτείνουμε να μην αναζητήσετε εναλλακτικές ερμηνείες, αλλά να δεχθείτε την πιθανότητα πως το παρελθόν διατηρεί μια μορφή πλαστικότητας, ή ακόμα καλύτερα πως το παρελθόν δεν υπάρχει καν, αλλά ο φανταστικός αυτός χρόνος περιέχει πιθανότητες που περιορίζονται μόνο από τις συνθήκες του παρόντος.

~ απόσπασμα από το βιβλίο Psybemagick 

του Peter Carroll

Reprogramming software

Παλιότερα είχαμε γράψει για τα 8 εγκεφαλικά κυκλώματα, μεταφράζοντας το άρθρο από την Wikipedia και ξεκινώντας μια περιήγηση στο Prometheus Rising, το βιβλίο του Robert Anton Wilson όπου αναλύει και επεκτείνει την θεωρία αυτή του Tim Leary.

Σήμερα ερχόμαστε να προσθέσουμε άλλο ένα λιθαράκι στο section αυτό. Προέρχεται από το βιβλίο Illuminati Papers και μας παρουσιάζει κάποιους τρόπους αντιμετώπισης των 8 αυτών κυκλωμάτων χωρισμένα σε δύο κατηγορίες.

1 – Σενάρια που θα μας βοηθήσουν να βγούμε νικητές

2 – Σενάρια που θα μας αναγκάσουν να βγούμε χαμένοι.

Αναγνωρίζοντας κάποια «σενάρια» που «τρέχουν» στον εγκέφαλό μας είναι το πρώτο βήμα για τον επαναπρογραμματισμό τους. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να τα αντικαθιστούμε με τα αντίστοιχα σενάρια που θα μας βγάλουν νικητές. Στην αρχή θα πρέπει να παρακολουθούμε με προσοχή τον εαυτό μας και να κάνουμε την αντικατάσταση συνειδητά, αλλά με τον καιρό θα εντυπωθούν και θα ενσωματωθούν (τρία ζήτω για την Neuroplasticity παρακαλώ. Go nature!).

Τα 8 βασικά σενάρια νικητή	Τα 8 βασικά σενάρια χαμένου
Ι. Ο νικητής της Βιο-Επιβίωσης: «Θα ζήσω για πάντα, ή θα πεθάνω προσπαθώντας»	Ι. Ο χαμένος της Βιο-Επιβίωσης: «Δεν ξέρω πώς να προστατεύσω τον εαυτό μου»
ΙΙ. Ο συναισθηματικός-εδαφικός νικητής: «Είμαι ελεύθερος. Είσαι ελεύθερος. Μπορούμε να έχουμε ξεχωριστά τριπάκια, ή να συνυπάρχουμε στο ίδιο τριπάκι»	ΙΙ. Ο συναισθηματικός-εδαφικός χαμένος: «Όλοι οι άλλοι με τρομάζουν»
ΙΙΙ. Ο εννοιολογικός νικητής: «Μαθαίνω όλο και περισσότερα για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και του πώς να μαθαίνω περισσότερα»	ΙΙΙ. Ο εννοιολογικός χαμένος: «Δεν μπορώ να λύσω τα προβλήματά μου»
IV. Ο κοινωνικοσεξουαλικός νικητής: «Αγάπα, και κάνε τη θέλησή σου»	IV. Ο κοινωνικοσεξουαλικός χαμένος: «Αυτά που μου αρέσουν είναι είτε παράνομα, είτε ανήθικα, είτε παχυντικά»
V.  Ο νευροσωματικός νικητής: «Τα συναισθήματά μου εξαρτώνται από το νευρολογικό μου know how»	V.  Ο νευροσωματικός χαμένος: «Δεν μπορώ να ελέγξω τον τρόπο που νιώθω»
VI. Ο μεταπρογραμματιστικός νικητής: «Φτιάχνω τις δικές μου συμπτώσεις, συγχρονικότητες, τύχη και Μοίρα»	VI. Ο μεταπρογραμματιστικός χαμένος: «Γιατί είμαι τόσο γκαντέμης;»
VII. Ο νευρογενετικός νικητής: «Η μελλοντική εξέλιξη εξαρτάται από τις αποφάσεις μου τώρα»	VII. Ο νευρογενετικός χαμένος: «Η εξέλιξη είναι τυφλή και απρόσωπη»
VIII. Ο νευροατομικός νικητής: «Στην επικράτεια του μυαλού, αυτό που πιστεύουμε ως αληθινό είναι αληθινό, ή γίνεται αληθινό μέσα σε όρια που αντιλαμβανόμαστε, μαθαίνουμε και πειραματιζόμαστε» (Δρ Τζον Λίλι)	VIII. Ο νευροατομικός χαμένος: «Δεν έχω ψυχικές ικανότητες, και αμφιβάλω αν έχει και κανένας άλλος»

