Συνέντευξη με τον Γουίλιαμ Μπάροουζ

~ συνέντευξη που εμφανίζεται στις πρώτες σελίδες από το βιβλίο The Third Mind

Μπάροουζ: Δεν ξέρω προς τα που στοχεύει συνήθως η φαντασία, αλλά τελείως συνειδητά, εγώ αφιερώνω τον εαυτό μου σε αυτό που αποκαλούμε όνειρα. Τί ακριβώς είναι τα όνειρα; Μια συγκεκριμένη επικάλυψη λέξης και εικόνας. Πρόσφατα έκανα αρκετά πειράματα με σημειωματάρια. Θα διαβάσω κάτι στην εφημερίδα που μου θυμίζει κάτι, ή που έχει σχέση με κάτι που έχω γράψει. Θα κόψω την εικόνα ή το άρθρο και θα το κολλήσω στο σημειωματάριο δίπλα από τις λέξεις μου. Ή θα περπατάω στο δρόμο και θα δω ξαφνικά μια σκηνή από τα βιβλία μου και θα την φωτογραφήσω και θα την βάλω στο σημειωματάριο. Ανακάλυψα πως όταν ετοιμάζω μια σελίδα, σχεδόν πάντα θα ονειρευτώ κάτι σχετικό με την σύνδεση της λέξης και της εικόνας. Με άλλες λέξεις, με ενδιαφέρει πολύ το πώς ακριβώς συνδέονται οι λέξεις και οι εικόνες, σε πολύ πολύ λεπτές και πολύπλοκες γραμμές. Κάνω πολλές ασκήσεις σε αυτό που αποκαλώ ταξίδι στο χρόνο, παίρνω συντεταγμένες, όπως κάτι που φωτογράφησα στο τρένο, τί σκριβώς σκεφτόμουν την συγκεκριμένη στιγμή, τί διάβαζα και τί έγραψα. Όλα αυτά για να μπορέσω να δω πόσο απόλυτα μπορώ να προβάλω τον εαυτό μου πίσω σε αυτό το σημείο στο χρόνο.

Δημοσιογράφος: Στο Nova Express γράφεις πως η σιωπή είναι μια επιθυμητή κατάσταση.

Μπάροουζ: Η περισσότερο επιθυμητή κατάσταση. Κατά μία έννοια, η ειδική χρήση λέξεων και εικόνων μπορεί να προκαλέσει σιωπή. Τα σημειωματάρια και οι ασκήσεις χρονοταξιδιού είναι ασκήσεις που διευρύνουν τη συνείδηση, με μαθαίνουν σκέφτομαι σε τμήματα συσχετισμών και όχι σε λέξεις. Πρόσφατα μελέτησα για σύντομο χρονικό διάστημα συστήματα ιερογλυφικών, των Αιγυπτίων και των Μάγια. Ένα τεράστιο τμήμα συσχετισμών –πουφ!- έτσι απλά! Οι λέξεις – τουλάχιστον όπως τις χρησιμοποιούμε – μπαίνουν εμπόδιο σε αυτό που ονομάζω μη-σωματική εμπειρία. Είναι καιρός να αφήσουμε το σώμα μας πίσω.

Δημοσιογράφος: Ο Marshall McLuhan είπε πως για σένα η ηρωίνη είναι αναγκαίο συστατικό για να μεταμορφωθεί το σώμα σε ένα περιβάλλον ικανό να περικλείσει το σύμπαν. Αλλά από αυτά που μου είπες, δεν ενδιαφέρεσαι καν να μετατρέψεις το σώμα σε περιβάλλον.

Μπάροουζ: ΟΧΙ, η πρέζα περιορίζει την συνείδηση. Το μόνο πλεονέκτημα που έδωσε σε εμένα ως συγγραφέα (πέρα από το γεγονός ότι με έφερε σε επαφή με τον υπόκοσμο) μου το έδωσε αφού είχα καταφέρει να την κόψω. Αυτό που θέλω είναι να μάθω περισσότερα για το τί υπάρχει, να κοιτάξω έξω, να καταφέρω μια όλο και πιο συνολική αντίληψη της πραγματικότητας. Ο Μπέκετ θέλει να πάει προς τα μέσα. Πρώτα ήταν σε ένα μπουκάλι και τώρα είναι μέσα στη λάσπη. Εγώ στοχεύω στην αντίθετη κατεύθυνση: προς τα έξω.

Δημοσιογράφος: Έχεις καταφέρει να σκεφτείς, έστω και για λίγο, σε εικόνες, χωρίς την εσωτερική φωνή του μυαλού;

Μπάροουζ: Σιγά σιγά γίνομαι όλο και καλύτερος σε αυτό, εν μέρη λόγω της δουλειάς μου με τα σημειωματάρια και μεταφράζοντας τις συνδέσεις μεταξύ των λέξεων και των εικόνων. Δοκίμασε αυτό: Απομνημόνευσε το νόημα ενός λογοτεχνικού κομματιού και μετά διάβασέ το. Θα δεις ότι ουσιαστικά μπορείς να το διαβάσεις χωρίς να κάνουν θόρυβο οι λέξεις στο αυτί του μυαλού. Πραγματικά τρομερή εμπειρία, η οποία μάλιστα μεταφέρεται και στα όνειρα. Όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι σε εικόνες, χωρίς λέξεις, είσαι σε καλό δρόμο.

Δημοσιογράφος: Γιατί είναι τόσο επιθυμητή η σιωπή;

Μπάροουζ: Νομίζω πως είναι η εξελικτική τάση. Νομίζω πως οι λέξεις είναι ένας δύσκαμπτος και πρωτόγονος τρόπος μεταφοράς πληροφορίας, άβολα όργανα και τελικά θα ξεπεραστούν, πιθανότατα πιο σύντομα απ’ όσο νομίζουμε. Νομίζω πως κάτι τέτοιο θα γίνει στη διαστημική εποχή. Οι πιο σοβαροί συγγραφείς απλά αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες και τις δυνατότητες που αυτές ανοίγουν... Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτό το είδος φόβου. Πολλοί από αυτούς φοβούνται τα μηχανήματα εγγραφής φωνής και η ιδέα του να χρησιμοποιήσεις οποιοδήποτε μηχανικό μέσο για λογοτεχνικούς σκοπούς τους φαίνεται σαν ιεροσυλία. Αυτή είναι μία από τις ενστάσεις προς την μέθοδο cut up. Υπάρχουν αρκετές, σαν ένα είδος θρησκευτικού σεβασμού προς την Λέξη. Θεέ μου, λένε, δεν μπορείς να κόψεις τις λέξεις. Γιατί δεν μπορώ; Είναι πιο εύκολο να εκδηλώσουν ενδιαφέρον για τα cut up άνθρωποι που δεν είναι συγγραφείς – γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, οποιοδήποτε ανοιχτόμυαλο και έξυπνο άτομο – παρά αυτοί που είναι.

Δημοσιογράφος: Πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σου για την τεχνική του cut up;

Μπάροουζ: Ένας φίλος, ο Brion Gysin, αμερικανός ποιητής και ζωγράφος που έχει ζήσει στην Ευρώπη για τριάντα περίπου χρόνια, ήταν απ’ όσο ξέρω ο πρώτος που έφτιαξε cut ups. Το ποίημα που έγραψε με τη μέθοδο cut up «Minutes to go», έπαιξε στο BBC και στη συνέχεια εκδόθηκε στη μορφή φυλλαδίου. Βρισκόμουν στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1960, μετά την κυκλοφορία του Naked Lunch. Ενδιαφέρθηκα πολύ για τις δυνατότητες που προσέφερε η νέα αυτή μέθοδος και άρχισα να πειραματίζομαι κι εγώ. Βέβαια, τώρα που σκέφτομαι, το ποίημα του Έλιοτ με τίτλο «The Waste Land» ήταν το πρώτο μεγάλο κολάζ με cut up και ο Τριστάν Τζαρά έκανε κάτι παρόμοιο επίσης. Ο Ντος Πάσσος χρησιμοποίησε την ίδια ιδέα στο «The Camera Eye» στις ΗΠΑ. Ένιωσα πως ήδη εργαζόμουν προς την ίδια κατεύθυνση, οπότε ήταν μια πολύ μεγάλη αποκάλυψη για μένα όταν το είδα να γίνεται.

Δημοσιογράφος: Τι παραπάνω προσφέρουν τα cut up στον αναγνώστη που δεν το προσφέρει η συμβατική αφηγηματική γραφή;

Μπάροουζ: Κάθε αφηγηματικό λογοτεχνικό κομμάτι, ας πούμε ποιητικών εικόνων, υπόκειται σε μια σειρά από μετατροπές, οι οποίες είναι στο σύνολό τους πολύ ενδιαφέρουσες και έγκυρες. Αν κόψεις και αναδιατάξεις μια σελίδα του Ρεμπό θα πάρεις πρωτότυπες και νέες εικόνες. Εικόνες του Ρεμπό, πραγματικές εικόνες του Ρεμπό, αλλά καινούργιες.

Δημοσιογράφος: Απορρίπτεις την συγκέντρωση εικόνων και την ίδια στιγμή φαίνεται να αναζητάς συνεχώς καινούργιες εικόνες

Μπάροουζ: Ναι, είναι ένα παράδοξο για όλους όσους ασχολούνται με τον λόγο και την εικόνα και στην τελική, αυτή είναι η δουλειά ενός συγγραφέα. Και ενός ζωγράφου. Τα cut ups δημιουργούν καινούργιες σχέσεις μεταξύ των εικόνων και η οπτική διευρύνεται ως αποτέλεσμα των καινούργιων σχέσεων.

Δημοσιογράφος: Αντί να μπαίνεις στον κόπο να χρησιμοποιήσεις ψαλίδι και χαρτί, δε θα μπορούσες να έχεις το ίδιο αποτέλεσμα γράφοντας ελεύθερα και δημιουργώντας συνδέσεις πάνω στη γραφομηχανή;

Μπάροουζ: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να το καλύψει με τέτοιο τρόπο. Για παράδειγμα, αν τώρα ήθελα να φτιάξω ένα cut up από αυτό [σηκώνει την εφημερίδα The Nation] υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσα να το κάνω. Θα μπορούσα να διαβάσω διαδοχικά από διαφορετικές στήλες. Θα μπορούσα να πω: «Τα νεύρα των σημερινών ανθρώπων μας έχουν περικυκλώσει. Κάθε τεχνολογική εξέλιξη που βγαίνει προς τα έξω είναι ηλεκτρική, προϋποθέτει μια πράξη συλλογικού περιβάλλοντος. Το ανθρώπινο νευρικό περιβάλλον μπορεί να επαναπρογραμματίσει τον εαυτό του και όλες τις προσωπικές και κοινωνικές αξίες του επειδή είναι πλήρες. Προγραμματίζει λογικά τόσο πρόθυμα όσο εύκολα καταπίνεται το ραδιοφωνικό δίχτυ από το νέο περιβάλλον. Η τάξη των αισθήσεων». Θα δεις πολλές φορές ότι βγάζει νόημα, όπως και το πρωτότυπο. Με τον καιρό μαθαίνεις να αφήνεις έξω λέξεις και να κάνεις και συσχετίσεις. [Κάνει νοήματα] Ας υποθέσουμε ότι κόβω εδώ στο κέντρο και βάλω αυτό το κομμάτι εδώ. Το μυαλό σου δεν μπορεί να το χωρέσει μονομιάς. Είναι σα να προσπαθείς να απομνημονεύσεις κινήσεις στο σκάκι, τόσες πολλές που στο τέλος δεν μπορείς. Οι νοητικοί μηχανισμοί της καταστολής και επιλογής λειτουργούν εναντίον σου.

Δημοσιογράφος: Πιστεύεις πως το κοινό μπορεί να εκπαιδευτεί να αποδέχεται και να κατανοεί τα cut up;

Μπάροουζ: Φυσικά, επειδή τα cut up κάνουν προφανή μια ψυχοσωματική διεργασία η οποία συμβαίνει ούτως η άλλως. Κάποιος διαβάζει μια εφημερίδα και το μάτι του ακολουθεί τη στήλη με τον κλασικό Αριστοτελικό τρόπο, μια ιδέα και μια πρόταση τη φορά. Αλλά υποσυνείδητα, διαβάζει τις στήλες και στις δύο πλευρές, έχει και συνείδηση και του ανθρώπου που κάθεται δίπλα του. Αυτό είναι το cut up. Καθόμουν σε ένα εστιατόριο στη Νέα Υόρκη και έτρωγα ένα ντόνατ μαζί με καφέ. Σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι όντως νιώθουν εγκλωβισμένοι στη Νέα Υόρκη, σα να ζουν μέσα σε μια ατέλειωτη σειρά από κουτιά. Κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα ένα μεγάλο όχημα για μεταφορά κουτιών. Αυτό είναι ένα cut up, μια επικάλυψη όσων συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο και αυτών που σκέφτεσαι. Όταν περπατάω, κάνω μια άσκηση. Λέω από μέσα μου, όταν έφτασα εκεί, είδα αυτή την πινακίδα, σκεφτόμουν αυτή τη σκέψη, και μόλις γυρίσω στο σπίτι θα καθήσω να τα γράψω όλα αυτά. Κάποιο από αυτό το υλικό το χρησιμοποιώ και κάποιο όχι. Έχω κυριολεκτικά χιλιάδες σελίδες από ανεπεξέργαστες σημειώσεις εδώ, και φαντάσου ότι κρατάω και κανονικό ημερολόγιο. Κατά μία έννοια, πρόκειται για ταξίδι στο χρόνο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους. Αυτό είναι το κυριότερο μήνυμά μου προς τους συγγραφείς: Για όνομα του Θεού, ανοίξτε τα μάτια σας. Παρατηρήστε τί συμβαίνει γύρω σας. Περπατάω στο δρόμο με τους φίλους και ρωτάω, “Τον είδες αυτόν τον τύπο που μόλις πέρασε”; Όχι, δεν τον πρόσεξαν. Όταν ήρθα εδώ σήμερα με το τρένο πέρασα πολύ ευχάριστα. Είχα χρόνια να ταξιδέψω με τρένο. Δεν έχουν δωμάτια για ζωγραφική στα τρένα. Πήγα σε μία κουκέτα για να μπορέσω να στήσω τη γραφομηχανή μου και να κοιτάω έξω από το παράθυρο. Έβγαζα και φωτογραφίες. Παρατήρησα όλες τις πινακίδες και σημείωσα αυτά που σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια. Και είχα κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες επικαλύψεις. Για παράδειγμα, ένας φίλος μου είχε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Είπε, “Κάθε φορά που βγαίνουμε έξω, άμα αφήσουμε την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή, θα βρούμε πάντα ένα αρουραίο στο σπίτι”. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω μια πινακίδα σχετικά με μια εταιρεία που κάνει αποτελεσματικές απολυμάνσεις.

