Κουίζ Νεοφοβίας/Νεοφιλίας

Νεόφοβοι και Νεόφιλοι.

Έχουμε ξαναμιλήσει για τις 2 αυτές κατηγορίες σε αυτό το ποστ, κάποιο καιρό πριν. 

Επειδή όμως ξέρω πως στατιστικά μόνο το 23% θα πατήσει το λινκ κι από αυτό το 23% μόνο το 5% θα το διαβάσει ολόκληρο (χρησιμοποιώ το Ερισιανό Στατιστικό Μοντέλο, δηλαδή πετάς αυθαίρετα κάποια φαινομενικά τυχαία νούμερα) συνοψίζω:

Νεόφοβοι: Είναι η πλειοψηφία των ανθρώπων, εγκλωβισμένοι ακόμα στα πρώτα 3 εγκεφαλικά κυκλώματα (άμα δεν καταλαβαίνετε τι ακριβώς είναι αυτό, τότε προφανώς είστε καινούργιοι εδώ, οπότε σας καλωσορίζω και σας προτείνω να διαβάσετε τα ποστ με tag: Prometheus Rising). Είναι αυτοί που προσπαθούν να χωρέσουν τον κόσμο γύρω τους σε συγκεκριμένες και πεπερασμένες διαστάσεις, να του επιβάλλουν «νόμους», να μπορούν να τον προβλέψουν, να τον ελέγξουν. Συνήθως εναντιώνονται σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Δείτε τους σαν τους εκπρόσωπους της αδράνειας.

Νεόφιλοι: Αποτελούν τη μειοψηφία, έχουν ενεργοποιημένο τουλάχιστον ένα ακόμα εγκεφαλικό κέντρο. Είναι αυτοί που καλωσορίζουν την έκπληξη και χαμογελάνε όταν τα πράγματα ακολουθούν περίεργες τροπές. Συνήθως είναι καλλιτέχνες, και προσπαθούν να μετουσιώσουν στην πραγματικότητα ιδέες, σκέψεις και οράματα που αρχικά φαίνονται ξένα και ασύμβατα προς αυτή. Είναι οι μεταλλάξεις που βοηθάνε το είδος να εξελιχθεί. Δείτε τους σαν εκπρόσωπους της εντροπίας.

Σήμερα επανερχόμαστε και προσφέρουμε ένα κουίζ του RAW για να μπορείτε εύκολα να διακρίνετε τους Νεόφιλους ανάμεσά μας και να τους απομονώνετε εύκολα και αναίμακτα. Ή να τους στρατολογείτε γρήγορα, όσο είναι ακόμα Νεόφιλοι. Ανάλογα σε ποιο χρώμα του ουράνιου τόξου βρίσκεστε.

• Προσθέστε τον επόμενο όρο στη σειρά:

1. περπάτημα
2. ίππευση αλόγου
3. πτήση με αεροπλάνο
4. __________________

• Μια συγκεκριμένη εργασία μπορεί να γίνει είτε από κάποιο άνθρωπο, είτε από μια μηχανή. Θα πρέπει

1. να την κάνει ο άνθρωπος επειδή "ο διάβολος κρύβεται μέσα στην τεμπελιά".
2. να την κάνει ο άνθρωπος επειδή αλλιώτικα θα καταλήξει να βαριέται.
3. να την κάνει ο άνθρωπος επειδή η έμμισθη δουλειά είναι ο μόνος τρόπος για να οργανωθούν οι ανθρώπινες κοινωνίες.
4. να την κάνει η μηχανή επειδή ο σκοπός της τεχνολογίας είναι να ελευθερώσει τους ανθρώπους από τα δεσμά τους.

• Προσθέστε τον επόμενο όρο στη σειρά:

1. κυνήγι και συλλογή καρπών
2. αγροτική καλλιέργεια
3. βιομηχανία-εμπόριο
4. __________________

• Υπάρχει μια μαγική συσκευή με δύο κουμπιά, καθένα από τα οποία δημιουργεί συνθήκες ισότητας για τους ανθρώπους. Θα πατήσεις

1. το κουμπί που τους κάνει όλους εξίσου φτωχούς.
2. το κουμπί που τους κάνει όλους εξίσου πλούσιους.

• Η έμμισθη δουλειά

1. υπήρχε από πάντα και θα υπάρχει για πάντα.
2. είναι θεϊκή εντολή.
3. εμφανίστηκε σε μεγάλη κλίμακα στις ανθρώπινες κοινωνίες μόλις τα τελευταία 300 χρόνια.
4. θα ξεπεραστεί τα επόμενα 100 χρόνια.
5. θα ξεπεραστεί τα επόμενα 10 χρόνια.

• Ο καλύτερος τρόπος να ψάξει κάποιος για μορφές ανώτερης διάνοιας είναι
1. να βρει τη σωστή θρησκεία.
2. να υποστηρίξει το πρότζεκτ του Καρλ Σάγκαν ονόματι Cyclops, το οποίο σαρώνει το γαλαξία για ραδιοκύματα.
3. να ψάχνει για UFO.
4. να ψάχνει το δικό του νευρικό σύστημα.
5. να φτιάξει ένα αστρόπλοιο και να πάει να ψάξει μόνος του στο διάστημα

• Προσθέστε τον επόμενο όρο στη σειρά:

1. Black Pride
2. Φεμινιστικό Κίνημα
3. Gay Pride
4. _______________

Χρειάζεται μόλις 20 χρόνια για έναν προοδευτικό να γίνει συντηρητικός, χωρίς να αλλάξει ούτε μια ιδέα. Σε ένα συνεχώς εξελισσόμενο σύμπαν, αυτοί που μένουν στάσιμοι κινούνται προς τα πίσω.

Συνέντευξη του Robert Anton Wilson στο Conspiracy Digest

Ξέρω τι σκέφτεστε... Πάλι με αυτόν τον Robert Anton Wilson... Μα καλά, δεν βαρέθηκε; 
Ναι λοιπόν! Πάλι RAW! Ποτέ δεν κρύψαμε ότι είναι ο αγαπημένος μας εδώ μέσα, οπότε δεν καταλαβαίνω προς τι όλες αυτές οι διαμαρτυρίες... Εξάλλου μια πλύση εγκεφάλου, για να γίνει αποτελεσματικά, πρέπει να επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το Illuminati Papers.
Διαβάστε τώρα και ήσυχα, αλλιώς θα αναγκαστώ να χρησιμοποιήσω την τεχνική του Κιούμπρικ, με την 9η του Μπετόβεν και όλα τα κομφόρ.

C.D.: Πόσο σοβαρά να πάρουμε την κατά τα άλλα διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα τριλογία – Illuminatus! Trilogy – που έγραψες μαζί με τον Robert Shea?

Wilson: Πραγματικά δε μου αρέσει να με παίρνετε στα σοβαρά. Οι σοβαροί άνθρωποι είναι τόσο κατσούφηδες και σφιγμένοι που πραγματικά με κάνουν να θέλω να χορέψω γυμνός στο γρασίδι παίζοντας φλάουτο. Φυσικά, όπως λέει και η Μάβις στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, τίποτα δεν είναι αληθινό αν δε σε κάνει να γελάς, αλλά δεν το κατανοείς πραγματικά ώσπου να σε κάνει να κλάψεις. Η κατάσταση της ανθρωπότητας είναι κωμικοτραγική, εφόσον είμαστε όλοι εξημερωμένοι πίθηκοι με καταπληκτικούς εγκεφάλους των 30 δισεκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων, τους οποίους χρησιμοποιούμε σπάνια με αποτελεσματικό τρόπο λόγω καταδυνάστευσής τους από άλλα παλαιότερα εγκεφαλικά κέντρα του πίσω εγκεφάλου που συνυπάρχουν και σε άλλα θηλαστικά. Δηλαδή, αυτό που εννοώ, είναι πως ζούμε στον πλανήτη των πιθήκων φίλε. Αυτό είναι αστείο ή σοβαρό; Εξαρτάται από το εύρος του χιούμορ σου υποθέτω.

C.D.: Συγκεκριμένα, περιμένεις πραγματικά να πιστέψουμε πως διάφορες μυστικές εταιρείες που ανταγωνίζονται η μία την άλλη μυούν και στη συνέχεια καθοδηγούν τα διάφορα πνευματικά, θρησκευτικά, καλλιτεχνικά και τεχνολογικά ρεύματα του κόσμου; Ή μήπως το σενάριο των μυστικών εταιρειών που εμφανίζεται στο βιβλίο είναι απλά μια παρωδία των διάφορων ακροδεξιών θεωριών που κυκλοφορούν; Ή μήπως είναι ένας τρόπος να δραματοποιήσεις τις συγκρούσεις των απολυταρχικών και ελευθεριακών τάσεων που λαμβάνουν χώρα; Ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από την δική σου τεχνική προπαγάνδας;

Wilson: Όπως λέει και ο Lichtenberg, «Αυτό το βιβλίο είναι ένας καθρέφτης. Όταν κοιτάζει μέσα ένας πίθηκος, κανένας φιλόσοφος δεν κοιτάζει έξω». Το Illuminatus!, όπως η Linda Lovelace, είναι τα πάντα για τους πάντες. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που γράφτηκε κάτω από το πρίσμα του πολυμοντελικού αγνωστικισμού βασισμένου πάνω στις μοντέρνες θεωρίες της κβαντικής φυσικής. Ο συγγραφέας που κάθεται στο θρόνο του και παρακολουθεί τον κόσμο με το λεγόμενο Αντικειμενικό Μάτι του Θεού, είναι τόσο παρωχημένος όσο ο κακομοίρης παπάς που λέει «Ελάτε στην εκκλησία μου, έχω τη μία και αληθινή θρησκεία». Η μόνη φιλοσοφία που μπορούμε να αποδεχτούμε ειλικρινά στην παρούσα φάση της εξέλιξής μας είναι ο αγνωστικισμός, ή αλλιώς ο οντολογικός πλουραλισμός. Το μωσαϊκό των ανταγωνιστικών συνομωσιών στο Illuminatus! είναι μια παρωδία της διαδεδομένης δαιμονολογίας των Δεξιών και των Αριστερών. Είναι επίσης μια σοβαρή πρόταση για ένα πιο σχετικό –με την έννοια του Αϊνστάιν- μοντέλο, αντί για το μονολιθικό Νευτώνιο μοντέλο θεωριών που ασπάζονται οι συνωμοσιολόγοι. 