Σημείωση: Οι ονομασίες των κυκλωμάτων μεταξύ Leary και Wilson μπορεί να διαφέρουν, αλλά είμαι σίγουρος πως μπορείτε να κάνετε τις αντιστοιχίες.

Heresy vol. I

Το Psybemagick του Pete είναι ένα μικρό αλλά περιεκτικό βιβλίο με κεφάλαια μιας σελίδας που λειτουργούν ως λογοτεχνικά "σφηνάκια".

Προφανώς ακολουθεί το format του Book of Lies του Θείου Αλ, προσαρμοσμένο φυσικά στην εποχή του Παν-Δαιμόνιον και απαλλαγμένο από τον λογοτεχνικό/αποκρυφιστικό ναρκισσισμό του.  

Είναι πνευματώδες, άμεσο, συμπυκνωμένο και ρέει εύκολα, για την ακρίβεια τελειώνει προτού καν το καταλάβεις. Φυσικά, όπως θα έπρεπε, το βιβλίο είναι ανοιχτό σε παραπάνω από μία αναγνώσεις και ο αναγνώστης θα λάβει πίσω ό,τι επενδύσει.

Τα κεφάλαια του βιβλίου με τον υπότιτλο Heresy, υπόσχονται να φέρουν αφρούς στο στόμα οποιουδήποτε Ανεριστικού Αποκρυφιστή και φυσικά δε θα μπορούσαμε παρά να τα λατρέψουμε.

Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο μέρος:

Κεφάλαιο 20

Heresy I

Πνευματικότητα

Η Μαγεία δεν θα απελευθερωθεί από τον αποκρυφισμό ώσπου να στραγγαλίσουμε τον τελευταίο αστρολόγο με τα άντερα του τελευταίου πνευματικού γκουρού.

Μετά από δεκαετίες συσσωρευμένου θυμού στις επικρατούσες τάσεις ηλιθιότητας, προσφέρουμε κάτι που θα προσβάλει τον καθένα στα επόμενα κεφάλαια.

Ποτέ μην απορρίπτετε τις αρνητικές ρίζες κάθε εξίσωσης: πάντα να κοιτάζετε τη σκοτεινή πλευρά κάθε διαφώτισης.

Σχόλιο 20

Μόνο εξωφρενικοί παραλογισμοί απαιτούν πίστη. Ποτέ μην προσπαθήσετε να σχεδιάσετε μια πνευματικότητα πάνω σε βάσιμες ιδέες. Ξεκινήστε με κάτι πραγματικά ανόητο. Η άρνηση του θανάτου, του σεξ και της μαγείας είναι μια καλή αρχή.

Μπορείτε πολύ εύκολα να γίνεται πνευματικός γκουρού χρησιμοποιώντας την τεχνική του Γκέμπελς. Βρείτε ένα βολικό ψέμα και συνεχίστε να το επαναλαμβάνετε αρκετά δυνατά για όσο καιρό χρειαστεί ώσπου να σας πιστέψουν.

Η γλώσσα από μόνη της κάνει πιθανή τη θρησκεία. 