Δημοσιογράφος: Το μόνο ίσως ελλάτωμα της μεθόδου cut up φαίνεται να είναι η γλωσσική βάση με την οποία λειτουργούμε, η συγκεκριμένη δομή των προτάσεων. Θέλει πολλή προσπάθεια για να αλλάξεια αυτό.

Μπάροουζ: Ναι, δυστυχώς είναι ένα από τα μεγάλα λάθη της δυτικής σκέψης, της όλης λογικής του “είναι” ή “δεν είναι”. Θυμήσου τον Κορζίμπσκι και την ιδέα περί μη-αριστοτελικής λογικής που είχε. Το να σκέφτεσαι στα πλαίσια του “είτε” και του “είτε όχι” είναι ανακριβής τρόπος σκέψης. Το σύμπαν δε δουλεύει έτσι, και νιώθω ότι αυτό το αριστοτελικό κατασκεύασμα είναι από τα μεγαλύτερα δεσμά του δυτικού πολιτισμού. Τα Cut Up είναι μια κίνηση προς την απελευθέρωση από τα δεσμά αυτά. Υποθέτω πως είναι πιο εύκολο ας πούμε για τους Κινέζους να αποδεχτούν τα Cut UP, γιατί υπάρχουν ήδη παραπάνω από ένας τρόπος με τους οποίους μπορεί να ερμηνευθεί ένα ιδεόγραμμα. Είναι ήδη ένα cut up.

Δημοσιογράφος: Τί θα συμβεί με την απλή αφηγηματική υπόθεση στα βιβλία;

Μπάροουζ: Η υπόθεση είχε από πάντα τον χαρακτηριστικό ρόλο του να θέτει τη σκηνοθεσία, να μεταφέρει τους χαρακτήρες από δω εκεί, και αυτό θα συνεχιστεί, αλλά οι νέες τεχνικές, όπως είναι το cut up, θα απαιτούν μεγαλύτερο έυρος συμμετοχής από τον παρατηρητή. Εμπλουτίζει την όλη αισθητική εμπειρία, την διευρύνει.

Δημοσιογράφος: Το Nova Express είναι cut up από πολλούς συγγραφείς;

Μπάροουζ: Ο Τζόϋς είναι εκεί μέσα. Ο Σέξπηρ, ο Ρεμπό, κάποιοι άλλοι συγγραφείς που δεν τους ξέρει κανένας, κάποιος που ονομάζεται Τζακ Στερν. Υπάρχει ο Κερουάκ. Δε θυμάμαι, όταν αρχίζει να κόβεις και να ράβεις, κάπου χάνεις τον λογαριασμό. Ο Ζενέ φυσικά, είναι κάποιος που θαυμάζω πολύ. Αλλά αυτό που κάνει είναι κλασική γαλλική πρόζα. Δεν είναι πρωτοπόρος. Επίσης υπάρχει ο Κάφκα, ο Έλιοτ και ένας από τους αγαπημένους μου, ο Τζόσεφ Κόνραντ. Η ιστορία μου “They just fade away” που την έφτιαξα με την μέθοδο του fold-in (αντί να κόβεις, διπλώνεις) από το διήγημά του, Lord Jim. Για την ακρίβεια είναι μια εναλλακτική έκδοση του Lord Jim. Ο Ρίτσαρντ Χιούζ είναι ένας άλλος αγαπημένος μου. Και ο Γράχαμ Γκριν. Για άσκηση, όταν κάνω ένα ταξίδι, όπως για παράδειγμα από την Ταγγέρη στο Γιβραλτάρ, θα το καταγράψω σε τρεις στήλες στο σημειωματάριό που πάντα κουβαλάω μαζί μου. Μία στήλη περιέχει μια απλή περιγραφή του ταξιδιού, τα συμβάντα: Έφτασα στο αεροδρόμιο, τί μου είπαν οι υπάλληλοι, τί άκουσα από τους γύρω στο αεροπλάνο, το όνομα του ξενοδοχείου που πήγα. Η επόμενη στήλη περιέχει τις αναμνήσεις μου: δηλαδή, τί σκεφτόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή, τις αναμνήσεις που ενεργοποιήθηκαν από τα συμβάντα. Και στην τρίτη στήλη, αυτήν που αποκαλώ στήλη της ανάγνωσης, περιέχει αποσπάσματα από οποιοδήποτε βιβλίο τυγχαίνει να έχω μαζί μου. Έχω ουσιαστικά ένα ολόκληρο διήγημα από τα ταξίδια μου στο Γιβραλτάρ. Εκτός από τον Γκράχαμ Γκριν, έχω χρησιμοποιήσει κι άλλα βιβλία. Χρησιμοποίησα το The Wonderful Country του Τομ Λι σε ένα ταξίδι. Για να δούμε... Και το The Cocktail Party του Έλιοτ, το In Hazard του Ρίτσαρντ Χιούζ. Για παράδειγμα, διαβάζω το The Wonderful Country και ο ήρωας περνάει τα σύνορα προς το Μεξικό. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή, φτάνω στα σύνορα της Ισπανίας, οπότε το γράφω στο περιθώριο. Άλλο παράδειγμα, είμαι σε ένα καράβι ή σε τρένο και διαβάζω το The Quiet American. Κοιτάζω γύρω και ψάχνω να βρω αν υπάρχει κάποιος ήσυχος Αμερικανός. Σχεδόν σίγουρα πάντα υπάρχει ένας νεαρός Αμερικανός που πίνει ένα μπουκάλι μπύρα. Είναι πραγματικά απίστευτο, αν κρατήσεις τα μάτια σου πραγματικά ανοιχτά. Διάβαζα τον Ρέιμοντ Τσάντλερ και ένας από τους χαρακτήρες του ήταν ένας αλπμίνος πιστολέρο. Κι όμως, υπήρχε ένας αλμπίνος στο δωμάτιο! Όχι, δεν ήταν πιστολέρο.

Τί άλλο; Μισό λεπτό, να συμβουλευτώ το βιβλία με τις συντεταγμένες μου να δω αν υπάρχει κάποιος που ξέχασα να αναφέρω. Κόνραντ, Ρίτσαρντ Χιούζ, επιστημονική φαντασία, αρκετή επιστημονική φαντασία. Ο Έρικ Φρανκ Ράσσελ έχει γράψει κάποια πολύ ενδιαφέροντα βιβλία. Ένα από αυτά είναι το The Star Virus, αμφιβάλλω αν το έχετε ακουστά. Αναπτύσει μια ιδέα αυτών που ονομάζει ως Deadliners, που έχουν αυτό το περίεργο νεκρό βλέμμα. Το διάβασα όταν ήμουν στο Γιβραλτάρ και άρχισα να βρίσκω παντού Deadliners. Μια ιστορία με μια λιμνούλα και έναν εντυπωσιακό κήπο με λουλούδια. Ο πατέρας μου πάντα ενδιαφερόταν πολύ για την κηπουρική.

Δημοσιογράφος: Υπό το φως όλων αυτών, τί θα συμβεί στην φανταστική λογοτεχνία τα επόμενα 25 χρόνια;

Μπάροουζ: Κατ' αρχήν, νομίζω πως θα υπάρξει μια μεγαλύτερη και ευρύτερη ένωση της τέχνης και της επιστήμης. Οι επιστήμονες ήδη μελετούν την δημιουργική διεργασία και πιστεύω πως το χάσμα που χωρίζει την τέχνη και την επιστήμη θα γεφυρωθεί, ελπίζω πως οι επιστήμονες θα γίνουν πιο δημιουργικοί και οι συγγραφείς πιο επιστημονικοί. Δε βλέπω γιατί δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί πλήρως ο καλλιτεχνικός κόσμος με την Madison Avenue. Η Pop Art είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε διαφημίσεις με όμορφες λέξεις και εικόνες; Ήδη κάποιες πολύ όμορφες φωτογραφίες κάνουν την εμφάνισή τους σε διαφημίσεις ουισκιών. Η επιστήμη θα ανακαλύψει για μας πως λειτουργούν τα νοητικά τμήματα συσχετισμών.

Δημοσιογράφος: Πιστεύεις πως αυτό θα καταστρέψει τη μαγεία;

Μπάροουζ: Όχι, καθόλου. Πιστεύω θα την ανισχύσει.

Δημοσιογράφος: Έχεις πειραματιστεί καθόλου με υπολογιστές;

Μπάροουζ: Δεν έχω κάνει κάτι, αλλά έχω δει κάποια ποίηση από υπολογιστή. Μπορώ να πάρω ένα από αυτά τα ποιήματα υπολογιστών και μετά να προσπαθήσω να βρω συσχετισμούς – δηλαδή, εικόνες να ταιριάζουν μαζί του. Είναι πολύ πιθανό.

Δημοσιογράφος: Μήπως το γεγονός πως προέρχεται από μια μηχανή, μειώνει την αξία του στα μάτια σου;

Μπάροουζ: Νομίζω πως κάθε καλλιτεχνικό προϊόν πρέπει να στέκεται ή να καταρρέει σύμφωνα με αυτό που περιέχει.

Δημοσιογράφος: Δηλαδή, δε σε ξενίζει το γεγονός ότι ένας χιμπαντζής θα ζωγραφίσει κάτι και κάποιοι θα το αποκαλέσουν σουρεαλιστικό πίνακα;

Μπάροουζ: Αν φτιάξει κάτι καλό, όχι. Οι άνθρωποι μου λένε, “Ναι, είναι πολύ καλό, αλλά το απέκτησες κόβοντας και ράβοντας”. Εγώ απαντώ ότι δεν έχει σημασία πως το απέκτησα. Όλα τα γραπτά δεν είναι μια μορφή cut up; Κάποιος πρέπει να προγραμματίσει τη μηχανή. Κάποιος πρέπει να κάνει το κόψιμο. Θυμηθείτε πως πρώτα κάνω κάποιου είδους επιλογή. Από μια θάλασσα εκατοντάδων πιθανών προτάσεων που θα μπορούσα να έχω χρησιμοποιήσει, διάλεξα τη συγκεκριμένη.

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα

Illumination

Professor Henry Jones: Elsa never really believed in the grail. She thought she'd found a prize.
Indiana Jones: And what did you find, Dad?
Professor Henry Jones: Me? Illumination. 

Αυτός είναι ο επίλογος της ταινίας Ιndiana Jones and the Last Crusade (1989). Ποιά είναι η φώτiση τώρα; Ας επιχειρήσουμε ένα κβαντικό άλμα (οπως ο ήρωας επιχειρεί ένα παράτολμο στην ταινία) κι ίσως κάτι λάμψει...

Οι ασκήσεις του Prometheus Rising – Κεφάλαιο 4

Στο 4ο κεφάλαιο του βιβλίου, ο Wilson ασχολείται με το 2ο εγκεφαλικό κύκλωμα, το οποίο το ονομάζει “Πρωκτικό, Συναισθηματικό και Εδαφικό Κύκλωμα”. Αυτό το “πατριωτικό” κύκλωμα είναι εμφυτευμένο σε όλα τα σπονδυλωτά και η ηλικία του είναι περίπου 500 με 1000 εκατομμύρια χρόνια. Στον σύγχρονο ανθρώπινο εγκέφαλο τοποθετείται στον Θάλαμο – το “πίσω μέρος” του εγκεφάλου ή “παλιό εγκέφαλο” και συνδέεται άμεσα με το νευρικό σύστημα και τους μυς.

Οι κύριες “εν-τυπώσεις” αυτού του κυκλώματος αφορούν το περπάτημα, την υπερπήδηση φυσικών εμποδίων και τον πολιτικό χειρισμό και επηρεασμό. Οι μυς που κάνουν τις λειτουργίες αυτές προγραμματίζονται γρήγορα με αντανακλαστικά που μένουν για όλη την υπόλοιπη ζωή.

Εξαρτώμενο πάντα από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανατπύσσεται κάποιος και τα συμβάντα που λαμβάνουν χώρα σε περιόδους ευάλωτης νευρολογικής δομής, το κύκλωμα αυτό θα οργανωθεί και θα αναλάβει είτε έναν δυνατό και κυριαρχικό ρόλο στην αγέλη (ή οικογένεια), είτε έναν αδύναμο και παθητικό ρόλο υποταγής. Η παρατήρηση αυτού του κυκλώματος μπορεί να γίνει εύκολα παρατηρώντας τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, τα σκυλιά. Καθορίζεται πολύ γρήγορα ποιος σκύλος έχει το πάνω χέρι και ποιος έχει τον παθητικό ρόλο.