            Ένας από τους αναγνώστες που φαίνεται να έχει κατανοήσει το βιβλίο είναι ο Δρ Τίμοθι Λίρι, που μου είπε πέρυσι, πως οι περιπέτειές του με τον εισαγγελέα, το FBI, την CIA, τα Μασωνοειδή, την Άδελφότητα των Αρείων, τους Weather Underground, την Al Fattah, κλπ, ήταν ακριβώς όπως τα περιγράφουμε στα πιο παράλογα και «τρελά» κομμάτια του Illuminatus! Ο Τιμ λέει πως συναντάς τις ίδιες 24 συνωμοσίες όπου κι αν πας. Συγκεκριμένα, ανέφερε πως αναγνώρισε τις ίδιες 24 παλαιολιθικές συμμορίες να μάχονται για την κυριαρχία μέσα στις φυλακές όπου τον είχε στείλει το FBI, με αυτές που είχε αναγνωρίσει στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Φυσικά βέβαια, αυτές που είναι στο Χάρβαρντ μιλάνε πολύ καλύτερα αγγλικά…

Εγώ βλέπω το παιχνίδι εξουσίας να παίζεται σε τρία επίπεδα καταναγκασμού και απάτης.

Πρώτο, παλαιότερο και ακόμα πιο ισχυρό επίπεδο είναι η ίδια η κυβέρνηση, το μονοπώλιο στην ισχύ (στρατιωτική ισχύ, αστυνομική ισχύ κλπ), που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να παίρνουν με το έτσι θέλω φόρους από τις σκλαβωμένες ή παραμυθιασμένες μάζες.

Δεύτερο, παράγωγο αυτής της πρωτόγονης κατάστασης είναι το επίπεδο των γαιοκτημόνων, το μονοπώλιο των θηλαστικών στην περιοχή που ζουν που επιτρέπει στους αντιπρόσωπους του βασιλιά (γαιο-κτήμονες) να απομυζούν λεφτά (ενοίκιο) από οποιονδήποτε ζει στην περιοχή τους. Το ενοίκιο είναι η κόρη της φορολογίας. 

Τρίτο και πιο πρόσφατο, είναι το χρηματικό επίπεδο, το μονοπώλιο στην έκδοση χρήματος που επιτρέπει σε αυτούς που το ελέγχουν να απομυζούν επιτόκιο από τη δημιουργία των χρημάτων και από τη συνεχή ροή των χρημάτων. Το επιτόκιο είναι ο γιος του ενοικίου, του ενοικίου των χρημάτων. 

Εφόσον οι περισσότεροι άνθρωποι που εμπλέκονται σε τέτοιες ομιχλώδεις πρακτικές δύσκολα παραδέχονται αυτό που κάνουν και είναι εθισμένοι στις ίδιες υποκρισίες που είναι και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, θεωρώ πως όλες οι ομάδες εξουσίας πιστεύουν ειλικρινά πως αυτό που κάνουν είναι το σωστό και πως όλοι όσοι τους αντιτίθενται είναι τρελοί και ριζοσπάστες. Πέρα από τους Κλίνγκονς στο Σταρ Τρεκ, δεν έχω συναντήσει έναν πραγματικό θηρευτή που να δικαιολογεί τις πράξεις του χρησιμοποιώντας καθαρά Μακιαβελικά επιχειρήματα. Πιστεύω πραγματικά πως ο Saroyan είχε δίκιο, όσο αφελές κι αν ακούγεται, όταν έλεγε πως «κάθε άνθρωπος είναι καλός στα μάτια του».

(τα προηγούμενα γράφτηκαν το 1976. Αυτά που ακολουθούν είναι γραμμένα το 1979)

            Η διαφορά μεταξύ εμένα και του Conspiracy Digest είναι πως το C.D. ορίζει την Εξουσιαστική Ελίτ ως κάποιους άλλους. Εγώ ορίζω την Εξουσιαστική Ελίτ ως τον εαυτό μου και τους φίλους μου.

            Με το C.D. συμφωνούμε πως κατέχουν εξουσία και δύναμη όσοι: α) έχουν το μονοπώλιο των όπλων (κυβερνήσεις), β) έχουν το μονοπώλιο της γης (γαιοκτήμονες), και γ) έχουν το μονοπώλιο των χρημάτων (τράπεζες). Διαφωνούμε στο γεγονός ότι το C.D. θεωρεί τις εξουσίες αυτές ως τις μόνες που έχουν σημασία στον κόσμο μας. Εγώ αναγνωρίζω και άλλη μια εξουσία και δύναμη. Τη δύναμη του μυαλού.

            Η δύναμη του μυαλού (οι εργασίες όλων των καλλιτεχνών, επιστημόνων από την αυγή της ανθρωπότητας, αλλά κυρίως από τον 19^ο αιώνα και μετά), δημιουργεί τον «πραγματικό κόσμο» για τον οποίο ανταγωνίζονται τα μονοπώλια στον 20^ο αιώνα. Όμοια, η δύναμη του μυαλού σήμερα, φτιάχνει τον «πραγματικό κόσμο» για τον οποίο θα μάχονται τα μονοπώλια του 21^ου αιώνα. Οι άνθρωποι του Μυαλού φτιάχνουν τις πραγματικότητες για τις οποίες πολεμούν οι άνθρωποι της Δύναμης και οι άνθρωποι του μυαλού φτιάχνουν ακόμα και τις τεχνικές με τις οποίες πολεμούν…

Χαοτική Μαγεία

~ του Ray Sherwin

Η Χαοτική Μαγεία έχει τις ρίζες της σε όλες τις αποκρυφιστικές παραδόσεις και στα έργα πολλών μελετητών. Αν υπάρχει ένα άτομο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για το συγκεκριμένο «ρεύμα», αν και χωρίς να το θέλει, το άτομο αυτό θα ήταν ο Austin Osman Spare, το μαγικό σύστημα του οποίου είναι εξ ολοκλήρου βασισμένο στην αυτοεικόνα του και σε ένα εγωκεντρικό μοντέλο απεικόνισης του σύμπαντος. Δεν ήταν πρόθεσή του να χρησιμοποιηθεί από άλλους το σύστημα του, καθώς φτιάχτηκε αποκλειστικά για προσωπική χρήση και ήταν ξεκάθαρο πως δεν θα μπορούσε να επωφεληθεί από αυτό κανείς άλλος. Ούτε έπεσε στην παγίδα του να υποθέτει πως οι πληροφορίες που αποκαλύφθηκαν σε αυτόν (ή που προήλθαν από αυτόν) ίσχυαν για όλη την ανθρωπότητα όπως πιστεύουν όλοι οι «μεσσίες». Ο Άλιστερ Κρόουλι τον θεωρούσε ως τον «μαύρο αδερφό» του, επειδή αρνήθηκε να αποδεχθεί τον «νόμο» του Θελήματος και προτιμούσε να δουλεύει πέρα και πάνω από δόγματα και κανόνες, βασισμένος πάνω στην διαίσθηση και στη γνώση που αναδύεται από τα βάθη του εαυτού.

Η πιο πρόσφατη δημόσια έκφραση της Χαοτικής Μαγείας έχει γίνει μέσα από το τάγμα των Illuminates of Thanateros, που ξεκίνησα εγώ με τον Peter Carroll το 1978. Στόχος μας τότε ήταν να εμπνεύσουμε - και όχι να οδηγήσουμε - μάγους που ενδιαφέρονταν να ασχοληθούν με το Χάος και το κάναμε δημοσιεύοντας ιδέες πρακτικής φύσεως. Η διαφορά της προσέγγισής μας με αυτήν του Spare είναι πως εμείς ενδιαφερόμαστε και για ομαδικές μαγικές πρακτικές, όπως και για μοναχικές. Η ανταπόκριση στα γραπτά μας ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο φανταζόμασταν και μέχρι το 1982 υπήρχαν ομάδες που ασχολούνταν στην Αγγλία, στην Αυστραλία, στην Αίγυπτο και στη Γερμανία, όπως επίσης και ομάδες σαν τον «Κύκλο του Χάους» και πολλά άτομα τα οποία ασχολούνταν μόνα τους.

Οι δυσκολίες ενός τέτοιου τάγματος έγιναν γρήγορα προφανείς. Κάτι που σε εμάς φαινόταν απλό, και στη σύλληψη και στην τεχνική, δεν ήταν τόσο απλό σε ανθρώπους που είχαν υποφέρει κάτω από τις παράδοξες και ανόητες πολυπλοκότητες αυτού που τώρα αναφέρεται ως «παραδοσιακή μαγεία». Αυτό μας έφερε σε αρκετά δύσκολη θέση, γιατί σήμαινε πως ένα μαγικό σύστημα, το οποίο εξ’ ορισμού δεν γινόταν να διδαχθεί, τώρα έπρεπε να διδαχθεί. Ο Pete και εγώ αποφεύγαμε τις ιεραρχίες και τους γκουρού σαν πανούκλα και τώρα αναμενόταν από εμάς όχι μόνο να διδάξουμε, αλλά και να οδηγήσουμε.