Η ανόητη εξίσωση 2+2=5 έχει τη δύναμη και το αποτέλεσμα ενός ιού ο οποίος θα γκρεμίσει όλο το οικοδόμημα των μαθηματικών αν αφεθεί χωρίς διόρθωση. 

Οι ψευδείς γλωσσικές εξισώσεις που υποβόσκουν κάτω από διάφορες τάσεις πνευματικότητας έχουν παρόμοιο αποτέλεσμα στη σκέψη. 

Άσκηση: 

Αναγνωρίστε τις λανθασμένες γλωσσικές εξισώσεις που δημιουργούν τις παρακάτω ιδέες:

Η Υπέρτατη Ύπαρξη

Υψηλά Όντα

Πνευματικές Αξίες.

Χαοκρατία

~ bits and pieces από  το Psybermagick του Pete Carroll

Μας πήρε δύο εκατομμύρια χρόνια για να εξελίξουμε την πολιτική επιστήμη από το επίπεδο των πιθηκίσιων φιλονικιών στο επίπεδο κατανόησης ενός εξάχρονου παιδιού.

Στην αυγή του νέου αιώνα, η ερώτηση «Τι θα διαδεχτεί την δημοκρατία» φαίνεται τόσο αδιανόητη όσο ήταν η ερώτηση «Τι θα διαδεχτεί τον μονοθεϊσμό» τον 14^ο αιώνα.

Ποιος μπορεί να σκεφτεί κάποια πρόοδο, κάποια εξέλιξη, πάνω στο λιγότερο κακό από όλα τα πολιτικά συστήματα που έχουν δοκιμαστεί μέχρι τώρα;

Το πρόβλημα:

1. Πρέπει να μετακυλήσουμε την ευθύνη της διακυβέρνησης, καθώς οι περισσότεροι από εμάς έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε.
2. Κανένας ο οποίος θέλει πολιτική δύναμη δε θα πρέπει να την έχει.
3. Οι εκλεγόμενοι πολιτικοί διατηρούν τη δύναμή τους με το να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Stasis quo και άρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποστασιοποιημένα και να χρησιμοποιήσουν τη γνώση που πιθανώς να έχουν αποκτήσει με την πολυτέλεια του χρόνου που έχουν.
4. Τα εκλεγόμενα σώματα μεταθέτουν το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής τους σε άτομα τα οποία συμπεριφέρονται σαν μονάρχες και στη συνέχεια ξοδεύουν τον περισσότερο χρόνο και την ενέργεια τους σε ενδοπολιτικές συγκρούσεις προσπαθώντας να διατηρήσουν τη δύναμή τους.

Αν έχουμε οποιαδήποτε πίστη στις στοχαστικές αρχές στις οποίες χρωστάμε την ύπαρξη και την πραγματικότητά μας, τότε ίσως οφείλουμε να διαλογιστούμε πάνω στην Χαοκρατία.

Ας προχωρήσουμε στην εκλογή ενός νομοθετικού σώματος με εντελώς τυχαία μέσα. Ας ανταμείψουμε αυτούς που θα εκλεγούν με μισθούς που θα τους θέτουν υπεράνω διαφθοράς. Ας αντικαθιστούμε μισούς από αυτούς με εντελώς τυχαία μέσα μετά από κάποια χρόνια.

Η Χαοκρατία θα περιέχει αντιπροσώπους από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, από όλες τις ηλικίες και φύλα.

Η Χαοκρατία θα μπορούσε να έχει την βοήθεια από μια δημόσια υπηρεσία η οποία θα παρέχει συμβουλές.

Η Χαοκρατία θα μας απελευθερώσει από την σύγκρουση της κομματικής πολιτικής ιδεολογίας με τη συνείδηση, όπως επίσης και από την κακόγουστη φάρσα του να αναγκαζόμαστε να ψηφίζουμε επαγγελματίες ψεύτες.

Μια Χαοκρατική κυβέρνηση μπορεί να συζητά δημόσια αλλά να ψηφίζει μυστικά.