Αυτό το στάτους της αγέλης ή της φυλής καθορίζεται από προ λεκτικά κέντρα, στη “γλώσσα” των οποίων τα αντανακλαστικά των μυών παίζουν κρίσιμο ρόλο.

Το πιο συνηθισμένο αντανακλαστικό “εξουσίας” στο συναισθηματικό-εδαφικό κύκλωμα είναι η διόγκωση των μυών και το γρύλλισμα. Αυτό το βλέπει κανείς και στα θηλαστικά, αλλά και στα πουλιά, όπως και σε κάποιο εταιρικό συμβούλιο. Το πιο συνηθισμένο αντανακλαστικό “υποταγής” είναι η συρρίκνωση των μυών, το χαμήλωμα του κεφαλιού και η οπισθοχώρηση. Αυτό το βλέπει κανείς στα σκυλιά, τα θηλαστικά και τους απανταχού υπαλλήλους που θέλουν να κρατήσουν τις δουλειές τους.

Αν το πρώτο κύκλωμα (βιο-επιβίωσης) εντυπώνεται κυρίως από τη μητέρα, το δεύτερο (συναισθηματικό-εδαφικό) κύκλωμα εντυπώνεται κυρίως από τον πατέρα – το κοντινότερο ΑΛΦΑ αρσενικό. Έχει προταθεί, από τον κοινωνιολόγο Rattray Taylor πως οι κοινωνίες μετακινούνται μεταξύ “Μητρικών” περιόδων, όπου κυριαρχούν μητρικές και στοματικές αξίες, και “Πατριαρχικών” περιόδων, όπου κυριαρχούν πατρικές και πρωκτικές αξίες. Ο πίνακας των χαρακτηριστικών αυτών των περιόδων σύμφωνα με τον Taylor είναι ο εξής:

ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ	ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Θετικό απέναναντι στο σεξ	Περιοριστικό απέναντι στο σεξ
Ελευθερία για τις γυναίκες	Περιορισμός της ελευθερίας για τις γυναίκες
Οι γυναίκες έχουν υψηλό κύρος	Οι γυναίκες έχουν χαμηλό κύρος
Η παρθενια δεν εκτιμάται	Η παρθενία εκτιμάται πολύ
Ισότητα	Ιεραρχία
Προοδευτικότητα	Συντηρητισμός
Εμπιστοσύνη προς της έρευνα	Δυσπιστία προς την έρευνα
Αυθορμητισμός	Περιοριστική Εσωστρέφεια
Υποτίμηση των σεξουαλικών προτιμήσεων	Αναβάθμιση των σεξουαλικών προτιμήσεων
Φόβος της αιμομιξίας	Φόβος της ομοφυλοφυλίας
Ηδονισμός	Ασκητισμός
Μητέρα Θεά	Πατέρας Θεός

Πέρα από τις κοινωνίες που μετακινούνται ανάμεσα σ'αυτά τα δύο άκρα, το ίδιο κάνουν και οι άνθρωποι ατομικά.

Μιλώντας με όρους προ ηθολογίας, το συναισθηματικό-εδαφικό κύκλωμα είναι αυτό που συνήθως ονομάζουμε “εγώ”. Το Εγώ είναι απλά η αναγνώριση της θέσης κάποιου στην ιεραρχία της αγέλης. Είναι ένας ρόλος, ένα εγκεφαλικό κύκλωμα που μπερδεύεται και νομίζει πως αποτελεί το σύνολο του Εαυτού. Οι “εγωιστές” συμπεριφέρονται σαν παιδιά, επειδή το Εγώ είναι μια εν-τύπωση που αναπτύσσεται στο νηπιακό στάδιο. Η διαφορά μεταξύ ανθρώπων και ζώων σε αυτά τα δύο πρωταρχικά εγκεφαλικά κυκλώματα είναι σχεδόν μηδενική. Οι πραγματικές διαφορές αρχίζουν να εμφανίζονται όταν μπαίνει στην ιστορία το τρίτο, συμβολικό/σημασιολογικό κύκλωμα.

Τα περισσότερα θηλαστικά μαρκάρουν τις περιοχές τους με περιττώματα, και μερικές φορές πετάνε περιττώματα μεταξύ τους όταν μαλώνουν για εδαφική κυριαρχία. Ένα ανθρώπινο θηλαστικό έγραψε ένα μεγάλο βιβλίο σχετικά με το πώς θα τιμωρούσε τους πολιτικούς του εχθρούς. Τους φαντάστηκε σε τεράστιες τρύπες στο έδαφος, με φλόγες, καπνό και ποτάμια περιττωμάτων. Το όνομά του ήταν Δάντης.

Άλλο ένα ανθρώπινο θηλαστικό έγραψε πως όλα τα βρέφη περνάνε ένα στάδιο όπου το μόνο που τα απασχολεί είναι η βιολογική επιβίωση, δηλαδή το μητρικό στήθος. Ονόμασε το στάδιο αυτό Στοματικό. Στη συνέχεια είπε πως το νήπιο προχωρούσε στο στάδιο αναγνώρισης του Πατέρα (Άλφα αρσενικό), της Εξουσίας του και στις εδαφικές απαιτήσεις. Το χαρακτήρισε Πρωκτικό στάδιο. Το ανθρώπινο αυτό θηλαστικό ονομαζόταν Φρόϋντ. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες προσβολές που ανταλλάσουν οι άνθρωποι όταν μαλώνουν έχουν να κάνουν με πρωκτούς και περιττώματα.

Τα θηλαστικά σημδεύουν τις περιοχές τους με περιττώματα, τα άνθρωπινα θηλαστικά σημαδεύουν τις περιοχές τους με περιττώματα μελάνης πάνω σε χαρτί.

Τα παραπάνω αποτελούν μια μικρή σύνοψη του κεφαλαίου στο βιβλίο, το οποίο είναι πολύ πιο εκτενές και διαφωτιστικό. Τελειώνουμε με την παράθεση των ασκήσεων του κεφαλαίου:

1. Όποτε γνωρίζετε ένα νεαρό αρσενικό ή θηλυκό, ρωτήστε τον εαυτό σας συνειδητά “Αν καταλήγαμε να παλεύουμε, θα μπορούσα να τον/την κερδίσω;”. Στη συνέχεια προσπαθήστε να διακρίνετε πόση από τη συμπεριφορά σας βασίζεται υποσυνείδητα στην ερώτηση και απάντηση της ερώτησης αυτής μέσω προ-λεκτικής γλώσσας του σώματος.
2. Γίνετε στουπί στο μεθύσι και χτυπήστε με μανία το τραπέζι φωνάζοντας με δυνατή φωνή πόσο ηλίθιοι είναι όλοι γύρω σας.
3. Αγοράστε ένα βιβλίο σχετικά με τον διαλογισμό, προπονηθείτε με δύο δεκαπεντάλεπτες συνεδρίες καθημερινά και μετά επισκεφθείτε κάποιον που καταφέρνει πάντα να σας αναστατώνει και να σας κάνει να πέρνετε αμυντική στάση. Δείτε αν ακόμα μπορούν να πατάνε τα κουμπιά σας.
4. Πηγαίνετε να δείτε τα λιοντάρια σε έναν ζωολογικό κήπο. Μελετήστε τα λιοντάρια ώσπου να νιώσετε ότι κατανοήτε το τούνελ πραγματικότητάς τους.
5. Νοικιάστε ένα βίντεο με το είδος της κομωδίας που αρέσει στα μικρά παιδιά, όπως το Τρίο Στούτζες, Άμποτ και Κοστέλλο, Χοντρός και Λιγνός κλπ. Παρατηρήστε προσεκτικά και σκεφτείτε που εξυπηρετεί τέτοιου είδους χιούμορ. Αλλά μην ξεχάσετε να γελάσετε κι εσείς.
6. Περάστε μια Κυριακή βλέποντας ντοκιμανταίρ με ζώα (άμα μπορείτε και επιτρέπετε στον εαυτό σας να καπνίσει χασίς, τότε κάντε το κι αυτό). Μετά πηγαίντε στο γραφείο σας την επόμενη μέρα και παρατηρήστε την ιεραρχία της αγέλης προσεκτικά, σαν επιστήμονας.

"Η μεγαλύτερη συνωμοσία, είναι η συνωμοσία των Ηλιθίων"

QR Code

Οι δυνατότητες που ανοίγουν τα QR Codes για Mindfucking και Culture Jamming είναι πάρα πολλές και στα χέρια Χαοτιστών και Ντισκορντιανών γίνονται ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι που μπορεί να κάνει την πόλη ένα ατέλειωτο Sandbox...

Expand, Experiment and Enjoy.

Οι ασκήσεις του Prometheus Rising – Κεφάλαιο 3

Στο κεφάλαιο 3, με τίτλο «Στοματικό Κύκλωμα Βιο-Επιβίωσης», ο Γουίλσον ουσιαστικά μπαίνει στο ψητό της υπόθεσης αρχίζοντας την ανάλυση των 8 Εγκεφαλικών Κυκλωμάτων που ανέπτυξε μαζί με τον Λίρι. Το πρώτο και πιο βασικό κύκλωμα, είναι το κύκλωμα Βιο-Επιβίωσης.

Για την επιβίωση οποιοδήποτε είδους στον πλανήτη, απαιτείται η εγγραφή στον γενετικό του κώδικα ενός πολύ απλού αλλά βασικού προγράμματος με δύο βασικές επιλογές. ΠΗΓΑΙΝΕ ΠΡΟΣ το ασφαλές, το θρεπτικό, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΟΥ από το απειλητικό και το κυνηγετικό. Τα θηλαστικά συνδέουν το κύκλωμα αυτό με το πρώτο αντικείμενο που θα τους προσφέρει το αίσθημα βιο-επιβίωσης και που συνήθως, είναι κάποιο στήθος, το οποίο προσφέρει την αναγκαία τροφή για την επιβίωση, όταν ο οργανισμός δεν μπορεί να φροντίσει ο ίδιος τον εαυτό του. Για αυτό και είναι τόσο σημαντικό, γιατί δημιουργεί μια σχέση ουσιαστικής και βιολογικής εξάρτησης που αν κοπεί, ο οργανισμός δε θα καταφέρει να επιβιώσει. Για αυτό επίσης ονομάζεται και Στοματικό, επειδή η τροφή λαμβάνεται από το στόμα.

Ο Γουίλσον συνδέει την Στοματική απόχρωση του πρώτου Κυκλώματος με τις στοματικές συνήθειες των ανθρώπων π.χ.: κάπνισμα, μάσημα τσίχλας, μάσημα νυχιών, πιπίλισμα δαχτύλων, μολυβιών και στυλό και φυσικά το στοματικό σεξ. Στην αρχιτεκτονική υπάρχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στις καμπύλες καθότι «ηρεμούν το μάτι». Ακόμα και οι ορειβάτες, υποστηρίζει ο Γουίλσον, υποσυνείδητα προβάλουν τη μορφή του στήθους στις κωνικές κορυφές που προσπαθούν συνεχώς να γαντζώνονται. Επίσης να μην ξεχάσουμε τον συμβολισμό του στήθους σε όλες τις μορφές της τέχνης και της θρησκείας (θυμηθείτε τις απεικονίσεις των θηλυκών θεοτήτων σε όλες τις θρησκείες της αρχαιότητας).

Το Κύκλωμα Βιο-Επιβίωσης είναι προγραμματισμένο από το DNA να ψάχνει για ασφαλείς ζώνες γύρω από τον μητρικό οργανισμό. Αν η μητέρα δεν είναι παρούσα, τότε τη θέση της θα πάρει οτιδήποτε κοντινότερο σε αυτήν. Πραγματικά οτιδήποτε. Μια καμηλοπάρδαλη σε έναν ζωολογικό κήπο είχε εγγράψει ένα τζιπ ως μητρικό οργανισμό και το ακολουθούσε συνέχεια. Μάλιστα όταν ενηλικιώθηκε, προσπάθησε να ζευγαρώσει μαζί του…
Οι ρίζες του κυκλώματος αυτού είναι τόσο βαθιές που επηρεάζουν ολόκληρη την λειτουργία του οργανισμού και μάλιστα εκδηλώνονται και ως σωματικά συμπτώματα. Λειτουργεί αυτόματα, ρομποτικά, υποσυνείδητα, γιατί αν σε κάθε απειλή καθόσουν και σκεφτόσουν τους πιθανούς τρόπους αντίδρασης παραπάνω από μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου, τότε πιθανότατα δε θα είχες επιβιώσει για πολύ. Επίσης λειτουργεί υποσυνείδητα με τρεις τρόπους. Συμβαίνει χωρίς σκέψη. Συμβαίνει πριν την ανάπτυξη του λεκτικού συστήματος, άρα βασίζεται σε συναισθήματα και όχι σε λογική. Και επίσης γίνεται αισθητή ταυτόχρονα σε ολόκληρο το σώμα και κυρίως στο αναπνευστικό σύστημα.

Η εγγραφή στο κύκλωμα αυτό γίνεται τυχαία, χωρίς ο οποιοσδήποτε οργανισμός να το έχει επιλέξει και λειτουργεί ρομποτικά, ώσπου ο οργανισμός να είναι ικανός να μετα-προγραμματίσει τον εγκέφαλό του. «Απλά είδα τον εαυτό μου να το κάνει», είναι η απάντηση που δίνει ο στρατιώτης που θα βραβευθεί για ανδρεία, ή θα κατηγορηθεί για λιποψυχία…

Πάνω από το αρχικό αυτό κύκλωμα, πλάθεται και κοινωνικό conditioning που επιτρέπει στον οργανισμό να μεγαλώνει την περίμετρο «ασφάλειάς του» από την μητέρα και να περιλαμβάνει και την οικογένεια, αγέλη, κοινωνία, χώρα κλπ. Πέρα από τον εαυτό του, ο οργανισμός είναι προγραμματισμένος να προστατεύει (αν μπορεί) την επιβίωση του γενικότερου γενετικού υλικού (κάτι που αποτελεί την βάση του αλτρουισμού).