Έχει ήδη ειπωθεί πως όλα τα μαγικά συστήματα έχουν την ίδια κατάληξη.  Δεν πιστεύω πως ισχύει κάτι τέτοιο, γιατί πάρα πολλά από αυτά τα συστήματα περιορίζουν τα μέλη τους σε τόσο στενές παραμέτρους δόγματος και ψευτοηθικής, που το ένστικτο και η φαντασία ασφυκτιούν κάτω από το βάρος κανόνων και δογμάτων. Από την άλλη δεν μπορείς να διαλέξεις ένα μονοπάτι, αν δεν το συγκρίνεις με άλλα μονοπάτια, και ο περιορισμός σε ένα μονοπάτι, σε κάθε περίπτωση, θα περιορίσει τον τρόπο σκέψης και τις επιλογές.

Σταδιακά, βρήκαμε μια λύση σχετικά με το πώς να διδάξεις κάτι που δεν διδάσκεται. Δεν δόθηκαν ποτέ κανόνες, μόνο προτάσεις. Δεν γινόταν αναφορά σε μεταφυσικά πιστεύω τα οποία αφήνονταν στην προσωπικότητα του καθένα, όπως για παράδειγμα την μετενσάρκωση ή την ύπαρξη θεού. Οι ιδέες αυτές ούτως οι άλλως δεν επηρεάζουν την απόδοση της πρακτικής μαγείας και ο καθένας καταλήγει στα δικά του συμπεράσματα αρκετά γρήγορα. Ξέραμε πως ήμασταν στο σωστό δρόμο όταν αρχίσαμε να συλλέγουμε τις πληροφορίες που μας έστελναν άτομα και ομάδες. Χωρίς καμία εξαίρεση, όλοι όσοι μας έστειλαν τα αποτελέσματά τους, είχαν θεωρήσει τις τεχνικές εξαιρετικά αποδοτικές, αλλά – και αυτό είναι το σημαντικό κομμάτι, όλοι είχαν καταλήξει σε διαφορετικά συμπεράσματα σε φιλοσοφικά θέματα. Το γεγονός ότι ενώ είχαν καταλήξει σε τόσο διαφορετικά συμπεράσματα, ήθελαν ακόμα να παραμείνουν μέσα στα χαλαρά πλαίσια οργάνωσης που είχαμε βάλει, ήταν το πιο ενθαρρυντικό απ’ όλα. 

Το να απαριθμήσω τις πρακτικές της Χαοτικής Μαγείας είναι αχρείαστο καθώς υπάρχει αρκετή βιβλιογραφία πάνω στο θέμα. Ίσως όμως να είναι χρήσιμο να αναφερθώ σε μια κοινή παρανόηση που αναπαράγεται από ανθρώπους που γράφουν σε διάφορα περιοδικά του «χώρου». Υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη λέξη Χάος, κάποιοι πιστεύουν πως η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτές καθαυτές τις πρακτικές. Κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την αλήθεια. Ενώ είναι σωστό πως μερικά μοντέλα γνώσης είναι αποτελεσματικά επειδή συγχέουν τις λογικές διεργασίες του νου, τελικά όμως οδηγούν στη διαύγεια και οι μάγοι που εντρυφούν στο χαοτικό ρεύμα, είναι πολύ συνεπείς και σχολαστικοί στον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την εργασία τους. Αυτή είναι μια συνήθεια που κληρονομήθηκε από το “93 Current”. Χρησιμοποιούμε τον όρο Χαοτική Μαγεία ή Μαγεία του Χάους για να αναδείξουμε την τυχαιότητα που διέπει το σύμπαν και τη σχέση όλων μας με αυτό. Το Χάος αντιπροσωπεύει αυτή τη φιλοσοφία και ενισχύει την ιδέα πως δεν υπάρχει κάποιο μόνιμο μοντέλο που να περιγράφει τη σχέση οποιουδήποτε με αυτά που δεν είναι. Η λέξη περικλείει όχι μόνο όσα γνωρίζουμε ως αληθινά, αλλά επίσης και όσα υποψιαζόμαστε πως είναι, όπως επίσης και τον κόσμο των εντυπώσεων, την τρέλας και των άπειρων πιθανοτήτων.

Αν υπήρχε ένα Μανιφέστο του Χάους, πιθανώς να πήγαινε κάπως έτσι: Δεν πιστεύω σε τίποτα. Ξέρω αυτά που ξέρω (gnosis) και φτιάχνω θεωρίες οι οποίες μπορεί να τις εισάγω στο σύστημα υιοθετημένων πιστεύω μου, όταν οι θεωρίες αυτές έχουν δοκιμαστεί, αλλά μπορεί και να μην το κάνω. Δεν υπάρχουν ούτε θεοί ούτε δαίμονες, εκτός από αυτούς που έχω προγραμματιστεί να αποδέχομαι και από αυτούς που έχω ο ίδιος φτιάξει. Δημιουργώ και καταστρέφω πεποιθήσεις και πιστεύω ανάλογα με τη χρησιμότητά τους. Όπως λένε και οι σοφοί «τίποτα δεν είναι αληθινό, τα πάντα επιτρέπονται», - αρκεί να μην παρεμβαίνει με κάποιον άλλο.

Σε ομαδικό επίπεδο, χρειάζεται φυσικά μια συνεννόηση κάποιου είδους. Χρησιμοποιώ τη λέξη συνεννόηση, γιατί άλλες περιγραφές όπως «κοινά συμφωνημένη πραγματικότητα» θα ήταν παραπλανητικές, καθώς δεν μπορεί να είναι κοινή άλλη πραγματικότητα από την σταθερή. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να εκτιμηθεί. Καθοδήγηση στον τομέα των πρακτικών τεχνικών είναι πάντα χρήσιμη, αλλά το να βασίζεται κάποιος αποκλειστικά στα βιβλία, ακόμα και στα βιβλία πάνω στη Χαοτική Μαγεία, θα πρέπει να περιορίζεται στο ελάχιστο και να αναπτύσσεται η εργασία βάση ενστίκτου.

Οι ομαδικές εργασίες εμπίπτουν συνήθως σε τέσσερις κατηγορίες – πειραματικές, μυσταγωγικές, τελετουργικές και εορταστικές (για τις οποίες μπορούν να έρθουν σε επαφή πολλές ομάδες), αν και σε καμία περίπτωση οι 4 αυτές κατηγορίες δεν μπορούν να συνοψίσουν όλο το εύρος των ομαδικών εργασιών. Το πιο σημαντικό σε μια ομάδα που ασχολείται με οποιοδήποτε είδος μαγικών εργασιών, είναι να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια ατμόσφαιρα που ερεθίζει και εμπνέει τη φαντασία. Οι ομάδες που υπάρχουν ήδη έχουν, σε μεγάλο ποσοστό, απομακρυνθεί από την προσέγγιση που επικρατούσε τη δεκαετία του 70, ότι δηλαδή οι θεατρικές αναπαραστάσεις είναι αχρείαστες. Χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέσο που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της μαγικής ατμόσφαιρας που θέλουν να δημιουργήσουν. Χρησιμοποιούνται μερικές φορές τα παραδοσιακά μαγικά όπλα, αλλά συνήθως δημιουργούνται και καινούργια όπλα, μοναδικά στην κάθε ομάδα. Οι μάσκες και οι ρόμπες είναι αποτελεσματικές και άρα χρησιμοποιούνται κατά κόρον, ενώ και η γύμνια είναι συνήθης πρακτική.

Αναφορικά με την πειραματική μαγεία, η δημιουργία σφραγίδων (sigils) είναι το πιο διαδεδομένο θέμα, αλλά η τηλεκίνηση, η παρ’ αίσθησην αντίληψη και η τηλεπάθεια, όπως και άλλες μέθοδοι αύξησης δύναμης έχουν μελετηθεί επίσης, άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο.

Προσπαθώντας να γίνουμε αυτό που είμαστε

~ του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον

Αν κάνετε μια βόλτα σε ένα μουσείο τέχνης, θα παρατηρήσετε πως ο Βαν Γκονγκ δεν ζωγραφίζει τον ίδιο κόσμο που ζωγραφίζει  ο Ρέμπραντ, ο Πικάσο δε βλέπει τον κόσμο όπως τον βλέπει ο Γκόγια, ο Σαλβαντόρ Νταλί δεν μοιάζει με κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό του και γενικά, κανείς πρωτοκλασάτος καλλιτέχνης δεν έγινε «κλασικός» κάνοντας κάτι που είχε ήδη γίνει, ή ακολουθώντας τις πρακτικές και τις συνήθειες που ακολουθούσαν όλοι οι άλλοι της εποχής του.

Και στην επιστήμη, τα ονόματα του Αϊνστάιν, των Κιουρί, του Μπορ, του Χάιζενμπεργκ, του Σκρόντινγκερ, του Τζον Μπελ κλπ, συνεχίζουν να ζουν μέχρι σήμερα επειδή κανείς τους δεν είχε σαν Ευαγγέλιο τα λόγια και τους νόμους του Νεύτωνα. Έκαναν όλοι πρωτότυπες και απρόβλεπτες πρωτοπορίες στη βασική θεωρία.

Και, στην περίπτωση που πιστεύετε πως όλα αυτά ισχύουν στο πλαίσιο των «τεχνών και επιστημών», σκεφτείτε τους πιο επιτυχημένους βιομήχανους. Ο Χένρι Φορντ δεν έγινε πλούσιος αντιγράφοντας το ατμόπλοιο του Φούλτον. Έφτιαξε ένα τόσο φτηνό αυτοκίνητο που ήταν προσιτό από όλους. Ο Χάουαρντ Χιουζ έκανε ταινίες που κανείς άλλος δε θα τολμούσε να κάνει, και συνέχισε μεταπηδώντας στον χώρο των αερογραμμών, όπου έφερε κι εκεί επαναστατικές ιδέες. Ο Μπακμίνστερ Φούλερ  δεν αντέγραψε την κυβική αρχιτεκτονική άλλων αρχιτεκτόνων, αλλά ανακάλυψε τον Geodesic dome. Με μια πρόσφατη καταμέτρηση, υπάρχουν πάνω από 300,000 δικά του κτίρια, κάνοντάς τον ίσως τον πιο επιτυχημένο αρχιτέκτονα στην ιστορία. Ο Στιβ Βόζνιακ δεν αντέγραψε τους υπολογιστές της εποχής του, αλλά ανακάλυψε έναν που ακόμα και ένας αδαής από τεχνολογία (όπως είμαι εγώ) θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει (και ακόμα και να ευχαριστηθεί), ο Μπιλ Γκέιτς ανακάλυψε νέα είδη λογισμικού κλπ.