Το αποτέλεσμα μιας τέτοια ψηφοφορίας θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αρχηγός κράτους, αντί να δίνεται η δύναμη αυτή σε ένα μόνο άτομο.

Εμπιστευόμαστε τις ζωές των ανθρώπων σε τυχαία εκλεγμένους ενόρκους ως την μόνη δίκαιη μέθοδο, γιατί να χρησιμοποιούμε λιγότερο δίκαιες μεθόδους για ένα κράτος ή έναν πλανήτη;

Ηχορύπανση

[…] Κάνω έναν διαχωρισμό στις πληροφορίες που δέχομαι. Υπάρχουν οι πληροφορίες που μπορούν να ελεγχθούν με εμπειρικά μέσα, σε αντίθεση με τον «θόρυβο», τα πράγματα δηλαδή (ή μη-πράγματα) για τα οποία μπορεί μόνο να γίνεται θόρυβος και ακατάσχετη φλυαρία.

Παραδείγματα:

[Α] Μπορώ να πω: «Αν ανοίξεις αυτό το κουτί που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι, θα βρεις 3 σοκολατάκια μέσα». Αν πας στο κουτί που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι και το ανοίξεις, στο αισθητηριακό μας συνεχές, θα μπορέσεις να επιβεβαιώσεις ή όχι την πρότασή μου γιατί αναπόφευκτα θα βρεις:

[1] Λιγότερα από 3 σοκολατάκια, ίσως και κανένα

[2] Ακριβώς 3 σοκολατάκια

[3] Περισσότερα από 3 σοκολατάκια

Όπως είναι εμφανές, τα αποτελέσματα [1] και [3] απορρίπτουν την πρότασή μου, το αποτέλεσμα [2] την επιβεβαιώνει.

Αλλά μπορώ επίσης να πω: [Β] «Αν ανοίξεις τον Θεό και κάνεις μια παρόμοια έρευνα, θα βρεις μέσα του 3 πρόσωπα», όπως ισχυρίζονται οι Χριστιανοί Μάγοι. Καμία έρευνα στο αισθητηριακό μας συνεχές δεν μπορεί να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει αυτή την πρόταση. Οι επιστήμονες φιλόσοφοι συνήθως κατατάσσουν παρόμοιες προτάσεις (προτάσεις που δεν μπορούν ούτε να επιβεβαιωθούν ή να απορριφθούν) στην κατηγορία των ανόητων (με την έννοια ότι στερούνται νοήματος).

Εγώ, ακολουθώντας τον Κορζύμπσκι, τις αποκαλώ θόρυβο, και πιστεύω πως δεν μπορούμε να αποκτήσουμε καμία ιδέα για την θέση μας στο χωροχρόνο αν μπερδεύουμε συνέχεια δηλώσεις, πληροφορίες τύπου [Α], με δηλώσεις, θόρυβο τύπου [Β].

[…]

Ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο τύπων φαίνεται να είναι αναγκαίος για την πνευματική και σωματική μας υγεία, κι αυτό γιατί όλες οι μορφές παρανόησης, πλάνης, μαζικής υστερίας, παραισθήσεων, δόγματος, «τρέλας», απολυτότητας, «ιδεαλισμού», ιδεολογίας, ηλιθιότητας, εμμονής κλπ βασίζονται πάνω στον μη διαχωρισμό τους.

Οι άνθρωποι που απελευθέρωσαν δηλητηριώδη αέριο στο μετρό του Τόκιο, οι Ναζιστές, οι Μαρξιστές, οι φανατικοί Άθεοι, οι φανατικοί Χριστιανοί, οι Σαϊεντολόγοι, οι Πραγματιστές, όλοι αυτοί (και πολλοί άλλοι ακόμα) είναι κάποια από τα παραδείγματα των απύθμενων τρόμων που δημιουργήθηκαν από την ένωση δηλώσεων του Τύπου [Α] με τον τύπο [Β].

[…]

http://www.rawilson.com/thoughts.html