Ο Γουίλσον υποστηρίζει πως με την πρόοδο και την ανάπτυξη του πολιτισμού, έχουν σπάσει οι παραδοσιακοί δεσμοί οικογένειας/φυλής και την θέση της έχει αναλάβει η απρόσωπη οντότητα του Κράτους. Εκεί ψάχνει ο σύγχρονος άνθρωπος να βρει «ασφάλεια» από το συνεχές άγχος της βιολογικής επιβίωσης. Και τον ρόλο της τροφής, έχουν πάρει πλέον τα χρήματα.

Χωρίς χρήματα, ο σύγχρονος άνθρωπος καταλαμβάνεται από άγχος βιολογικής επιβίωσης, καθώς νιώθει πως απειλείται η ίδια του η ζωή. Φανταστείτε αύριο (ή στις 25 Μαρτίου), να κοβόταν η πρόσβασή σας στα «εισιτήρια» επιβίωσης που ονομάζονται χρήματα. Το ίδιο πράγμα ένιωθε παλιότερα κάποιος όταν τον εξοστράκιζε, ή τον απέρριπτε η φυλή του.
Υπάρχει ένα γράφημα του οικονομολόγου C.H. Douglas που δείχνει την άνοδο και πτώση των επιτοκίων από την πτώση του Ναπολέοντα (1812) μέχρι το 1932, και με την ίδια κλίμακα δείχνει την άνοδο και πτώση των αυτοκτονιών στην ίδια περίοδο. Οι δύο καμπύλες ήταν ουσιαστικά πανομοιότυπες. Όταν ανέβαιναν οι τόκοι, ανέβαιναν και οι αυτοκτονίες. Όταν μειώνονταν οι τόκοι, μειώνονταν και οι αυτοκτονίες.

Κάτι τέτοιο είναι λογικό και εύκολα αντιληπτό στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Ο ελληνικός πληθυσμός πάσχει από τρομερό άγχος βιολογικής επιβίωσης γιατί πεθαίνει η «μητρική» φιγούρα του Κράτους που παράγει τροφή «λεφτά» και βρισκόμαστε μόνοι στο σκοτάδι και στην ανασφάλεια οπότε βάζουμε τα κλάματα…

Σε ολόκληρη τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής, όταν το Κύκλωμα Βιο-Επιβίωσης σημάνει συναγερμό, όλες οι εγκεφαλικές λειτουργίες αναστέλλονται, όλα τα υπόλοιπα κυκλώματα κλείνουν, ώσπου να τακτοποιηθεί ή να «λυθεί» το πρόβλημα με ρεαλιστικό ή συμβολικό τρόπο. Η προηγούμενη πρόταση είναι ύψιστης σημασίας στις τεχνικές πλύσης εγκεφάλου και νοητικού προγραμματισμού. Είναι ο λόγος που πλέον στην Ελλάδα δεν ασχολείται κανένας με τίποτε άλλο πέρα από την οικονομική κατάσταση, τα χρέη, τις αυξήσεις και την αβεβαιότητα του μέλλοντος.

Προτεινόμενα Links:
http://discordiagr.blogspot.com/2007/04/8.html
http://www.scribd.com/doc/46518516/Robert-Anton-Wilson-Prometheus-Rising
http://www.scribd.com/doc/13528221/Timothy-Leary-Neuropolitics


Χωρίς να καθυστερώ παραπάνω, παραθέτω τις ασκήσεις του κεφαλαίου 3:

1. Αποφασίστε να ευχαριστιέστε από δω και πέρα ό,τι έχει να σας δώσει αυτό το πρωτόγονο κύκλωμα. ΠΑΙΞΤΕ με τον εαυτό σας, με τους άλλους και με το περιβάλλον χωρίς ντροπή και αναστολές, σαν ένα νεογέννητο παιδί. Διαλογιστείτε για λίγο πάνω στη φράσης του Χριστού ««Έαν μή στραφήτε καί γένησθε ώς τα παιδία ού μή είσέλθητε είς τήν Βασιλείαν τών Ουρανών»
2. Αφήστε στην άκρη την δίαιτά σας – αν ο εγκέφαλός σας λειτουργεί σωστά, τότε το σώμα σας θα φτάσει την σωστή αναλογία βάρους που του πρέπει. Απολαύστε ένα πραγματικά γλυκό και κρεμώδες επιδόρπιο κάθε εβδομάδα. Οι Διαβητικοί φυσικά θα πρέπει να αγοράσουν αυτό το επιδόρπιο χωρίς ζάχαρη.
3. Νιώστε «ευφορία» (καπνίζοντας μαριχουάνα αν το επιτρέπει το υπερεγώ σας, ή χρησιμοποιώντας Τζίνσενγκ, που είναι νόμιμο παντού και προτείνεται από την ολιστική ιατρική) και μετά πηγαίνετε σε ένα σπα. Απολαύστε ένα καλό κολύμπι, ένα μασάζ και λίγη σάουνα. Επαναλάβετε κάθε εβδομάδα, για την υπόλοιπη ζωή σας.
4. Κάντε μαθήματα Κουνγκ Φου ή Καράτε για τρεις μήνες τουλάχιστον και μετά ξαναδιαβάστε το κεφάλαιο. Θα εκπλαγείτε με το νόημα που θα έχουν αποκτήσει όλες οι προτάσεις.
5. Ξαπλώστε ανάσκελα και αναπνεύστε γρήγορα 20 φορές (κάθε κύκλος εισπνοής/εκπνοής μετράει ως ένα, όχι ως δύο). Αναπνεύστε γρήγορα από το στόμα, κάτι που απαγορεύεται από όλους σχεδόν τους ειδικούς, αλλά αυτό είναι μόνο μια άσκηση και όχι συνεχής πρακτική. Όταν φτάσετε στο 20, τότε σταματήστε και ξεκινήστε να αναπνέετε από την μύτη με τον αργό και ρυθμικό τρόπο που προτείνουν οι γιόγκι 20 φορές. Τότε ξαναρχίστε να αναπνέετε γρήγορα μετρώντας πάλι ως το 20. Μετά ξεκινήστε πάλι να αναπνέετε αργά και ρυθμικά. Αυτή η τεχνική ονομάζεται στην Ταντρική Γιόγκα ως η «ανάσα της φωτιάς». Τα αποτελέσματα είναι πολύ διασκεδαστικά και διαφωτιστικά. Δοκιμάστε το!
6. Επισκεφτείτε ένα ενυδρείο και παρατηρήστε πολύ προσεκτικά. Προσπαθήστε να δείτε το σύστημα βιο-επιβίωσης σε λειτουργία στα ψάρια και να αναγνωρίσετε πώς έχει λειτουργήσει το κύκλωμα αυτό κατά τη διάρκεια της ζωής σας.
7. Αν δεν έχετε κάποιο μωρό πρόχειρο, παίξτε με το μωρό κάποιου άλλου για μια ώρα. Μετά ξαναδιαβάστε το κεφάλαιο.

Ιλλουμινατικές Σκηνοθεσίες

Alejandro Jodorowsky

 

 

Φέτος αναμένεται η νέα του ταινία, sequel του 'αποκρυφιστικού και υπερβατικού γουέστερν' (sic) El Topo, Abel Cain ( Sons of El Topo). Ένα μικρό αντιπροσωπευτικό δείγμα για όσους απορείτε για το πως σκηνοθετούν οι Πεφωτισμένοι... 

 

 

 

 

ή μήπως ανήκει στους Ερισιανούς;

Οι ασκήσεις του Prometheus Rising - Κεφάλαιο 2

Το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου ονομάζεται Hardware & Software : Ο Εγκέφαλος και τα Προγράμματά του.

Σ'αυτό το κεφάλαιο, ο Γουίλσον προτείνει την θεώρηση του εγκεφάλου ως ενός βιολογικού υπολογιστή, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός κανονικού και γνωστού μας PC. Μια υπόθεση που, αν αρχίσετε να την εφαρμόζετε, θα βρείτε πως ισχύει πολύ περισσότερο απ'όσο αρχικά νομίζατε. Βέβαια, γνωρίζοντας πώς "ό,τι σκέφτεται ο Στοχαστής επαληθεύει ο Επαληθευτής" θα πρέπει να διαχωρίσετε την έννοια του μοντέλου από αυτό που περιγράφει. Δε λέει ο Γουίλσον ότι ο Εγκέφαλος είναι υπολογιστής. Λέει απλά ότι θα μπορούσε να μοντελοποιηθεί σαν ένας απλός υπολογιστής και συγκεκριμένα:
Έχει Hardware. Σαφές αυτό το κομμάτι πιστεύω. Όπως τα απλά PC έχουν το κουτί, την μητρική, τον σκληρό και τον επεξεργαστή, έτσι και ο εγκέγαλος έχει το κρανίο, το μυαλό, αυτή την κολλώδη ουσία που δε ξέρω πως την λένε και βαριέμαι να ψάξω, τους νευρώνες, τους νευροδιαβιβαστές κλπκλπ.
Έχει Software. Όπως και τα απλά PC έχουν τα προγράμματά τους, έτσι και ο εγκέφαλος έχει τα αντίστοιχά του. Συγκεκριμένα ο Γουίλσον χωρίζει τα εγκεφαλικά προγράμματα σε 4 κατηγορίες.

1. Γενετικά Επιβεβλημένα προγράμματα (Genetic Imperatives). Τα ονομάζουμε ένστικτα, είναι εμφυτευμένα στον εγκέφαλο από αρχής. Στα PC τα ονομάζουμε BIOS (Basic Input Output System).
2. Imprints (Σημάδια, Αποτυπώματα, Σφραγίδες). Αυτά είναι πάνω κάτω εμφυτευμένα προγράμματα που έχουν σφραγίστεί πάνω στον εγκέφαλο όταν αυτός βρίσκεται σε ειδικές ευάλωτες καταστάσεις (πρώτα σεξουαλικά ερεθίσματα, κατάσταση απόλυτου τρόμου, εκστατικής ευτυχίας, ύπνωση κ.α.). Αυτές οι "σφραγίδες" αποτελούν τα σταθερά και μη διαπραγματεύσιμα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μας. Από την πληθώρα προγραμμάτων, τα Imprints θέτουν τα όρια, τις παραμέτρους και τις περιμέτρους αυτού που ονομάζουμε Εγώ. Στα PC τα ονομάζουμε Λειτουργικό Σύστημα.
   
3. Conditioning: προγράμματα που χτίζονται και στηρίζονται πάνω στα Imprints. Είναι πιο χαλαρής μορφής και είναι σχετικά εύκολο να αλλάξουν. Στα PC τα ονομάζουμε απλά προγράμματα.
   
4. Μάθηση. Τα προγράμματα που βασίζονται στη μάθηση είναι ακόμα πιο χαλαρά και έυπλαστα από το conditioning. Στα PC τα ονομάζουμε απλά αρχεία.

Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία με αυτή τη θεώρηση και μπορεί να προχωρήσει και πιο βαθιά. Μπορούμε να μιλήσουμε για εγκεφαλικό Firewall που εμποδίζει κάποια σήματα να φτάσουν στον εγκέφαλο, μπορούμε να μιλήσουμε για ανεπιθύμητα processes που "σηκώνει" ο εγκέφαλός μας χωρίς να μας ρωτάει και που επεμβαίνουν στο παρασκήνιο, μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε και για εγκεφαλικούς ιούς, trojans και malware... Το πόσο μακριά θα φτάσετε είναι δικό σας θέμα, αρκεί πάντα να θυμόμαστε ότι ο χάρτης που περιγράφει μια περιοχή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η περιοχή, το μενού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το φαγητό κλπ.