Χρειαζόμαστε συχνή υπενθύμιση αυτής της αλήθειας, γιατί ζούμε σε ένα κόσμο που μια πληθώρα από πανίσχυρες δυνάμεις δουλεύουν μέσα στο κεφάλι μας, από τη στιγμή της γέννησής μας, στο σχολείο και στην εργασία μας, δυνάμεις που προσπαθούν να καταπιέσουν και να καταστείλουν των ατομικότητά μας, τη δημιουργικότητά μας, και πάνω απ’ όλα την περιέργειά μας. Με λίγα λόγια προσπαθούν να καταστρέψουν οτιδήποτε μας δίνει κίνητρο και μας κάνει να σκεφτόμαστε ανεξάρτητα.

Οι γονείς μας ήθελαν να φερόμαστε όπως τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς μας. Έκαναν σαφές ότι δεν ήθελαν ένα παιδί το οποίο να φαίνεται «περίεργο», «παράξενο» και «διαφορετικό», ή (θεός φυλάξει) «υπερβολικά έξυπνο για την ηλικία του».

Μετά πήγαμε στο σχολείο, σε μια μοίρα χειρότερη από τον Θάνατο και την Κόλαση. Είτε καταλήξαμε σε κάποιο δημόσιο σχολείο, είτε σε κάποιο ιδιωτικό, μάθαμε δύο βασικά πράγματα:

1. Υπάρχει Μία Σωστή Απάντηση για κάθε Ερώτηση

2. Εκπαίδευση σημαίνει να απομνημονεύεις τη Σωστή Απάντηση και να την παπαγαλίζεις σε μια «Εξέταση».

Η ίδια τακτική ακολουθείται καθ’ όλη τη διάρκεια της «εκπαίδευσής» μας στο Γυμνάσιο και το Λύκειο και (πέρα από λίγες εξαιρέσεις) στο Πανεπιστήμιο.

Σε όλη της διάρκεια αυτής μας της «εκπαίδευσης» βομβαρδιζόμαστε από την οργανωμένη θρησκεία. Οι περισσότερες θρησκείες, σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, μας μαθαίνουν κι αυτές την «μία σωστή απάντηση», την οποία οφείλουμε να αποδεχτούμε χωρίς πολλά πολλά. Ακόμα χειρότερα, επιχειρούν να μας τρομοκρατήσουν με απειλές μεταθανάτιων βασανιστηρίων, όπου θα ψηνόμαστε, θα τηγανιζόμαστε και θα βράζουμε, αν τολμήσουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, έστω και λίγο.

Μετά από 18-30 χρόνια αυτής της πλύσης εγκεφάλου, μας αμολάνε στην αγορά εργασίας, όπου μαθαίνουμε και προσπαθούμε να γίνουμε κουφοί, χαζοί και τυφλοί. Οφείλουμε να λέμε στους ανωτέρους μας πάντα αυτό που θέλουν να ακούσουν, αυτά που ταιριάζουν στις προκαταλήψεις που κουβαλάνε και στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται. Αν παρατηρήσουμε κάτι το οποίο δε θα θέλουν να ξέρουν, μαθαίνουμε να μένουμε σιωπηλοί. Αν δεν το κάνουμε…

«Άλλη μια λέξη να βγει από το στόμα σου, θα σε απολύσω!»

Όπως λέει και ο Μπομπ Ντομπς, «Ξέρεις πόσο χαζός είναι ο μέσος άνθρωπος; Ε, λοιπόν, μαθηματικά μιλώντας, οι μισοί από αυτούς είναι ακόμα πιο χαζοί».

Ο «Μπομπ» μπορεί να έχει μπερδέψει τις μαθηματικές ερμηνείες του μέσου όρου και του ποσοστού, αλλά πέρα απ’ αυτό πέτυχε κέντρο. Μισοί από τους ανθρώπους που γνωρίζεις, φαίνονται να είναι πιο χαζοί κι από ένα σακί με πέτρες. Δεν γεννήθηκαν έτσι. Κάθε μωρό όταν γεννιέται έχει μια έμφυτη περιέργεια και τάση για πειραματισμό και για εξερεύνηση. Παίρνει περίπου το ένα τρίτο της ζωής μας για να καταστραφεί αυτή η περιέργεια και η τάση για πειραματισμό, αλλά τελικά, τις περισσότερες φορές, καταλήγουμε να γίνουμε μέλη ενός πειθήνιου κοπαδιού.

Τα ανθρώπινα κοπάδια ξεκίνησαν με μέλη που ήταν πιθανές ιδιοφυίες, πριν η καλοσχεδιασμένη συνομωσία της κοινωνικής ομοιομορφίας καταστρέψει τα μυαλά τους. Όλοι μας μπορούμε να επαναδιεκδικήσουμε αυτή τη χαμένη ελευθερία μας, άμα το θέλουμε αρκετά και προσπαθήσουμε σκληρά για αυτό.

Εγώ δουλεύω πάνω σ’ αυτό τα τελευταία 50 χρόνια, και ακόμα και σήμερα, κομμάτια του εαυτού μου λειτουργούν σαν ρομπότ ή ζόμπι. Το να μάθει κάποιος «το πώς να γίνει αυτό που είναι» (για να χρησιμοποιήσουμε και μια φράση του Νίτσε), μπορεί να πάρει μια ολόκληρη ζωή, αλλά σίγουρα είναι το καλύτερο παιχνίδι που υπάρχει!

Το μίνι Μανιφέστο του Μάγου-Δημιουργού

απο τον Joshua Madara - 6 Ιουνίου 2011 

Κάθε επαρκώς προηγμένη τεχνολογία είναι απαράλλακτη από μαγεία // Arthur C. Clarke
Κάθε επαρκώς προηγμένο έργο είναι απαράλλακτο απο το παιχνίδι // Seb Paquet

Η λέξη Magic - Mαγεία (όπως και η λέξη μηχανή) προέρχεται απο μια πρώτο-ινδοευρωπαϊκή λέξη που σημαίνει “να είναι ικανός" ή "να έχει δύναμη" – ο μάγος είναι αυτός που μπορεί.  Η λέξη Sorcery - Mαγεία προέρχεται απο μια λατινική λέξη και σημαίνει την ικανότητα να επηρεάσεις τη μοίρα – ο μάγος είναι αυτός που μπορεί να φέρει αλλαγή στα πράγματα. Το αρχέτυπο του Μάγου υπονοεί ένα άτομο που έχει εξαιρετικό, ακόμη και μυστηριώδη έλεγχο πάνω στον εαυτό του και στις καταστάσεις.

Η τεχνολογία μπορεί να είναι ένα μέσο ελέγχου των καταστάσεων γύρω μας και  απο την Αναγέννηση και μετά, σταδιακά υπερίσχυσε της μαγείας. 

Η μαγεία υποχώρησε, αλλά δεν πέθανε. Επιβιώνει όχι μόνο στην αρχαϊκή αρκάνα των αταβιστών, των Λουδιτών και των αποκαλούμενων ¨πρωτόγονων¨, αλλά και σε ένα μικρό αλλά όλο και αυξανόμενο αριθμό ατόμων που βλέπουν οτι η τεχνολογία και η μαγεία δεν είναι ουσιαστικά διαφορετικές έννοιες, οτι και οι δύο είναι μέσα ανακάλυψης και έκφρασης των προθέσεων μας, της επανατροφοδοτούμενης χαρτογράφισης πιθανών αλλά και φυσικών κόσμων.

Μια νέα χιλιετία – είσοδος: το Kίνημα των Δημιουργών. Άνθρωποι που δημιουργούν πράγματα μόνοι τους (DIY) ή με άλλους μαζί (DIYWO), με σκοπό να βελτιώσουν τη ζωή τους. Άνθρωποι μοιράζονται ελεύθερα τη γνώση της δημιουργίας μαζί με άλλους ανθρώπους. Οχι για το κέρδος, ούτε για να εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλο, αλλά για διασκέδαση, περιέργεια και αγαθή πρόθεση. Οι άνθρωποι μετατρέπονται απο καταναλωτές και θύματα των περιστάσεων, σε δημιουργούς και κυρίαρχους του πεπρωμένου.

Ικανοί άνθρωποι. Δυνατοί άνθρωποι. Άνθρωποι που μπορούν. Μαγικοί άνθρωποι, voodoo άνθρωποι. 

Αυτό στάθηκε δυνατό χάρη σε μια απλή αλήθεια αυτού του περίπλοκου προσαρμοζόμενου συστήματος που είμαστε: Ο οποιοσδήποτε από εμάς έχει τη δυνατότητα και μπορεί να το κάνει.
Αφήστε μας να εκφράσουμε τη μαγεία μέσα απο τα νέα μέσα τέχνης, όπως ακριβώς οι πρόγονοι μας την εξέφρασαν μέσα απο παραδοσιακές τέχνες όπως το σχέδιο, η ζωγραφική, η γλυπτική, το γράψιμο, το τραγούδι, ο χορός κτλ, αλλά και με διαφορετικό τρόπο απο ότι αυτοί. Θα συντάξουμε τα δικά μας Ξόρκια Δημιουργίας, μιλώντας σε ηλεκτρικές γλώσσες.
Αφήστε μας να υλοποιήσουμε τα μαγικά μας αντικείμενα απο 3D εκτυπωτές αντί απο ασήμαντα μπιχλιμπίδια. 
Αφήστε μας να επικαλεστούμε δαιμονικές οπτασίες και φωνές απο παράξενες διαστάσεις πληροφορίας. Αφήστε μας να συγχρονίσουμε τελετές απο το Geoloqi, όχι για να τιμήσουμε νεκρούς θεούς, αλλά για να συμμετέχουμε πλήρως και σε βάθος στην ανακάλυψη και πραγμάτωση των ατομικών και κοινών μας σκοπών.