Πάλι το παράκανα στο μπλα μπλα, οπότε ορίστε οι ασκήσεις:

1. Αν δεν έχετε ήδη, τότε τρέξτε και αγοράστε ένα PC. Μετά ξαναδιαβάστε το κεφάλαιο. (περιττό για τους αναγνώστες του μπλογκ για ευνόητους λόγους)
2. Για να καταλάβετε τί είναι το software και το hardware (στον ενθρώπινο εγκέφαλο), κάντε τον παρακάτω διαλογισμό: Καθίστε σε ένα δωμάτιο όπου δε θα σας ενοχλήσει κανείς για μισή ώρα και αρχίστε να σκέφτεστε, "Κάθομαι σ'αυτό το δωμάτιο και κάνω αυτή την άσκηση επειδή..." και κάντε μια λίστε από τις "αιτίες" που μπορείτε να σκεφτείτε. Για παράδειγμα: Κάνετε αυτή την άσκηση γιατί προφανώς, κάπου την διαβάσατε. Ίσως σε ένα βιβλίο. Γιατί αγοράσατε αυτό το βιβλίο; Σας το σύστησε κάποιος; Πώς μπήκε στη ζωή σας αυτός ο κάποιος; Αν το αγοράσατε τυχαία σε ένα μαγαζί, τότε πώς βρεθήκατε σε αυτό το μαγαζί εκείνη τη μέρα; Γιατί διαβάζετε τέτοιου είδους βιβλία; Τί σας έκανε να ενδιαφερθείτε σε αυτούς τους συγκεκριμένους τομείς; Ποιος είναι υπεύθυνος που ενδιαφέρεστε και πόσο καιρό πριν αρχίσατε; Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες στην παιδική σας ηλικία που σας έπσρωξαν να ενδιαφερθείτε αργότερα με αυτά τα θέματα; Γιατί κάνετε αυτή την άσκηση σε αυτό το συγκεκριμένο δωμάτιο και όχι σε κάποιο άλλο; Γιατί αγοράσατε ή νοικιάσατε αυτό το σπίτι και όχι κάποιο άλλο; Γιατί βρίσκεστε σε αυτή την πόλη και όχι σε κάποια άλλη; Γιατί σε αυτή την ήπειρο και όχι σε κάποια άλλη; Γιατί είστε γενικά εδώ; Πώς γνωρίστηκαν οι γονείς σας; Αποφάσισαν συνειδητά να αποκτήσουν παιδί, αν ξέρετε, ή μήπως είστε ένα ατύχημα; Σε ποιες πόλεις γεννήθηκαν; Αν γεννήθηκαν σε διαφορετικές πόλεις, γιατί μετακινήθηκαν στο χωροχρόνο έτσι ώστε να διασταυρωθούν οι πορείες τους;
   
3. Επαναλάβετε την άσκηση αυτή κάποιες μέρες μετά, προσπαθώντας να ρωτήσετε και να απαντήσετε πενήντα ερωτήσεις που δε σκεφτήκατε την πρώτη φορά. Σημειώστε ότι ποτέ δεν μπορείτε να ρωτήσετε όλες τις πιθανές ερωτήσεις. Αποφύγετε όλες τις μεταφυσικές υποθέσεις (πχ, κάρμα, μεταμψύχωση, μοίρα κλπ). Το αποτέλεσμα της άσκησης αυτής είναι αρκετά ξεφεύγα ακόμα και χωρίς να εισάγετε "αποκρυφιστικές" θεωρίες μέσα και θα σας εκπλήξει ακόμα περισσότερο αν αποφύγετε προσεκτικά τέτοιες μεταφυισικές υποθέσεις.
   
4. Πάρτε στο χέρι σας ένα απλό αντικείμενο που βρίσκεται σπίτι σας. Ένα κουτάλι, ένα στυλό, ένα φλυτζάνι κλπ. Κάντε την ίδια άσκηση με πριν - γιατί βρίσκεται εδώ; Ποιος το ανακάλυψε; Πώς έφτασε η εφεύρεσή του σε αυτή την ήπειρο; Ποιος το κατασκεύασε; Γιατί κατασκευάζουν αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο και όχι ας πούμε κλουβιά; Γιατί έγιναν κατασκευαστές αντί για μουσικοί; Γιατί το αγόρασες; Γιατί διάλεξες αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο, από όλα τα αντικείμενα του σπιτιού σου για αυτή την άσκηση;

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΩΡΑ
ΕΙΣΑΙ ΤΟ HARDWARE
Ή ΤΟ SOFTWARE?

H ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ?

F.U.C.K.U.P.

~ Πρώτα, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το λινκ που επισήμανε ένας φίλος. Το κάνατε; Ωραία. Τώρα ξαναπατήστε το και αυτή τη φορά, διαβάστε το, αντιστεκόμενοι στο λιλιπούτειο attention span που μας έχουν εμφυτεύσει. Το κάνατε; Ωραία. Τώρα ξαναπατήστε το και αυτή τη φορά διαβάστε το ΟΛΟ. Το κάνατε; Ωραία, σας πιστεύω. Διαβάστε τώρα και αυτό το απόσπασμα από το Illuminatus! Trilogy. 'Nuff said. Το βιβλίο, θυμίζω, γράφτηκε την δεκαετία του 70, όπου οι υπολογιστές της εποχής έπιαναν ολόκληρα κτίρια και λειτουργούσαν με κάρβουνο.

Ο γιγαντιαίος υπολογιστής του Χάγκμπαρντ Σελίν, F.U.C.K.U.P. – First Universal Cybernetic- Kinetic-Ultramicro-Programmer -, ήταν μια πολύ εξελιγμένη μορφή του κλασικού αυτοπρογραμματιζόμενου μηχανήματος με αλγοριθμική λογική της εποχής. Το όνομά του ήταν κομμάτι του ιδιότροπου χιούμορ του. Αυτό που έκανε τον F.U.C.K.U.P. πραγματικά μοναδικό ήταν μια προγραμματισμένη στοχαστική διεργασία που του επέτρεπε να ‘ρίχνει’ εξάγραμμα του Ι Τσινγκ, ερμηνεύοντας ένα τυχαίο ανοιχτό κύκλωμα ως διακεκομμένη ‘γιν’ γραμμή και ένα τυχαίο κλειστό κύκλωμα ως γεμάτη ‘γιανγκ’ γραμμή ώσπου να σχηματιστούν 6 τέτοιες ‘γραμμές’. Στη συνέχεια ανέτρεχε στη μνημονική βάση του όπου βρισκόταν αποθηκευμένη ολόκληρη η παράδοση της ερμηνείας του Ι Τσινγκ και μετά τη διασταύρωνε με τα τρέχοντα δεδομένα από τις ημερήσιες πολιτικές, οικονομικές, μετεωρολογικές, αστρολογικές, αστρονομικές, και τεχνολογικές ιδιομορφίες, προσφέροντας έτσι μια ερμηνεία του χρησμού, που σύμφωνα με τον Χάγκμπαρντ, συνδύαζε την αφρόκρεμα επιστημονικών και αποκρυφιστικών μεθόδων για την επισήμανση επερχόμενων τάσεων. Στις 13 Μαρτίου, η στοχαστική διεργασία έδωσε αυτόματα το εξάγραμμο 23, «Απόσχιση».[1]

Ο F.U.C.K.U.P. ερμήνευσε:

Ο παραδοσιακά άτυχος αυτός οιωνός εμφανίστηκε στους επιστήμονες-ιερείς της Ατλαντίδας λίγο πριν την καταστροφή της ηπείρου τους και είναι συνδεδεμένος γενικά με τον θάνατο από νερό. Άλλες δονήσεις το συνδέουν με σεισμούς, τυφώνες και παρόμοιες καταστροφές, όπως και με αρρώστιες, σήψη και νοσηρότητα.

Ο πρώτος συσχετισμός είναι με την ανισορροπία μεταξύ της τεχνολογικής προόδου και της πολιτικής κατάπτωσης, που λαμβάνει χώρα πλανητικά σε όλο και αυξανόμενα επίπεδα κινδύνου από το 1914 και ιδιαίτερα από το 1964. Η Απόσχιση είναι ουσιαστικά ο σχιζοειδής και σχισματικός τρόπος που κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα οι δικηγόροι-πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν μια παγκόσμια τεχνολογία τους μηχανισμούς της οποίας δεν μπορούν να κατανοήσουν λόγω έλλειψης παιδείας, ενώ διαταράσσουν το πλανητικό γκεστάλτ χωρίζοντας τον πλανήτη σε απαρχαιωμένα έθνη-κράτη που ανήκουν στην εποχή της Αναγέννησης.

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι προ των πυλών και λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη στον χημικό και βιολογικό πόλεμο σε συνδυασμό με τις δονήσεις αρρώστιας του Εξαγράμμου 23, η εξάπλωση επιδημίας και η εξαπόλυση αερίου νεύρων είναι τόσο πιθανή όσο το πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Γενική πρόγνωση: τεράστιος αριθμός νεκρών.

Υπάρχει μια μικρή ελπίδα για να αποφευχθεί το αναδυόμενο μοτίβο με ταχεία δράση σωστής φύσης. Η πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο είναι 0.17 ± 0.05.

Κανένα Φταίξιμο.[2]

---

[1] Στα βιβλία Ι Τσινγκ που έχω δει στα ελληνικά το εξάγραμμο 23 εμφανίζεται ως Απόσχιση, Απώλεια και Απογύμνωση. Το Breaking Apart του πρωτότυπου είναι μια αγγλική απόδοση του κινέζικου ιδεογράμματος.

[2] Και πάλι στο πρωτότυπο παραθέτει κείμενο που εμφανίζεται στο εξάγραμμο 23 του Ι Τσινγκ (No Blame). Στα ελληνικά το έχω δει ως «Κανένα ψεγάδι» και «Κανένα φταίξιμο»

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα

IN MEMORIAM - Robert Anton Wilson

IN MEMORIAM - Robert Anton Wilson

Χαρωπές σκέψεις σχετικά με το Θάνατο

Ο Γουέιβι Γκρέιβι μου είπε μια φορά για έναν τύπο που ρώτησε έναν Δάσκαλο Ζεν, «Τι συμβαίνει μετά το θάνατο;»

Ο Δάσκαλος απάντησε, «Δεν ξέρω».

«Μα είσαι Δάσκαλος Ζεν!»

«Ναι», απάντησε αυτός, «αλλά δεν είμαι νεκρός Δάσκαλος Ζεν».

Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο οι άνθρωποι σχετικά με το θάνατο – αν και φυσικά βλέπω λόγους να φοβούνται την διαδικασία του θανάτου.

Το να πεθαίνεις περιλαμβάνει πολλές φορές πολύ και παρατεταμένο πόνο, και τουλάχιστον σ’ αυτή τη χώρα μπορεί να πάρει τις οικονομίες μιας ζωής και να τις καταθέσει ευλαβικά στους τραπεζικούς λογαριασμούς του Συστήματος Υγείας. Και οι δύο περιπτώσεις είναι εξίσου τρομακτικές, ειδικά αν ήλπιζες να αφήσεις μία κάποια κληρονομιά στα παιδιά σου.

Αν και κάποιος μπορεί να αποφύγει αυτές τις ανεπιθύμητες καταστάσεις με το να μετακομίσει σε μια χώρα με ένα εθνικό σύστημα πρόνοιας και με νομική βοήθεια αν θελήσεις να τελειώσεις την ζωή σου αλλά έχεις φτάσει σε μια κατάσταση που να μην μπορείς να το κάνεις ο ίδιος. Προσωπικά, σκοπεύω να μετακομίσω στην Ολλανδία αν τελικά δεν μπορέσω να αποφύγω έναν βασανιστικό και ακριβό θάνατο. Οι ιατρικοί κλέφτες έχουν πάρει αρκετά λεφτά ήδη από μένα. Αρνούμαι να τους πλουτίσω κι άλλο όπως θα φεύγω.

Αλλά σχετικά με το θάνατο, και οτιδήποτε συμβαίνει (αν συμβαίνει κάτι) μετά τον θάνατο, δε βρίσκω κάποιο λόγο ανησυχίας.

Ας δούμε με τη σειρά τις εναλλακτικές:

Οι περισσότεροι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ιστορίας έχουν πιστέψει πως μετά τον θάνατο έρχεται μια αναγέννηση (μετενσάρκωση). Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι ανά τον κόσμο, ακόμα το πιστεύουν αυτό. Αν ξαναγεννηθώ σαν μια κατσαρίδα, σκοπεύω να κρυφτώ κοντά στο κομπιούτερ κάποιου και να γράφω ποιήματα στο πληκτρολόγιο τα βράδια σαν τον Άρτσυ, την διάσημη κατσαρίδα που άφηνε τους στίχους της στην γραφομηχανή του Don Marquis. Αν ξαναγεννηθώ σαν άνθρωπος, μπορεί να γνωρίσω ξανά την γυναίκα μου την Αρλέν και να την αγαπήσω ξανά και να την ξαναπαντρευτώ. Μια χαρά μου ακούγεται κάτι τέτοιο.

Άλλες μετενσαρκώσεις, όπως για παράδειγμα ως δέντρο, ή ως μια γαλάζια φάλαινα, φαίνονται κι αυτές περισσότερο διασκεδαστικές (και εκπαιδευτικές), παρά τρομακτικές.

Δυστυχώς, δεν έχω κάποιο καλό λόγο για να πιστεύω στην μετενσάρκωση, αν και ίσως να το ήθελα. Την περιλαμβάνω μόνο για χάρη της πληρότητας.

Μια δυσοίωνη φήμη, ευρέως διαδεδομένη στο Δυτικό Κόσμο, λέει πως μετά το θάνατο πηγαίνουμε σε ένα μέρος που λέγεται παράδεισος. Από όλες τις περιγραφές που έχω διαβάσει, μου ακούγεται πραγματικά απαίσιο. Ο πληθυσμός του αποτελείται αποκλειστικά από κάτι Χριστιανούς. Οι Ειδικοί του Παραδείσου διαφωνούν για το ποια ακριβώς ομάδα Χριστιανών θα αποτελεί τον πληθυσμό αυτό, αλλά σχεδόν πάντα πιστεύουν πως είναι η δική τους. Το να περάσω όλη την αιωνιότητα δίπλα σε τόσο υπερφίαλους ανθρώπους μου φαίνεται αβάσταχτο, αλλά ευτυχώς δεν είμαι Χριστιανός οπότε δε θα εγκλωβιστώ σε ένα τόσο βαρετό μέρος.

Μια ακόμα πιο δυσοίωνη φήμη εμφανίζεται στον ύμνο των Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών:

Αν ο Στρατός και το Ναυτικό

Κοιτούσαν ποτέ τον Παράδεισο

Θα έβλεπαν πως οι δρόμοι φρουρούνται

Από τους Αμερικανούς Πεζοναύτες

Ένα μέρος όπου όλοι οι δρόμοι φρουρούνται από Πεζοναύτες μου ακούγεται μια αρκετά σκληρή και αστυνομοκρατούμενη πολιτεία, ειδικά αν κυβερνάται από Χριστιανούς και σίγουρα δε θέλω να πάω εκεί ούτε καν για επίσκεψη. Δε θα το ευχόμουν ούτε καν στον χειρότερο εχθρό μου, αν είχα κάποιον. (Κάποιοι άνθρωποι με μισούν για τα βιβλία που γράφω, αλλά αρνούμαι να τους μισήσω κι εγώ, οπότε δε μετράνε σαν εχθροί).

Ευτυχώς όμως δεν πληρώ τις προϋποθέσεις για είσοδο στον Παράδεισο, με όλες τις άρπες του και τους φανατικούς Χριστιανούς του και τον στρατιωτικό νόμο των Πεζοναυτών. Μια εξίσου τρομακτική ιδέα που βασανίζει χιλιάδες, λέει πως κάποιοι από μας θα καταλήξουν σε ένα μέρος που ονομάζεται Κόλαση, όπου θα υποφέρουμε αιώνια βασανιστήρια. Κάτι τέτοιο δε με φοβίζει, επειδή όταν προσπαθώ να φανταστώ ένα Μυαλό να κατευθύνει το σύμπαν , δε μπορώ να φανταστώ αυτό το μυαλό, που πολλοί το ονομάζουν «Θεό», να είναι τρελό.

Δηλαδή πραγματικά ρε παιδιά, συγκρίνετε τον «Θεό» αυτό με τα χειρότερα τέρατα που μπορείτε να σκεφτείτε – τον Αδόλφο Χίτλερ, τον Τζο Στάλιν, τέτοιου είδους τέρατα. Το περισσότερο που κάνανε ήταν να σκοτώνουν κόσμο. Ακόμα και ο Ντε Σαντ, στα σαδομαζοχιστικά βιβλία του, δεν μίλησε ποτέ για αιώνιο μαρτύριο. Η ιδέα πως ο Νους της Δημιουργίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο), θέλει να βασανίζει κάποια από τα δημιουργήματά του για αμέτρητες αιωνιότητες μου φαίνεται υπερβολικά εξωφρενική για να την πάρω στα σοβαρά.

Ένα τόσο διαταραγμένο μυαλό δε θα μπορούσε να φτιάξει ούτε μια καλύβα από λάσπη, πόσο μάλλον το περίπλοκο μαθηματικό σύμπαν γύρω μας.

Αν όντως υπήρχε ένας τέτοιος τερατώδης Θεός, τότε η νηφάλια αντίδραση θα ήταν η Βουδιστική αρετή της συμπόνιας. Φαίνεται να είναι άρρωστος, οπότε μην παραδίνεστε στο Μίσος: Προσπάθηστε να τον κατανοήσετε και να τον συγχωρήσετε. Ίσως κάποια μέρα να καταλάβει το λάθος Του. (Γράφω «Του» αντί του πιο διαδεδομένου «του/της» επειδή μόνο αρσενικοί θεοί φαίνεται να έχουν επινοήσει τις Κολάσεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία Θεά που να έχει δημιουργήσει Κόλαση για όσους την δυσαρεστούσαν).

Ένα τέταρτο εναλλακτικό σενάριο περιλαμβάνει την ένωση με το «Θεό». Αυτή η ιδέα που φαίνεται να έχει την απαρχή της στον Ινδουισμό είναι πολύ διαδεδομένη στους Νεοεποχίτες.

Δε βλέπω κάτι τρομακτικό εδώ. Για την ακρίβεια υποθέτω πως θα το ευχαριστιόμουν, βασιζόμενος πάνω σε προηγούμενες εμπειρίες όπου έγινε μια τέτοια ένωση, όπως για παράδειγμα με το LSD. Ένα αιώνιο τριπάκι όπου ολόκληρο το σύμπαν είναι το σώμα σου: ποιος θα φοβόταν κάτι τέτοιο (εκτός από τους Ρεπουμπλικανούς);

Το πέμπτο, και απ’ όσο ξέρω, το λιγότερο διαδεδομένο σενάριο λέει πως μετά το θάνατο επέρχεται η πλήρης και ολοκληρωτική λήθη. Αυτό το σενάριο έχει τρομοκρατήσει και εξοργίσει πολλούς ευφυής συγγραφείς (για παράδειγμα ο Μπέρτραντ Ράσσελ και ο Ζαν Πολ Σαρτρ που μισούσαν τη μετά θάνατο ζωή επειδή δεν υπήρχε, όπως και παρέμεναν μόνιμα τσαντισμένοι με τον «Θεό» επειδή δεν υπήρχε). Λυπάμαι. Δε μου φαίνεται καθόλου τρομακτικό σαν πιθανότητα. Αν βυθιζόμουν στη λήθη, δε θα το ήξερα (ο ορισμός της λήθης). Πώς μπορείς να φοβάσαι κάτι που δεν μπορείς να βιώσεις;

Επίσης, λήθη σημαίνει και ελευθερία από «όλα τα άσχημα τα οποία κληρονομεί η σάρκα», από τις πληγές μέχρι τον καρκίνο, συμπεριλαμβανομένων και των άσχημων κριτικών στα βιβλία μου.

Το να ζεις στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες φαίνεται να είναι πολύ χειρότερο από το να μη ζεις μέσα στη λήθη.

Αν και έχω κάποιες απόψεις, ή διαισθήσεις, δεν έχω κάποιο δόγμα σχετικά με το τι συμβαίνει μετά θάνατον. Καμία όμως από τις εναλλακτικές δεν φαίνεται ιδιαίτερα δυσάρεστη, εκτός από αυτές που είναι υπερβολικά εξωφρενικές για να τις πάρω στα σοβαρά.

Όπως έγραψε κάποτε και ένας Ρωμαίος:

Τίποτα να σε κρατήσει στη ζωή.

Τίποτα να φοβηθείς στο θάνατο.

~ Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Robert Anton Wilson - Email to the Universe

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα

Πρακτικές τελετές Ντισκορντιανισμού - The Monty Python Banishing Ritual

Μεγάλη σύγχυση/διαφωνία/έριδα υπάρχει σχετικά με την "σοβαρότητα" του Ντισκορντιανισμού σαν ρεύμα του Chaos Magic(Κ). Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως δεν μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε πιο "παραδοσιακές" και "σοβαρές" σχολές. Κύριος λόγος είναι η πλήρης απουσία δόγματος στον Ντισκορντιανισμό, κάτι που αποθαρύνει όλους τους επίδοξους μελετητές καθώς δεν υπάρχει κάτι να παπαγαλίσουν και κάποια απόλυτη αλήθεια να προσκυνήσουν. Το γεγονός ότι ο Ντισκορντιανισμός γελάει και δεν παίρνει στα σοβαρά τίποτα, ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό, αποθαρρύνει επίσης όλους τους επίδοξους και βλοσυρούς μελετητές που θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με την Μαγεία.
Επειδή όμως κάθε τράπουλα έχει τον Joker της και κάθε Αρκάνα έχει τον Τρελό της, όλοι οι Μάγοι των επίσημων σχολών χαμογελούν ευγενικά στους Ντισκορντιανούς και ενίοτε τους δίνουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, προτού αποχωρήσουν για να κάνουν τις σοβαρές και βλοσυρές τελετές τους. Αποτέλεσμα είναι ο Ντισκορντιανισμός να έχει αποκτήσει τη φήμη του μπάσταρδου και λίγο παράταιρου παιδιού του Chaos Magic(k) που τα άλλα παιδιά δεν τον παίζουν και οι μεγάλοι δεν τον προσκαλούν στα γαμήλια πάρτυ τους... Μισό λεπτό... Βλέπω ένα pattern να σχηματίζεται εδώ...
Τέλος πάντων. Στο θέμα μας.
Οι μόνες μαγικές πρακτικές που εμφανίζονται στην αντίστοιχη "Βίβλο" του Ντισκορντιανισμού το Principia Discordia (αν και δε μας αρέσει η λέξη Βίβλος την χρησιμοποιώ για να δώσω την βαρύτητα που χρειάζονται οι σοβαροί και βλοσυροί μελετητές), είναι η Επίσημη Τελετή Ντισκορντιανής Βάπτισης και η Κατάρα της Γαλοπούλας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως οι Ντισκορντιανοί δε χρησιμοποιούν προσωπικά και άλλες πρακτικές, δικής τους πάντα επινόησης (δε θέλουμε να χρησιμοποιούμε κάτι που έχει φτιάξει κάποιος άλλος, γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε που το είχε βάλει και που το είχε χρησιμοποιήσει πριν το πάρουμε εμείς). Απλά επειδή έχουμε αυτό το θέμα με την αποκεντροποίηση και την παράνοια, λίγες φορές τις επικοινωνούμε προς τα έξω.

Για να δώσω ένα απλό παράδειγμα, ορίστε η Monty Python Banishing Ritual:

Κατ'αρχήν τί είναι μια Banishing Ritual; Είναι μια τελετή που σκοπό της έχει να καθαρίσει την ενέργεια του χώρου και του Μάγου από επιρροές που τυχόν να έχουν απομείνει μετά από μία μαγική τελετή. Ας πούμε ότι κάνετε μια evocation του Mπαφομέτ γιατί σας έλειψε και θέλετε να του/της πείτε ένα γεια βρε αδερφέ. Στη συνέχεια όμως, έχετε κανονίσει να πάτε στο super market με την μάνα σας. Η αλήθεια είναι πως πρέπει η ενέργειά σας να γειωθεί λίγο με τον πλανήτη μας, για να μην είστε σαν χαμένος όταν έρθετε ξανά σε επαφή με τον έξω κόσμο. Εδώ είναι που χρησιμεύουν τα Banishing Rituals. Υπάρχουν πολλές και δε θα σας κουράσω με αυτές. Έχω ήδη βάλει κάποια Link να τις δείτε αν ενδιαφέρεστε. H Monty Python Banishing Ritual πάει ως εξής:
Σχεδιάζετε ένα Πεντάγωνο και στέκεστε στο κέντρο του. Αν δεν έχετε κιμωλία πρόχειρη, μπορείτε απλά να το φανταστείτε. Ενώνετε τα πόδια και σηκώνετε τα χέρια σχηματίζοντας ένα Τ, όπως ο Brian πάνω στο σταυρό. Γέρνετε το κεφάλι ελαφρά προς τα αριστερά και αναπνέετε ελεύθερα. Στη συνέχεια, σφυρίζετε ανέμελα και τραγουδάτε με κέφι το Always look on the bright side of life. Μπορείτε να αγνοήσετε το Πεντάγωνο και την στάση σας μετά απ'αυτό και να χορεύετε ελεύθερα. Μην ξεχνάτε να αναπνέετε.




"Oh my... Try to laugh this one out..."

Συνομωσία της Εβδομάδας - Το Άγιο Τάγμα του Λεμονιού

Το Άγιο Τάγμα του Λεμονιού, άλλο ένα παρακλάδι των Ελευθεροτεκτόνων, ιδρύθηκε –κάποιοι λένε- από τον Λόρδο Γκλέντεϊλ το 1798, ή –κάποιοι άλλοι λένε- από μια ομάδα φαρσέρ το 1996, που πραγματοποίησε και την πρώτη δημόσια εκδήλωση του Τάγματος του Λεμονιού ρίχνοντας λεμόνια – πολλά και πολλά λεμόνια – στον ποταμό Λέφεϊ στην Ιρλανδία. Αυτή η μυστική αδελφότητα δηλώνει πως είναι αφιερωμένη στην αναζήτηση μεγάλων χρηματοδοτήσεων από εταιρείες που ασχολούνται με προϊόντα λεμονιού για να σπονσοράρουν τελετές που θα περιλαμβάνουν κυρίως σκυθρωπές πορείες φορώντας μουντά ρούχα και «καπέλα στο χρώμα του λεμονιού», πορείες σε μέρη «με κανένα ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον» κρατώντας ψηλά «καλοθρεμμένα και καλοσχηματισμένα λεμόνια σε δάχτυλα μακρά». Ο Προστάτης Άγιος του Τάγματος είναι ένας σοσιαλιστής του 19^ου αιώνα ονόματι Τσάρλς Φουριέ, που πίστευε στην ανατροπή του πολιτισμού και στην ίδρυση μιας «κοινωνίας της αρμονίας», στα πλαίσια της οποίας θα ενθαρρύνονταν όλα τα πάθη και οι μανίες και που μετά την ίδρυσή της, ολάκερος ο ωκεανός θα μετατρεπόταν σε λεμονάδα.

Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, ο πραγματικός ιδρυτής του Τάγματος του Λεμονιού ήταν η Ελισάβετ Άλντγουορθ (1695-1773), η μοναδική παρακαλώ γυναίκα που κατάφερε να μυηθεί στα μυστικά των Ελευθεροτεκτόνων, αφού βρέθηκε να κοιμάται πίσω από κάποιες κουρτίνες μέσα στη Στοά του Κορκ. Εις μνήμην της, το Τάγμα του Λεμονιού είναι bisexual, δηλαδή είναι ανοιχτό σε όλα τα φύλα.

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Robert Anton Wilson ~Everything is under control

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Η επιστήμη του Do Easy

Μιλώντας για ασκήσεις, το 1982 ο Gus Van Sant δημιουργεί μια ταινία μικρού μήκους (ίσως και την πρώτη του) βασισμένη στο κείμενο "Discipline of Do Easy" του William S. Burroughs. Ο Burroughs προτείνει μια διαδικασία αντιμετώπισης (επαναπρογραμματισμού) εξωτερικών αλλά και εσωτερικών συμπεριφορών βασισμένες στην αρχή ΚΕ (Κάντο Εύκολα) ακα με τον πιο γρήγορο, άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο. Πάντα με αρμονία και χάρη για να αποφύγετε μια ζωή αδεξιότητας χωρίς νόημα και έλεγχο και κυρίως για να γλιτώσετε απο τη δύσκολη κατάσταση του να "twitch hot tea across the Duchess". Όπου "hot tea" και "Duchess" παρακαλώ αυτοσχεδιάστε.