Αφήστε μας να γίνουμε σαν θεοί, να δημιουργήσουμε κατ' εικόνα μας , δίνοντας σάρκα στα παιδιά του μυαλού μας.

Η τεχνολογία δεν ήταν ποτέ πιο προσβάσιμη. 

Όσα δημιουργώ στο hyperRitual είναι απλά μια μικρή λεπτομέρεια της κορυφής του παγόβουνου σε σχέση με όσα είναι δυνατά απο τη σύνθεση μαγείας και τεχνολογίας. Ο κόσμος είναι έτοιμος. Εσείς είστε έτοιμοι. Εδώ είναι ο χώρος, αυτή είναι η στιγμή. Ονειρευτείτε την. Πράξτε την. Γίνεται αυτή, η αλλαγή που θέλετε να δείτε στον κόσμο.

Joshua Madara

μετάφραση στα ελληνικά, discordia.gr 

Επαναμυθεύοντας την "πραγματικότητα"

Περίπου μία δεκαετία πίσω, είχαμε στήσει με μια καλή μου φίλη μια ραδιοφωνική εκπομπή για μύθους και συμβολισμούς. Kάναμε αφηγήσεις με διάφορες θεματικές ενώ σχετική μουσική διέκοπτε ανακουφιστικά την λογοδιάρροια μας. Είχα στήσει και ένα blog σαν απόηχο αυτής της προσπάθειας που αν και δεν κράτησε πολύ έχει παραμείνει ψηλά στην επισκεψιμότητα όσων ψάχνουν για μύθους. Το όνομα και στις δύο αυτές μισοτελειωμένες προσπάθειες ήταν «Επαναμυθεύσεις». Και αν και οι προσπάθειες ατόνησαν, δέκα χρόνια μετά, η λέξη αυτή επανέρχεται σχεδόν καθημερινά μπροστά από το βλέμμα μου, σε πολλές περιστάσεις. Ερχόταν μπροστά στο βλέμμα μου, είτε άκουγα μία καινούρια εκδοχή ενός γνωστού μύθου, είτε παρακολουθούσα την κατασκευή των ειδήσεων απο τα μέσα, είτε έπαιζα ένα καινούριο παιχνίδι, είτε μιλούσα σε φίλους ή μαθητές, είτε διάβαζα ένα καινούριο για μένα μαγικό τυπικό. Επαναμύθευση...

Τότε με είχε συνεπάρει αυτός ο όρος. Είχα περάσει θυμάμαι μόλις από τους αρχετυπικούς συμβολισμούς του Jung στον Georges Bataille και τη βεβαιότητα του ότι «ζούμε μέσα σε ένα μύθο που αποτελεί την ίδια την απουσία του μύθου» και είχα καταλήξει επίσης με βεβαιότητα ότι οι ταχύτητες του μοντερνισμού επιβάλουν το τέλος των μύθων. Ποιός έχει ανάγκη το μύθο και τον συμβολισμό όταν μπορεί να έχει απευθείας σύνδεση με την «πραγματικότητα»? Άμεση, εύπεπτη, δραματοποιημένη, hardcore πραγματικότητα, κατασκευασμένη για τα μάτια μας και μόνο από μετρ του είδους.

Όταν αργότερα ανέτρεψα (μην ενθουσιάζεστε, ακόμη το δουλεύω) έννοιες όπως «πραγματικότητα» και «είναι» από τις αμέτρητες βεβαιότητες μου, δυναμιτίζοντας όλο το οικοδόμημα των επιχειρημάτων μου απέναντι σε θεούς και ανθρώπους, κατέφυγα πάλι στους μύθους. Εκεί βρήκα ανακούφιση, εκεί βρήκα κατανόηση και κυρίως εκεί βρήκα την πολυμορφία των εικόνων χωρίς λέξεις, χωρίς απόλυτους προσδιορισμούς, χωρίς πολλά πολλά «είναι». Με βοήθησε και ο Campbell και η παρατήρηση της διαμεσικής αφήγησης (transmedia storytelling) σε αυτό. Και νόμισα τότε ότι κατάλαβα γιατί έλεγε τότε ο Bataille ότι τέρμα με τους μύθους, δεν ταιριάζουν πλέον με την αλήθεια μας, με την καθημερινότητα μας. Γιατί τους χαρακτηρίζουν σαν μη μετρήσιμο μέγεθος προς τα υπόλοιπα μετρήσιμα και εμπορεύσιμα μεγέθη της.

Η αιτία δεν ήταν ο μοντερνισμός αυτός καθαυτός, ούτε καν η εκλογίκευση, ούτε καν η ταχύτητα. Κανείς λογικός δεν χάνει τη φαντασία του ή την ανάγκη του για μια καλή ιστορία. Η αιτία ήταν τα νέα μέσα. Και πιο συγκεκριμένα το γεγονός ότι η αμεσότητα τους και τα δυνατά τους φώτα, πήραν τα οικεία σκοτάδια του μύθου και τις εύπλαστες εικόνες του συμβολισμού και μας τα σέρβιραν στο πιάτο. Τα χρησιμοποίησαν, τα «απομάγεψαν», τα μετέτρεψαν σε προιόντα και εμείς τα μπουχτίσαμε ή τα αγνοήσαμε. Ότι τραβούσε η όρεξή μας…

Και εκεί μου ανοίγει εμένα η όρεξη για «επαναμύθευση». Γιατί αν μιλάμε για «επαναμάγευση», οφείλουμε πρώτα να μιλάμε με τους ίδιους μύθους και να πατάμε πάνω στα ίδια σύμβολα, και ας τα αλλάξουμε και ας τα χρησιμοποιήσουμε όπως θέλουμε, οφείλουν να έχουν μια κοινή ρίζα. Οι πιο καλοί μας φίλοι έχουν δει ίδια παιδικά με εμάς και θυμούνται απ’έξω τα ίδια παραμύθια με εμάς. Άρα εκεί κάπου ίσως βρίσκονται οι δικές μας μυθοπλασίες. Είναι γύρω μας και μέσα μας, σε αυτό το χάος από εικόνες νοηματοδοτημένες και φορτισμένες από την ίδια τη συλλογικότητα των θεατών, ικανές να αποτελέσουν πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του επίδοξου μάγου. Μέσα από τη φιλοσοφία, τη θεωρία των συστημάτων και την ανθρωπολογία, την αρχαιολογία, τη γλωσσολογία, το συμβολισμό, μέσα από κάθε μορφή τέχνης και κυρίως μέσα από αυτό το απίστευτο πολύβουο μελίσσι ιδεών, εικόνων και πληροφοριών που δημιουργείται και διακινείται μέσα από τα κάθε λογής δίκτυα. Και οι παλιές ιστορίες και ιεροί και ανίεροι ήρωες ντύνονται με νέα ενδύματα για να προσδιορίσουμε εκ νέου την ιστορία τους με έναν τρόπο που να μιλάει σε όλους μας και κυρίως να θέλουμε να μιλήσουμε για αυτόν. Όπως και κάθε μύθος που σέβεται τον εαυτό του έτσι και αυτοί οι νέοι μύθοι αγκαλιάζονται από τα διαφορετικά μέσα, αλλάζουν μορφή όταν περνάνε από μέσο σε μέσο και από στόμα σε στόμα, από σκληρό σε σκληρό και από κεφάλι σε κεφάλι.

Και όπως ακριβώς και η συνεχής προσπάθεια για επανατοποθέτηση του μύθου στις εξωφρενικές ταχύτητες που ζούμε, έτσι και αυτές οι επαναμυθεύσεις, είχαν μια παθιασμένη αρχή και μια δυσκολία στην πραγμάτωση τους.  Όπως ακριβώς και οι προσπάθειες μου να κάνω κάτι με αυτή την ιστορία πέρα απο το να την παρατηρώ και να γεμίζω με υλικό. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν άνθρωποι πολύ πιο σταθεροί σε αυτό απο εμένα και σας προτείνω να κάνετε μια βόλτα από το χώρο τους και από την προσπάθεια τους να ορίσουν τους νέους μύθους, τους νέους ήρωες και τους νέους θεούς. Έτσι ώστε μέσα από αυτό να γίνουμε εμείς οι αφηγήσεις μας και ίσως να ορίσουμε και εμείς από την αρχή την ανθρώπινη και θεϊκή μας φύση… ή και όχι.

Προ-αιρετικοί σύνδεσμοι

http://www.modernmythology.net/

http://www.weaponized.net/

http://www.mythencyclopedia.com/Mi-Ni/Modern-Mythology.html

Μη φοβάστε τη Μαύρη Μαγεία, του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον [ ΜΕΡΟΣ ΙII ]

~ Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ

~ Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ

~ Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον, γράφει στο περιοδικό Gnostica για τη φύση της Μαύρης Μαγείας και πως μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν οι «ψυχικές επιθέσεις».