Αναφορά γίνεται στον "Mr Hubbard calls it the Reactive Mind" αλλά το κρύβω εδώ κάτω για να το αγνοήσετε. αν δεν το καταφέρω δείτε αυτό Burroughs On Scientology - 1970

Η συνομωσία της εβδομάδας - Πανεπιστημιακή Σταυροφορία για τον Κθούλου

"ΤΟ βρήκα!"

- σλόγκαν της Πανεπιστημιακής Σταυροφορίας για τον Χριστό

"Με βρήκε ΑΥΤΟ!"

- σλόγκαν της Πανεπιστημιακής Σταυροφορίας για τον Κθούλου

Η Πανεπιστημιακή Σταυροφορία για τον Κθούλου υποστηρίζει πως είναι το αρχαιότερο κολλεγιακό κλαμπ στον κόσμο, ισχυριζόμενοι πως τα πλοκάμια τους είχαν απλωθεί σε όλο τον πλανήτη ακόμα και πριν την Αρχαία Ελλάδα ή την Ατλαντίδα, ακόμα και πριν την πρώτη κιόλας προσπάθεια των Ιλλουμινάτι να κατακτήσουν τον κόσμο. Λάτρεις των Μεγάλων Παλαιών, των τιτάνιων εξωδιαστατικών οντοτήτων από το Νεκρονομικόν του τρελού Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ, και/η την φαντασία του Χ.Φ. Λαβκραφτ. Η Λατρεία του Κθούλου υπήρχε στη Γη πολύ πριν εμφανιστούν τα πρώτα ίχνη της ανθρωπότητας και δημιούργησε την Πανεπιστημιακή Σταυροφορία στο πανεπιστήμιο του Μισκατόνικ (στο Άρκαμ φυσικά, στην Μασαχουσέτη) στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, προσθέτοντας σιγά σιγά και παραρτήματα στο Γέηλ, στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης κ.α.

Ο Κθούλου, που συνήθως απεικονίζεται σαν ένα γλειώδες πράσινο χταπόδι τιτάνιου μεγέθους, μπορεί να μην είναι και η πιο ελκυστική θεότητα, αλλά οι Σταυροφόροι επιμένουν πως δεν έχει περισσότερο απεχθείς και φρικτές συνήθειες από τους περισσότερους θεούς τους οποίους λατρεύουν οι άνθρωποι.

Η Πανεπιστημιακή Σταυροφορία στη Νέα Υόρκη σχεδιάζει να χτίσει το Ζιγκουράτ του Χαμού, χρησιμοποιώντας σκλάβους, αν δεν οι φοιτητές δεν έχουν αρκετά λεφτά να δωρίσουν. Άλλα παρακλάδια έχουν προτείνει ένα πρόγραμμα "εθνικής κάθαρσης", βασισμένο πάνω στην πρόταση πως "αν όλοι κάνουν μπάνιο τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, άσχετα αν το χρειάζονται ή όχι, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα βελτιωθούν αισθητά". Το 1996, οι Λάτρεις του Κθούλου τον έθεσαν υποψήφιο για Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών με το σλόγκαν "Γιατί να συμβιβαστείτε με κάτι λιγότερο κακό;"

Τα Κθουλάκια, σαν τους αντίζηλούς τους στην Πανεπιστημιακή Σταυροφορία για τον Χριστό, τυπώνουν και μοιράζουν διάφορα φυλλάδια προσυλητισμού, μόνο που τα δικά τους έχουν πιο ζωντανά σλόγκαν όπως: "Yog Sothoth Neblod Zin", "Ο Αμπντούλ Αλχαζρέντ ΔΕΝ ήταν τρελός", "Κθούλου Φταγκν", κλπ...

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Robert Anton Wilson ~Everything is under control

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Οι ασκήσεις του Prometheus Rising - Κεφάλαιο 1

Στο Prometheus Rising, ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον αναπτύσσει το μοντέλο των 8 εγκεφαλικών κυκλωμάτων του Τίμοθι Λίρι (βλέπε παλαιότερο ποστ του Discordia.gr), εμπλουτισμένο με κάποιες δικές του παραλλαγές και μεταλλάξεις. Στο τέλος του κάθε κεφαλαίου, παραθέτει κάποιες απλές (φαινομενικά) ασκήσεις οι οποίες θα βοηθήσουν τον αναγνώστη να κατανοήσει καλύτερα τα πράγματα που περιγράφονται μέσα στο κεφάλαιο.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον θείο Μπομπ, είναι πολύ σημαντικό να κάνει κάποιος τις ασκήσεις, πέρα από να τις διαβάζει, για να αποκτήσει μια άμεση εμπειρία αυτών που προσφέρουν, έστω κι αν θεωρεί πως ξέρει εκ των προτέρων ποια θα είναι τα αποτελέσματα.

Το πρώτο κεφάλαιο, έχει τον τίτλο What the Thinker thinks, the Prover proves (μια ελληνική μετάφραση θα ήταν: Ό,τι σκέφτεται ο Στοχαστής, επαληθεύει ο Επαληθευτής). Ο Στοχαστής (Thinker) και ο Επαληθευτής (Prover) είναι δύο νοητά μέρη του εγκεφάλου που λειτουργούν χωρίς την παρέμβαση (και την συγκατάθεση) του συνειδητού νου, κάτι σαν τις διεργασίες που τρέχει ο υπολογιστής στο παρασκήνιο, χωρίς να είναι ορατές από τον χρήστη. Η λειτουργία τους είναι η εξής:

Ο Στοχαστής (Thinker) μπορεί ουσιαστικά να σκεφτεί οτιδήποτε. Μπορεί να σκεφτεί ότι "...η Γη αιωρείται στις πλάτες από άπειρες χελώνες, ότι η Γη είναι κούφια ή ότι η Γη πλέει στο διάστημα! Η συγκριτική θρησκεία και φιλοσοφία, δείχνουν πως ο Στοχαστής, θεωρεί τον εαυτό τους ως θνητό, ως αθάνατο, ως και τα δύο μαζί θνητό και αθάνατο (η θεωρία την μετενσάρκωσης) ή ακόμα και ως ανύπαρκτο (Βουδισμός). Μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του να ζει σε ένα Χριστιανικό σύμπαν, ένα Μαρξιστικό σύμπαν, ένα επιστημονικό-σχετικιστικό σύμπαν ή και σε ένα Ναζιστικό σύμπαν – μεταξύ πολλών άλλων πιθανοτήτων."

Ο Επαληθευτής (Prover) έχει μια πολύ πιο απλή λειτουργία: Ό,τι σκέφτεται ο Στοχαστής, το επαληθεύει ο Επαληθευτής.

Για παράδειγμα: "Αν ο Στοχαστής πιστεύει πως ο ήλιος γυρίζει σε τροχιά γύρω απ’τη Γη, ο Επαληθευτής θα οργανώσει πειθήνια όλες τις αισθήσεις, ώστε να το δέχονται! Όταν ο Στοχαστής αλλάξει γνώμη και πιστεύει πως η Γη είναι αυτή που γυρίζει γύρω απ’ τον ήλιο, ο Επαληθευτής θα αναδιοργανώσει τις αποδείξεις."

Σαν θεωρία είναι απλή και αρκεί να παρατηρήσετε λίγο τους ανθρώπους γύρω σας για να την δείτε σε πλήρη εφαρμογή. Το επόμενο λογικό βήμα φυσικά (και το πιο δύσκολο) είναι να στρέψετε το μικροσκόπιο στον ίδιο σας (μας) τον εαυτό και να δείτε με έκπληξη πόσο συχνά συμβαίνει το ίδιο και για εμάς τους ίδιους. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο εύκολα μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας για τα πιο απίστευτα πράγματα και όχι μόνο αυτό, αλλά και να δημιουργήσουμε τις αποδείξεις που θα επιβεβαιώνουν αυτά μας τα πιστεύω.

Για να παραθέσω ένα απλό παράδειγμα που μου συνέβη:

Έχω μπει στο τρένο και δίπλα μου μπαίνει ένα ζευγάρι με κάτι συρόμενες βαλίτσες. Προφανώς έρχονταν από κάποιο ταξίδι και είχαν βάλει στις βαλίτσες κάποια δοχεία με λάδι τα οποία είχαν ανοίξει, με αποτέλεσμα το λάδι να στάζει από το κάτω μέρος της βαλίτσας και να απλώνεται στο πάτωμα του τρένου. Τους άκουσα να το σχολιάζουν και να αναρωτιούνται τι θα κάνουν και ότι τα ρούχα τους θα έχουν γίνει χάλια κλπ. Κατέβηκαν στην αμέσως επόμενη στάση, αφήνοντας μια λιμνούλα από λάδι στο πάτωμα του βαγονιού. Στην ίδια στάση, και αφού αυτοί είχαν κατέβει, μπαίνει άλλο ένα ζευγάρι και κοιτάζει την λίμνη.

"Τί είναι αυτό;", αναρωτιέται φωναχτά η κοπέλα.

"Ξέρω γω; Κάποιος θα κατούρησε μάλλον", απαντάει ο τύπος.

"Ναι, έτσι φένεται", λέει αυτή.

Πηγαίνουν στις θέσεις που είναι κοντά στην λιμνούλα από λάδι/ούρα και κάθονται κοιτάζοντάς την με αηδία.

Μετά από λίγο λέει αυτός: "Πω πω, πως βρωμάνε"

"Ναι ναι, απαντάει αυτή, πάμε λίγο πιο κάτω γιατί δεν παλεύεται". Και σηκώνονται να πάνε πιο κάτω, κοιτάζοντας με απορημένοι που αντέχω την βρώμα και κάθομαι ακριβώς δίπλα από τα "ούρα"...

Και σταματάω την πολυλογία, γιατί το ποστ αυτό τράβηξε πολύ, συνεχίζω με τις ασκήσεις, μεταφρασμένες από το βιβλίο:

"Για να εξερευνήσετε τον Στοχαστή και τον Επαληθευτή, δοκιμάστε τα ακόλουθα:

1. 
   
   Οραματίσου έντονα ένα κέρμα (ας πούμε 20 λεπτά), και φαντάσου έντονα πως θα βρεις το κέρμα κάτω στο δρόμο. Στη συνέχεια, ψάξε για το κέρμα κάθε φορά που πας μια βόλτα, ενώ στο μεταξύ συνέχισε να το οραματίζεσαι. Δες πόσο καιρό θα σου πάρει ώσπου να βρεις το κέρμα.


2. 
   
   Εξήγησε το παραπάνω πείραμα, με την υπόθεση της «επιλεκτικής προσοχής» - δηλαδή, πως υπάρχουν πολλά κέρματα παντού, και ήταν αναμενόμενο να βρεις κάποιο εφόσον το έψαχνες συνέχεια. Ψάξε και για δεύτερο κέρμα.


3. 
   
   Εξήγησε το πείραμα με την εναλλακτική μυστικιστική υπόθεση πως «το μυαλό ελέγχει τα πάντα». Πίστεψε πως εσύ έκανες το κέρμα να υλοποιηθεί στο σύμπαν, θέλοντάς το. Ψάξε και για δεύτερο κέρμα.


4. 
   
   Σύγκρινε το χρόνο που χρειάστηκες ώσπου να βρεις το δεύτερο κέρμα χρησιμοποιώντας την πρώτη υπόθεση (προσοχή), με τον χρόνο που χρειάστηκες χρησιμοποιώντας την δεύτερη υπόθεση (πνεύμα υπεράνω ύλης).


5. 
   
   Δημιούργησε παρόμοια πειράματα μέσω της δικής σου εφευρετικότητας, και κάθε φορά συνέκρινε τις δύο θεωρίες –«επιλεκτική προσοχή» (σύμπτωση) και πως «το μυαλό ελέγχει τα πάντα» (ψυχοκίνηση).


6. 
   
   Απέφυγε να καταλήξεις σε πρώιμα συμπεράσματα. Αφού περάσει ένας μήνας, ξαναδιάβασε το κεφάλαιο, ξανασκέψου το, μα πάλι ανέβαλε να καταλήξεις σε κάποιο δογματικό συμπέρασμα. Πίστεψε πως είναι πιθανό να μη γνωρίζεις ακόμα τα πάντα και πως μπορεί να έχεις να μάθεις ακόμα πράγματα.


7. 
   
   Πείσε τον εαυτό σου (αν δεν είσαι ήδη πεπεισμένος) πως είσαι άσχημος, αντιπαθής και βαρετός. Πήγαινε σε ένα πάρτι με αυτή την ψυχολογία. Παρατήρησε πως σου συμπεριφέρονται οι άλλοι.


8. 
   
   Πείσε τον εαυτό σου (αν δεν είσαι ήδη πεπεισμένος) πως είσαι όμορφος, ακαταμάχητος και πνευματώδης. Πήγαινε σε ένα πάρτι με αυτή την ψυχολογία. Παρατήρησε πως σου συμπεριφέρονται οι άλλοι.


9. 
   
   Αυτή είναι η δυσκολότερη από όλες τις ασκήσεις και χωρίζεται σε δύο μέρη.Πρώτον, παρατήρησε προσεκτικά και όσο το δυνατόν αντικειμενικά, δύο κοντινούς φίλους σου και δυο σχετικά πιο άγνωστους. Προσπάθησε να καταλάβεις τι σκέφτονται οι Στοχαστές τους και πως οι Επαληθευτές τους το αποδεικνύουν μεθοδικά. Δεύτερον, εφάρμοσε την ίδια άσκηση στον εαυτό σου.


10. 
    
    Πίστεψε πως είναι δυνατό να αιωρηθείς από το έδαφος και να πετάξεις απλώς και μόνο επειδή το θέλεις. Παρατήρησε τι θα συμβεί. Εάν αυτή η άσκηση αποβεί τόσο απογοητευτική για σένα όσο και για μένα, δοκίμασε την άσκηση #11, που δεν απογοητεύει ποτέ.