 Η ηλιθιότητα της Μαύρης Μαγείας

            Ο κουκουλοφόρος αποκρυφιστής κουβαλάει αρκετή κοινωνική παθογένεια ώστε να μπορεί εύκολα να διακρίνει τι κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες της συμβατικής υποκρισίας, της κοινωνικής μυθολογίας που ορίζει την πραγματικότητα των ομοίων του είδους του. «Είναι όλοι τους πρόβατα», σκέφτεται. «Βλάκες. Ανόητοι. Περιμένουν από τους βοσκούς τους να τα κουρέψουν». Έχει έρθει σε επαφή με κάποια σχετικά αυθεντικά μαγικά ρεύματα για να ξέρει μερικά φτηνά κόλπα με τα οποία μπορεί να παρακαμφθεί η «κοινωνική συνείδηση», η φυσιολογική πραγματικότητα. Έτσι, έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει πνευματική βία αντί για απλή σωματική βία που χρησιμοποιούν οι συνηθισμένοι χούλιγκαν.

            Απέναντι σε όσους τον αναγνωρίζουν ως έναν ανόητο ψεύτη είναι ουσιαστικά αδύναμος.

            Είναι ανόητος επειδή το να ξοδεύεις τη ζωή σου τρομοκρατώντας και εκμεταλλευόμενος τους κατώτερούς σου είναι μια ανόητη και βαρετή ύπαρξη για οποιοδήποτε με παραπάνω από πέντε δισεκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα. Μπορείτε να φανταστείτε τον Μπετόβεν να αγνοεί τις ουράνιες συμφωνίες του για να αρχίσει να χτυπάει τον τοίχο και να ενοχλεί τους γείτονες; Τον Γκέντελ να αγνοεί τα υπερβατικά μαθηματικά για να αρχίσει να κλέβει στα χαρτιά; Τον Βαν Γκονγκ να παρατάει το πινέλο του για να σχεδιάζει άσχημες καρικατούρες στις αντρικές τουαλέτες; Το πνευματικό «κακό» είναι το χειρότερο είδος «κακού» επειδή ο εγκέφαλος δεν είναι όπλο αλλά ένας πιθανός παράδεισος.

            Οποιοδήποτε είδος μοχθηρίας είναι ηλίθιο, αλλά η αποκρυφιστική μοχθηρία είναι η πιο ηλίθια απ’ όλες. Κάποιος αποκρυφιστής ο οποίος δεν είναι 100% τσαρλατάνος (αν και οι περισσότεροι από αυτούς είναι) και που έχει έρθει σε επαφή με αποκρυφιστική γνώση, το να την χρησιμοποιεί για μοχθηρούς σκοπούς είναι σα να χρησιμοποιεί αποσπάσματα του Σαίξπηρ ως χαρτί τουαλέτας. Οποιοσδήποτε έχει εξελιχθεί από το στάδιο της βαρβαρότητας μπορεί να διακρίνει πόσο προανθρώπινες είναι αυτές οι πρακτικές, εκτός φυσικά από αυτόν που τις χρησιμοποιεί.

            Η γνήσια αποκρυφιστική μύηση προσφέρει την «φιλοσοφική λίθο», το «χρυσάφι του οίνου» και το «ελιξίριο της ζωής», τα οποία είναι μεταφορές της δυνατότητας κάποιου να αντιμετωπίζει τη ζωή με την γενναιότητα, αγάπη και ελαφρότητα που της αρμόζει. Πετώντας όλα αυτά στα σκουπίδια για να ασχοληθεί με το μίσος, την μοχθηρία και την ικανοποίηση που του προσφέρει ο εκφοβισμός των αδύναμων, ο αποκρυφιστής γίνεται επίτηδες ανόητος.

            Επίσης, ο ψυχικός τρομοκράτης, πέρα από ανόητος, είναι πάντα ψεύτης και απατεώνας. Κατ’ αρχήν, το να θεραπεύεις είναι πιο εύκολο (και πιο διασκεδαστικό) από το να καταριέσαι και δεν έχει τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα που συνοδεύουν συνήθως τις κατάρες όταν αστοχούν ή όταν επιστρέφουν σαν μπούμερανγκ. Ο ψυχικός τρομοκράτης δε θέλει να το ξέρετε αυτό. Θέλει να πιστεύετε πως είναι παντοδύναμος.

Το Μεγάλο Ψέμα 

Το παλιό θεολογικό κλισέ πως ο Διάβολος είναι ο «Πατέρας των Ψεμάτων» περιέχει μια σημαντική νευροπολιτική αλήθεια. Η αποκρυφιστική γνώση ξεκινάει με τη συνειδητοποίηση πως η συμβατική πραγματικότητα του υπνωτισμένου ανθρώπου είναι κατά 99.97% μυθολογία. Η νοητική στρέβλωση, το πλύσιμο εγκεφάλου, η δαιμονολογία, οι κατάρες κλπ, ξεκινούν με το καταφανέστατο ψέμα πως η εναλλακτική πραγματικότητα του ψυχικού τρομοκράτη δεν είναι μυθολογία, αλλά «πραγματικά πραγματική».

            Η πραγματικότητα των Σατανιστών είναι όντως πραγματικότητα. Όπως και η πραγματικότητα των Ντισκορτιανών. Και των γυμνιστών. Και των ερπετολατρών. Και των Μεθοδιστών. Και των Ρεπουμπλικανών. Και των Βουδιστών. Και των φυτοφάγων. Και των επιστημόνων.

            Κάθε μία από αυτές τις πραγματικότητες είναι «πραγματική» για το νευρικό σύστημα που είναι προγραμματισμένο να μετατρέπει όλα τα εισερχόμενα ενεργειακά σήματα στον κώδικα (λεκτικές κατηγορίες) της εκάστοτε «πραγματικότητας», και να απορρίπτει σαν θόρυβο όλα τα σήματα που δεν ταιριάζουν με τον κώδικα.

       Το Μεγαλύτερο Ψέμα στον Κόσμο είναι η πίστη της ύπαρξης μια «πραγματικής» πραγματικότητας. Αυτό είναι το ψέμα που συντηρεί τον κάθε πολίτη υπνωτισμένο στη στατική πραγματικότητα που του έχουν εμφυτεύσει στην παιδική του ηλικία οι γονείς του και το εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι το ψέμα που εκμεταλλεύονται οι Μαύροι Μάγοι και κάνουν τους δαίμονες της δικής τους πραγματικότητας να υλοποιούνται στη δική σου πραγματικότητα.

            Στο μυαλό του υπνωτισμένου Αμερικανού, η Αμερική είναι η μεγαλύτερη χώρα του Κόσμου. Στο μυαλό του κάθε καλού Πουέζου, το Φερνάντο Που είναι η μεγαλύτερη χώρα. Στο μυαλό του Χριστιανού, ο Χριστιανισμός είναι η μόνη αληθινή θρησκεία, όπως και ο Βουδισμός για τους Βουδιστές και πάει λέγοντας.

            Καθρέφτες και γαλάζιος καπνός…

        Υπάρχουν δεκάδες μετα-προγραμματιστικές τελετές στα αποκρυφιστικά εγχειρίδια, που δείχνουν τον τρόπο να απομονώσεις την πραγματικότητά σου από τις επιθέσεις δαιμονικών οντοτήτων που έρχονται από την ξεχωριστή πραγματικότητα ενός μαύρου μάγου. Ένα από τα καλύτερα και πιο γνωστά βιβλία στο θέμα είναι η Ψυχική Αυτοάμυνα της Ντίον Φόρτσουν.

            Προσωπικά, θεωρώ τέτοιες τελετές ως αχρείαστες, καθώς παίρνουν τον ψυχικό τρομοκράτη πολύ στα σοβαρά.

Η Δύναμη της Αγάπης

            Πιο ταιριαστός σε μένα είναι ο απλός διαλογισμός της συγχώρεσης. Αντιληφθείτε πόσο ανόητος είναι ο ψυχικός τρομοκράτης που ξοδεύει χρόνο και ενέργεια σε βαρβαρικές πρακτικές, ενώ τα αστρικά πεδία του αποκρυφισμού είναι τόσο θαυμαστά για όσους έχουν τα μάτια και την καρδιά για να τα εκτιμήσουν. Υπάρχουν πεδία που συγκρίνονται με την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν και ο τρομοκράτης είναι αποκλεισμένος από αυτά λόγω της ποταπής μοχθηρίας του. Λυπηθείτε τον φτωχούλη ανόητο και συγχωρέστε τον.

          Η ευλογημένη Ιουλιάνα του Νόργουιτς, ένα «αγράμματο παιδί υπηρέτη», καταλαμβανόταν συχνά από Θεϊκές Δυνάμεις όπου το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να χαμογελάει και να επαναλαμβάνει, «Όλα είναι καλά, και όλα θα είναι καλά. Όλες οι εκφάνσεις όλως των πραγμάτων θα είναι καλά». Αυτό μπορεί να μην έχει να συνεισφέρει πολλά πράγματα στη φιλοσοφία όσο οι διαστάσεις που εξερεύνησαν ο Παράκελσος και ο Άλντους Χάξλεϋ, ή επιστημονικό ενδιαφέρον όσο οι παράδεισοι του Τίμοθι Λίρι και του Δρ Τζον Λίλλυ, αλλά δείχνει πως ακόμα και οι πιο «απλοϊκοί» ανάμεσά μας, αν έχουν αγάπη, μπορούν να γίνουν κοινωνοί σε πραγματικότητες πολύ πιο διασκεδαστικές και ηδονιστικές από τον βούρκο μέσα στον οποίο ζει ο κάθε ψυχικός τρομοκράτης.

Η Δύναμη του Χιούμορ

            Δεύτερον, αφεθείτε και γελάστε με την ψυχή σας. Το εννοώ κυριολεκτικά. Η πρακτική της lila yoga προτείνεται από πολλούς Ταντριστές (όπως και από τον Άλλαν Γουάτς) και είναι το κατάλληλο φάρμακο για όλες τις περιστάσεις, αλλά είναι ιδιαιτέρως καλό για τον εξορκισμό «κακών δονήσεων». Φτιάχνεται έναν μαγικό κύκλο με κάποιους φίλους σας και απλά γελάτε για 45 λεπτά. Θα έχετε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Αν δυσκολεύεστε να ξεκινήσετε, απλά μοιράστε λίγο μαγικό βότανο προτού ξεκινήσετε. Όταν κάνετε αυτή την τελετή για να αφαιρέσετε μια κατάρα, βάλτε μια φωτογραφία του ψυχικού τρομοκράτη στο κέντρο και γελάστε μαζί του. Στο τέλος, σκίστε την φωτογραφία και ξεχάστε τον εντελώς.