11. 
    
    Πίστεψε πως μπορείς να ξεπεράσεις όλες τις μέχρι τώρα φιλοδοξίες και ελπίδες σου σε όλους τους τομείς της ζωής σου.

Αν θεωρείς πως έμαθες το μάθημα που προσφέρουν αυτές οι ασκήσεις σε διάστημα λιγότερο των έξι μηνών, τότε δεν ασχολήθηκες πραγματικά μαζί τους. Με πραγματική δουλειά, σε έξι μήνες θα πρέπει μόλις να αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο λίγα ξέρεις για τα πάντα."

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Η συνομωσία της εβδομάδας

Με χαρά, εγκαινιάζουμε την καινούργια στήλη του Blog, με τίτλο "Η συνομωσία της εβδομάδας".

[παύση για χειροκρότημα]

Διαβάζουμε αρκετά τον τελευταίο καιρό, σχετικά με το πόσο υπερβολικές και μακριά από την αλήθεια είναι οι θεωρίες συνομωσίας.

[παύση για γιουχαρίσματα]

Σ' αυτούς απαντάμε με χαρά: "Δεν έχετε ιδέα".

[παύση για επευφημίες]

Για αυτό λοιπόν κι εμείς, σε συνεργασία με τον ευγενικό χορηγό αυτού του Μπλογκ, τον Robert Anton Wilson και συγκεκριμένα με το βιβλίο του Everything is under control (Τα Πάντα είναι υπό Έλεγχο) θα σας παρουσιάζουμε κάθε εβδομάδα τις πιο τρελές (και πέρα για πέρα αληθινές) θεωρίες συνομωσίας! Επίσης θα παρουσιάζονται και διάφορες άλλες ομάδες, οργανώσεις, προσωπικότητες και λατρείες, που πραγματικά αξίζει να μάθετε, είτε γιατί έχουν σχέση με κάποια από τις συνομωσίες που αναφέραμε, είτε επειδή απλά εχουν πλάκα (βασικό συστατικό)!

[παύση για ντελίριο ενθουσιασμού]

Η σειρά με την οποία θα παρουσιάζονται είναι τυχαία. Θα προσπαθήσουμε να έχει μια λογική συνέχεια, αλλά τραβάτε να αγοράσετε το βιβλίο αν θέλετε όλο το πακέτο... Και χωρίς άλλες παρεμβολές, ξεκινάμε με:

Το μυστήριο του Σείριου

Το βιβλίο του Ρόμπερτ Τέμπλ The Sirius Mystery (με εμφανές λογοπαίγνιο το Sirius, που πέρα από τον ονομασία του άστρου σημαίνει επίσης και "σοβαρό"), είναι μια προσπάθεια να αποδειχθεί επιστημονικά η θεωρία πως εξωγήινοι από τον Σείριο προσγειώθηκαν στην Μέση ανατολή πριν από περίπου 4.500 χρόνια και άφησαν πίσω τους μια μυστικιστική παράδοση που εξαπλώθηκε σε άλλα μέρη της Αφρικής και της Ευρώπης και που επιβιώνει μέχρι και σήμερα. Ο Τεμπλ χρησιμοποιεί δύο βασικές πηγές σαν αποδείξεις: Την Αιγυπτιακή/Σουμεριακή μυθολογία, την οποία ερμηνεύει με έναν καινούργιο και πρωτότυπο τρόπο, και τις παραδόσεις μιας Αφρικανικής φυλής που ονομάζονται Ντογκόν, οι οποίοι υποστηρίζουν πως έχουν αναμνήσεις και παραδόσεις για τους Σειρίους, που ήταν ψαρόμορφα όντα και προτιμούσαν να περνάνε τον περισσότερο χρόνο μέσα στο νερό.

Ο Κος Τέμπλ μας καταδεικνύει, μέσω μιας ανθρωπολογικής μελέτης από δύο Γάλλους ανθρωπολόγους, του Griaule και του Dieterlen, πως οι Ντογκόν είχαν ουσιαστικές και πραγματικές γνώσεις για το αστρικό σύστημα του Σείριου, γνώσεις που είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθούν. Για παράδειγμα, οι Ντογκόν ήξεραν πως ο Σείριος είχε και έναν σκοτεινό σύντροφο, τον Σείριο Β, κάτι που ήταν άγνωστο στους Ευρωπαίους αστρονόμους μέχρι την δεκαετία του 70, οπότε και φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά. Οι Ντογκόν ήξερν επίσης και την ακριβή περίοδο περιστροφής του Σείρου Β (50 χρόνια) και γνωρίζουν επίσης πως είναι ένα από τα βαρύτερα άστρα στο σύμπαν.

Ο Τέμπλ βρίσκει αποδείξεις παρόμοιας γνώσης στους μύθους της αρχαίας Ανατολής και της Αιγύπτου, και προσπαθεί να τεκμηριώσει μια γραμμή παράδοσης που ενώνει και περιλαμβάνει τον Δάντη, τους Ναΐτες, τον Τζιορντάνο Μπρούνο, τον Σερ Φίλιπ Σίδνεϋ και τον Δρ Τζον Ντι.

Το μυστήριο του Σείριου είναι ένα σοβαρό, προσεγμένο και επιστημονικό βιβλίο. Οι Τάιμς του Λοδίνου έδωσαν εύσημα στον Τέμπλ για την "προσοχή" και την "αντικειμενικότητα" που επέδειξε, και ο Γκάρντιαν της Μάντσεστερ αποκάλεσε το βιβλίο "ένα έργο αξιοσέβαστης μελέτης".
~Everything is under control - Robert Anton Wilson

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Who is the master who makes the grass green?

Ένα λίγο σουρεαλιστικό βιντεάκι. Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά, με Ισπανικούς υπότιτλους... Παρόλα αυτά, ελπίζω να το ευχαριστηθείτε.

Με λίγα λόγια: Το "φυσιολογικό" δεν υπάρχει, είναι μια ψευδαίσθηση, έχει να κάνει με την προσωπική μας αντίληψη, η οποία ορίζεται κατά κύριο λόγο από το λεξιλόγιό μας, ο κόσμος μας είναι γεμάτος από ανθρώπους που σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για το ποια αντίληψη είναι η πραγματική, γιατί έρχεται ένας μαλάκας σαν τον Πλάτωνα και μας πείθει ότι τα φύλλα και τα χρώματα υπάρχουν πραγματικά και εμείς τον πιστεύουμε και φανατιζόμαστε.

Reality is what you can get away with, if you can't get away with it, then it ain't real!

'Οι άνθρωποι πρέπει να χάσουν το μυαλό τους προτού βρουν τα λογικά τους’

«Οπότε όπως βλέπεις», εξήγησε ο Σάιμον όταν έκλεινε το εστιατόριο «το κλειδί της απελευθέρωσης είναι η μαγεία. Ο αναρχισμός παραμένει προσκολλημένος στην πολιτική και έτσι παραμένει ένας ακόμα θάνατος όπως όλη η πολιτική, ώσπου να μπορέσει να ξεφύγει από την προκαθορισμένη ‘πραγματικότητα’ της καπιταλιστικής κοινωνίας και να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα. Ένα γουρούνι για Πρόεδρος. LSD στο δίκτυο ύδρευσης. Σεξ στους δρόμους. Κάνοντας το εντελώς αδύνατο αιώνια δυνατό. Η πραγματικότητα είναι θερμοπλαστική και όχι θερμοσκληρική ξέρεις. Εννοώ ότι μπορείς να την επαναπρογραμματίσεις πολύ πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αυτές οι βασκανίες με τις οποίες μας κοροϊδεύουν, το προπατορικό αμάρτημα, ο λογικός θετικισμός, όλοι αυτοί οι περιορισμοί και οι περιοριστικοί μύθοι, όλα αυτά βασίζονται σε μια θερμοσκληρική πραγματικότητα. Εντάξει υπάρχουν και όρια φυσικά, κανείς δεν είναι τόσο τρελός ώστε να ισχυριστεί το αντίθετο, αλλά τα όρια αυτά δεν είναι τόσο δύσκαμπτα όσο μας έχουν μάθει πως είναι. Είναι πολύ πιο κοντά στην αλήθεια να πεις ότι δεν υπάρχουν καθόλου πρακτικά όρια και πως η πραγματικότητα είναι αυτό που αποφασίζουν οι άνθρωποι πως είναι. Αλλά μας πάνε από περιορισμό σε περιορισμό εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, το μεγαλύτερο εγκεφαλικό τριπάκι του κόσμου και χρειάζεται πραγματική αρνητική εντροπία για να ταράξεις τα θεμέλια. Όλα αυτά δεν είναι μαλακίες. Έχω πτυχίο στα μαθηματικά εγώ φίλε».

«Σπούδασα μηχανική πριν από πολύ καιρό», είπε ο Τζο. «Καταλαβαίνω πως μέρος από αυτά που λες είναι αλήθεια...»

«Όλα είναι αλήθεια. Η γη ανήκει στους γαιοκτήμονες λόγω μαγείας. Οι άνθρωποι λατρεύουν τους τίτλους ιδιοκτησίας στα γραφεία των κυβερνήσεων και δεν τολμούν να πατήσουν πάνω σε ένα τετραγωνικό μέτρο γης αν είναι γραμμένο σε ένα χαρτί πως ανήκει σε κάποιον άλλο. Είναι εγκεφαλικό τριπάκι, ένα είδος μαγείας και χρειάζεται η αντίθετη μαγεία για να σπάσει η κατάρα. Χρειάζεται απανωτά σοκ για να σπάσεις και να αποδιοργανώσεις την αλυσίδα εντολών του εγκεφάλου, τις «νοητικές χειροπέδες» όπως είχε γράψει ο Μπλέικ. Μιλάω φίλε για το στοιχείο του απρόβλεπτου: το ακανόνιστο, το ερωτικό, το Εριστικό. Όπως το είπε ο Τιμ Λίρι: ‘Οι άνθρωποι πρέπει να χάσουν το μυαλό τους προτού βρουν τα λογικά τους’. Δεν μπορούν να νιώσουν, να αγγίξουν και να μυρίσουν τη αληθινή γη όσο οι χειροπέδες στο κεφάλι τους πείθουν πως ανήκει σε κάποιον άλλο. Αν δε θες να το πεις μαγεία, πές το αντίστροφη ρύθμιση, η αρχή παραμένει η ίδια. Να βγούμε από το τριπάκι που μας επέβαλε η κοινωνία και να φτιάξουμε το δικό μας. Να επαναφέρουμε πραγματικότητες που υποτίθεται πως έχουν πεθάνει. Να φτιάξουμε καινούργιες πραγματικότητες. Αστρολογία, δαίμονες, η μετουσίωση της ποίησης από το χαρτί στην καθημερινή μας ζωή. Σουρεαλισμός, με πιάνεις; Ο Αντουάν Αρτό και ο Αντρέ Μπρετόν το συνόψισαν μια χαρά στο Πρώτο Σουρεαλιστικό Μανιφέστο: «πλήρης μεταμόρφωση του μυαλού και όλων όσων του μοιάζουν». Γνώριζαν για τις Πεφωτισμένες Στοές που ιδρύθηκαν στο Μόναχο το 1923 και ότι αυτές έλεγχαν την Γουόλ Στριτ και τον Χίτλερ και τον Στάλιν μέσω της μαγείας. Πρέπει να ασχοληθούμε με τη μαγεία κι εμείς για να μπορέσουμε να ξεκάνουμε τα μάγεια που έχουν κάνει στα μυαλά μας. Δόξα στην Έριδα. Με καταλαβαίνεις;»

~The Illuminatus! Trilogy, Robert Shea - Robert Anton Wilson (Book 1: The Eye in the Triangle)

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Ελλάδα.

Πράγματα που δε θέλετε να ακούσετε έναν Χαοϊστή να λέει

ευγενική προσφορά του Node Fizzgig and friends από το chaosmatrix.org

* Είμαι σίγουρος πως με λίγες μετατροπές θα το βελτιώσω.
* Μήπως είδε κανείς το τάλισμάν μου; Μου φένεται το έχασα.
* Ο Πάρσονς ήταν μαλάκας --- Για δες αυτό!
* Και τώρα, ήρθε η ώρα για την τριπλή επίκληση του Λόκι, του Κογιότε και του Μπαφομέτ.
* Βοήθεια!
* Άμα δε ξέρεις κάτι, δε μπορεί να σε βλάψει, έτσι δεν είναι;
* Μην ανησυχείς, τα πάντα είναι υπό έλεγχο.
* Ξέρω τι κάνω.
* Έχε μου εμπιστοσύνη.
* Χαστούρ, Χαστούρ, Χασ---
* Ουπς
* Όχι, έτσι το είχα σχεδιάσει, αλήθεια!
* Χαίρομαι που ρωτάς...
* Θεωρητικά, είναι σωστό.
* Ναι ξέρω, αλλά πρέπει να δεις και τον άλλο.
* Μα άμα είναι ήδη νεκρό, πως μετράει σαν θυσία;
* Ας είχα μερικά σκοινιά bungee jumping τώρα και θα σου έλεγα.
* Και μετά εμφανίστηκε ο Κθούλου.
* Πραγματικά εύχομαι να είχα λίγη κιμωλία τώρα...
* Όλοι χρειαζόμαστε ένα χόμπι έτσι δεν είναι;


+ 3 ακόμα για ευνόητους λόγους, προσφορά από το discordia.gr:

* Τώρα αυτό πώς ακριβώς προφέρεται;
* Χμ... Ενδιαφέρον... Δεν το ήξερα πως γίνεται...
* Δε γαμιέται...