            Είναι τόσο απλό. Όπως το κουράγιο προστατεύει από τον κάθε νταή, έτσι η χαρά και το γέλιο προστατεύουν από τον πνευματικό νταή.

            Όπως έλεγε και ο Μέχερ Μπάμπα, “Don’t worry. Be happy.”

            Αυτές οι τέσσερις λέξεις συσσωρεύουν μέσα τους την σοφία όλων των αιώνων.

Μη φοβάστε τη Μαύρη Μαγεία, του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον [ ΜΕΡΟΣ ΙI ]

~ Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ


~ Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον, γράφει στο περιοδικό Gnostica για τη φύση της Μαύρης Μαγείας και πως μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν οι «ψυχικές επιθέσεις».

Ψυχικές επιθέσεις

            Ο λεγόμενος «μαύρος μάγος» είναι ένας έμπορος φόβου του «νέου εγκεφάλου (βλ. ποστ με tag Prometheus Rising)» που έχει μάθει πως υπάρχουν πιο ισχυρές δυνάμεις τρομοκρατίας από τη σωματική επίθεση. Ανακάλυψε τις διαστάσεις του τρόμου, του φόβου, και της νοητικής στρέβλωσης. Μπορεί κάποιος να τρομοκρατήσει περισσότερους ανθρώπους, να αποκτήσει περισσότερη δύναμη εκμεταλλευόμενος την ψυχολογική επίθεση.

            Όταν απειλείται το «μυαλό», η ατομική πραγματικότητα κάποιου, αυτό το άτομο παύει να υπάρχει σαν άνθρωπος και υποβαθμίζεται σε ένα  τρομοκρατημένο και παγιδευμένο θηλαστικό.

            Όπως ο τραμπούκος που απειλεί την σωματική ακεραιότητα σκοντάφτει με το πρώτο ίχνος πραγματικής γενναιότητας, έτσι και ο ψυχικός τρομοκράτης τρέφεται με την ευκολοπιστία και σκοντάφτει στην ευφυΐα.

            Όταν ο τραμπούκος αντιμετωπίζει πραγματική γενναιότητα και κουράγιο, σταματάει αυτόματα την επίθεση. Άντ’ αυτού προσπαθεί να πάρει με το μέρος του τον άλλον και στη συνέχεια του προσφέρει την δεύτερη θέση στην ιεραρχία. Αν ο άλλος αρνηθεί με ευγενικό τρόπο αυτή την προσφορά, τότε πιθανότατα ο τραμπούκος θα κάνει πίσω και θα αναγνωρίσει τον άλλον σαν ανεξάρτητη οντότητα.

            Όμοια, ο ψυχικός τρομοκράτης έχει συνηθίσει να τρομοκρατεί τους ευκολόπιστους. Όταν βρεθεί αντιμέτωπος με ένα πειθαρχημένο και έξυπνο μυαλό, διστάζει. Στο τέλος, όπως και ο τραμπούκος, θα γελάσει και προσφέρει συμμαχία. «Εγώ κι εσύ, είμαστε έξυπνοι. Δεν είμαστε σαν τους άλλους τους βλάκες». Ένα νεύμα και κλείσιμο ματιού με νόημα.

Η δύναμη των ψευδαισθήσεων

            Ο Τζίμι Μπρέσλιν, ένας σκληροτράχηλος τύπος από το Μπρούκλιν που μιμείται σχεδόν τέλεια τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, την εξηγεί με τον εξής απλό τρόπο: «Ο [αρχηγός της αντιπολίτευσης] ονόματι Ο’Νιλ, έχει στη διάθεσή του ένα τεράστιο πολιτικό όπλο. Αντιλαμβάνεται πολύ καλά πως η πολιτική δύναμη είναι μια ψευδαίσθηση. Αν οι άνθρωποι νομίζουν πως έχεις δύναμη, τότε αυτόματα έχεις δύναμη. Αν νομίζουν πως δεν έχεις δύναμη, τότε δεν έχεις… ‘Η φήμη της δύναμης είναι η δύναμη’… Ψευδαίσθηση. Καθρέφτες και γαλάζιος καπνός, όμορφος γαλάζιος καπνός που κυλάει νωχελικά στην επιφάνεια στιλπνών καθρεφτών, πρώτα ένα λεπτό στρώμα καπνού που στη συνέχεια πυκνώνει… Αν κάποιος σου πει τον σωστό τρόπο να κοιτάξεις, τότε θα δεις στον καπνό ξεκάθαρα και εντυπωσιακά σχήματα, κάστρα και ολόκληρα βασίλεια…» (Πως τελικά κέρδισαν οι καλοί, Τζίμι Μπρέσλιν)

            Ο Μπρέσλιν, ενώ φαινομενικά δε μιλάει για λευκή και μαύρη μαγεία, ουσιαστικά αυτό κάνει. Σκεφτείτε το εξής: Στο Αμερικανικό Δίκαιο δεν υπάρχει η έννοια του αρχηγού της Αντιπολίτευσης. Ο τίτλος αυτός υφίσταται μόνο μέσω «καθρεφτών και γαλάζιου καπνού». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ από την άλλη, είναι σφραγισμένος με Επτά σφραγίδες και η θέση του έχει τα χαρακτηριστικά των Βασιλιάδων. Το βιβλίο του Μπρέσλιν έδειξε, πως παρά το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι μιλούσαν και ασχολούνταν με το σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ , ο «Αρχηγός της Αντιπολίτευσης» Ο’Νιλ με τους «καθρέφτες και τον καπνό» του, με τα ξόρκια του αν προτιμάτε, έπεισε τους πάντες πως η καθαίρεση του Προέδρου ήταν αναπόφευκτη. Όταν όλοι στην Ουάσινγκτον το πίστεψαν, το πίστεψε και ο ίδιος ο Νίξον και παραιτήθηκε. Δεν υπήρξε ποτέ ψηφοφορία για το σκάνδαλο. Τα μαγικά του Ο’Νιλ τελικά κατάφεραν να διώξουν το Νίξον.

            Αν ο Ο’Νιλ κατείχε τον τίτλο του Σαμάνου αντί για αυτόν του Πολιτικού, πιθανόν να χρησιμοποιούσε τις ίδιες μεθόδους για να πείσει τους πάντες πως μια κατάρα θα σκότωνε το Νίξον στις 23 Μαΐου ακριβώς στις 12 τα μεσάνυχτα, τότε ο Νίξον θα ξάπλωνε υπάκουα και θα πέθαινε.

            Καθρέφτες και γαλάζιος καπνός…

        Τα παιδιά παίζουν αυτοσχέδια παιχνίδια ρόλων και σταδιακά, αναπόφευκτα, το παιχνίδι τους γίνεται η πραγματικότητα. Όταν οι γονείς τους τα καλούν να επιστρέψουν σπίτι, τότε η κοινωνική πραγματικότητα αποκαθίσταται. Αν τα παιδιά παρέμεναν στην πραγματικότητα του παιχνιδιού, τότε οι γονείς σε κάποια φάση θα καλούσαν ένα ψυχίατρο. Αν αυτό αποτύγχανε τότε θα καλούσαν έναν εξορκιστή και θα επικοινωνούσαν με έναν καλό ατζέντη για να διαπραγματευτούν τα δικαιώματα της ταινίας.

            Καθρέφτες και γαλάζιος καπνός…

          Όπως λέει και ο Δρ Τζον Λίλυ, «Στην επικράτεια του μυαλού, αυτό που νομίζουμε ως αληθινό είναι αληθινό, ή γίνεται αληθινό και περιορίζεται μέσα σε όρια που δημιουργούμε μέσω εμπειρίας και πειραματισμού. Τα όρια αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από κάποια πιστεύω που πρέπει να υπερβούμε. Στην επικράτεια του μυαλού δεν υπάρχουν όρια».

~ συνεχίζεται εδώ...

Μη φοβάστε τη Μαύρη Μαγεία, του Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον [ ΜΕΡΟΣ Ι ]

~ Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον, γράφει στο περιοδικό Gnostica για τη φύση της Μαύρης Μαγείας και πως μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν οι «ψυχικές επιθέσεις».

            Ζουν ανάμεσά μας,, έρπουν αθόρυβα στο σκοτάδι. Μαύροι Μάγοι. Αποκρυφιστές Τρομοκράτες. Σατανιστές. Μασωνοειδή. Παγιδεύουν το μυαλό. Ακρωτηριάζουν τα ζώα. Οι «Πράκτορες της Μαύρης Νύχτας», όπως τους λένε οι Βάρδοι.

            Χτυπάνε τους εχθρούς τους με κατάρες. Χώνουν καρφίτσες σε κούκλες βουντού. Κάνουν επικλήσεις στον Χορονζόν να έρθει στη Γη και να την βυθίσει στην τρέλα. Ψέλνουν ανίερους ψαλμούς στους 777 υπηρέτες του Βελζεβούλη και του Σετ…

            Καλά εντάξει τα κάνουν όλα αυτά. Αλλά δε χρειάζεται να τρελαίνεστε.

            Το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να μάθει κάποιος σχετικά με το «κακό» είναι πως γενικά υπάρχει μόνο στη φαντασία μας. Για ένα αρκετά μεγάλο μέρος συμπολιτών μας, η αιχμή του δόρατος σχετικά με το «κακό» είναι η πορνογραφία. Οι πορνοστάρ που επιδεικνύουν την άκακη σεξουαλικότητά και τον ηδονισμό τους σε φιλμ.

            Οι πιο παγανιστές από τους αναγνώστες μας μπορούν να διακρίνουν πόσο ηλίθια είναι αυτή η άποψη περί κακού. Αξίζει να αναρωτηθούμε πόσοι από τους προσωπικούς μας φόβους και πόσα από τα προσωπικά μας μίση είναι το ίδιο ακατανόητα και αντηχούν μόνο τις προκαταλήψεις της κουλτούρας – ή υποκουλτούρας – μας.

            Σχεδόν κάθε αποκρυφιστική ομάδα ή Τάγμα στον κόσμο έχει την ιδιότυπη τιμή να κουβαλάει τη φήμη ότι είναι κρυπτοσατανιστές, ή φανατικοί οπαδοί του «απαγορευμένου αριστερού μονοπατιού», φήμες που τους έχουν προσδώσει κάποιες άλλες αποκρυφιστικές ομάδες ή Τάγματα. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ακόμα τρέμουν τις «μάγισσες» (τους ακόλουθους της Wicca, τη λατρεία της Μεγάλης Μητέρας). Ξέρω χιλιάδες μάγισσες και wiccans, και είναι όλοι τους πολύ καλοί άνθρωποι. Ο τοπικός αρχηγός του Ordo Templi Orientis (που έχει χαρακτηριστεί ως σατανική ομάδα από τους Χριστιανούς) είναι επίσης ένας πολύ καλός άνθρωπος, σύμφωνα με την κρίση μου φυσικά. Όλες οι αποκρυφιστικές προκαταλήψεις σε ποσοστό 75% οφείλονται σε θρησκευτικές, ή πολιτικές προκαταλήψεις.

            Όπως λέει και πολύ εύστοχα ο P.E.I. Bonewits (ο πρώτος φοιτητής που αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια με πτυχίο στη μαγεία): «Λευκή Μαγεία είναι αυτό που κάνω εγώ με τους φίλους μου. Μαύρη Μαγεία είναι αυτό που κάνουν οι άλλοι». Ακόμα και ο διαχωρισμός της Μαγείας σε «λευκή» και «μαύρη» είναι ρατσιστικός και αποτέλεσμα προκαταλήψεων.

            Θυμάμαι κάποτε είχα διαβάσει ένα έξυπνο φονταμεταλιστικό βιβλίο (υπάρχουν και έξυπνοι φονταμεταλιστές, όπως υπάρχουν και τίμιοι πολιτικοί. Κάθε θαύμα συμβαίνει τουλάχιστον μια φορά!). Ο συγγραφέας υποστήριζε πως οι Σατανιστές και οι Μαύροι Μάγοι οφείλονται στη διάδοση της ιδέας πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν αποκρυφιστικές δυνάμεις, πως μπορούμε να πετύχουμε την αθανασία και να καταφέρουμε να φύγουμε από τον πλανήτη, και πως δεν υπάρχει όριο στην ανθρώπινη διάνοια και στη διεύρυνσή της. Εφόσον πιστεύω σε όλα αυτά τα πράγματα και έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος του χρόνου μου στη διάδοσή τους, είμαι σίγουρα Σατανιστής και μαύρος μάγος, σύμφωνα με τα δεδομένα του εν λόγω συγγραφέα. Είναι καλό να σκέφτεσαι πως όποτε τρομάζεις από τα πιστεύω ή τις πρακτικές κάποιου, είσαι κι εσύ τρομακτικός και άπιστος σύμφωνα με τα δεδομένα κάποιου άλλου. 

                                                Χαρακτηρισμός του κακού

            Για το σκοπό αυτού του άρθρου, η έννοια του κακού αναφέρεται σε πράξεις οι οποίες άμεσα, μετρήσιμα, βλάπτουν κάποιους άλλους, σωματικά ή ψυχικά. Δεν έχει σημασία τι είδους όργια κάνουν στο σπίτι λίγο πιο κάτω, τι μάρκα ναρκωτικά χρησιμοποιούν, ποιες οντότητες επικαλούνται με τις τελετές και τους ψαλμούς τους. Αν δεν πειράζουν κάποιον, τότε δεν είναι κακοί, είναι απλά διαφορετικοί.

            Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να μάθει κάποιος σχετικά με το κακό, είναι πως είναι λίγο ηλίθιο, όπως όλα τα φετίχ και οι καταναγκασμοί

            Ο Δρ Φου Μαντσού, υπάρχει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Δε χρειάζεται να είναι κάποιος «σατανική διάνοια» ώστε να μπορέσει μέσω του φόβου και των απειλών να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους και να δημιουργήσει μια διαβολική αύρα γύρω από το πρόσωπό του. Ακόμα και ένα ανήλικο μέλος συμμορίας, ξέρει να χειρίζεται τη δύναμη του φόβου όσο ο Μάνσον ή ο Χίτλερ.

            Ο «κακός» παράνομος και ο «καλός» πολίτης είναι και οι δύο ρομποτάκια, όπως παρατήρησε ο Μαξ Στίρνερ πριν από έναν αιώνα. Τα κακά ρομπότ είναι προγραμματισμένα να είναι «οι πιο κακοί στην πόλη». Τα «καλά» ρομπότ είναι προγραμματισμένα να είναι «καλά», «ευγενικά» και «λογικά». Και στις δύο πλευρές, πολύ λίγες φορές υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ευφυΐα.

            Σε κάθε πτέρυγα κάθε σωφρονιστικού ιδρύματος υπάρχει ένας «Βασιλιάς». Ο πιο κακός από όλους τους κακούς. Ο μοναχικός Αρσενικός. Ο άλφα-μπαμπουίνος. Η δύναμη σε όλες τις αγέλες θηλαστικών (όπως η ανθρώπινη φυλή) εκδηλώνεται με συστηματικούς τρόπους, με κινητικά σήματα (γλώσσα του σώματος). Για να δούμε πόσο ρομποτικός είναι αυτός ο ρόλος, ας δούμε το αντίπολό του. Σε κάθε ορδή υπάρχει και ο αδύναμος. Ο χαμηλότερος στην τοτεμική ιεραρχία. Ενώ κανείς δεν μπορεί να επιβληθεί στο άλφα αρσενικό, όλοι μπορούν να επιβληθούν στον αδύναμο. Οι ρόλοι εν-τυπώνονται όσο μηχανικά εν-τυπώνονται και οι σεξουαλικοί ρόλοι.

            Όσοι έχουν καταφέρει να χειρίζονται καλά τον φόβο στα κυκλώματα του «παλιού εγκεφάλου» δεν ασχολούνται με την απόκτηση των κυκλωμάτων που ανήκουν στον «νέο εγκέφαλο». Τα συμβολικά κατασκευάσματα που ανήκουν στα νέα αυτά κυκλώματα τους φαίνονται άσχετα με την ωμή δύναμη την οποία αναζητούν συνεχώς.

~ συνεχίζεται... Το ΜΕΡΟΣ ΙΙ εδώ!

23/5 Happy Eris Day

23/5 σήμερα και για ευνόητους λόγους την έχουμε ανακηρύξει Eris Day. Κάποιοι ανόητοι αιρετικοί (στον Ντισκορντιανισμό αυτός ο χαρακτηρισμός θεωρείται φυσικά κομπλιμέντο) ορίζουν ως μέρα της Έριδος στις 5 Ιανουαρίου, μέρα που καταχωρήθηκε επίσημα ο πλανήτης Έρις, αλλά εμείς φυσικά ξέρουμε καλύτερα.

Έχουμε σχεδόν καθιερώσει να προσφέρουμε ένα δωράκι κάθε τέτοια μέρα. Το σημερινό δωράκι συνεχίζει, κατά κάποιο τρόπο, το προηγούμενο ποστ.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, ο Μπάροουζ είναι αυτός που πρωτοεντόπισε την επιμονή του 23 να εμφανίζεται στα πιο περίεργα μέρη και το αναγνώρισε σαν "υπόθεση άξια έρευνας". 

Σύμφωνα λοιπόν με τον Μπάροουζ, το 1960 στην Ταγγέρη, ήξερε έναν τύπο που τον έλεγαν Κάπταιν Κλαρκ, που μια μέρα του περηφανεύτηκε πως ταξίδευε 23 χρόνια χωρίς να έχει ποτέ κάποιο ατύχημα. Την ίδια μέρα, το καράβι του Κλαρκ βυθίστηκε, σκοτώνοντας όλο το πλήρωμα, μαζί με τον Κάπταιν. Εκείνο το απόγευμα, ο Μπάροουζ συλλογιζόταν πάνω σε αυτή την ωμή επίδειξη ειρωνείας από τους Θεούς, όταν μια έκτακτη είδηση στο ραδιόφωνο ανακοίνωσε την συντριβή ενός αεροπλάνου στην Φλόριντα. Ο πιλότος του αεροπλάνου ονομαζόταν Κάπταιν Κλαρκ και η πτήση ήταν η Πτήση #23. Μετά από αυτή την μακάβρια συγχρονικότητα, ο Μπάροουζ άρχισε να συλλέγει και να ερευνά τις περίεργες εμφανίσεις του 23.(Robert Anton Wilson, 1977)

Το 1967 έγραψε μια σύντομη (και σπάνια πλέον) ιστορία με τίτλο "23 Skidoo"... Εμείς την βρήκαμε για εσάς (στα αγγλικά βεβαίως, γιατί όπως θα δείτε η μετάφραση είναι λίγο... δύσκολη) και σας την δίνουμε σαν δωράκι για τη μέρα της Έριδος.

ΥΓ #23: Οποιαδήποτε ενασχόληση των αναγνωστών με το αίνιγμα του 23 και τυχόν παρενέργειες αυτού είναι προσωπική τους ευθύνη και ΔΕΝ βαραίνει με οποιοδήποτε τρόπο το κάρμα αυτού εδώ του blog και κανενός από τους διαχειριστές του.